Liturgy of the Hours Office of Readings Saint Peter Chrysologus, bishop Each one of us is called to be both a sacrifice to God and his priest

Second Reading (tuesday week 4 Paschae)

From a sermon by Saint Peter Chrysologus, bishop

Each one of us is called to be both a sacrifice to God and his priest

I appeal to you by the mercy of God. This appeal is made by Paul, or rather, it is made by God through Paul, because of God’s desire to be loved rather than feared, to be a father rather than a Lord. God appeals to us in his mercy to avoid having to punish us in his severity.
  Listen to the Lord’s appeal: In me, I want you to see your own body, your members, your heart, your bones, your blood. You may fear what is divine, but why not love what is human? You may run away from me as the Lord, but why not run to me as your father? Perhaps you are filled with shame for causing my bitter passion. Do not be afraid. This cross inflicts a mortal injury, not on me, but on death. These nails no longer pain me, but only deepen your love for me. I do not cry out because of these wounds, but through them I draw you into my heart. My body was stretched on the cross as a symbol, not of how much I suffered, but of my all-embracing love. I count it no less to shed my blood: it is the price I have paid for your ransom. Come, then, return to me and learn to know me as your father, who repays good for evil, love for injury, and boundless charity for piercing wounds.
  Listen now to what the Apostle urges us to do. I appeal to you, he says, to present your bodies as a living sacrifice. By this exhortation of his, Paul has raised all men to priestly status.
  How marvellous is the priesthood of the Christian, for he is both the victim that is offered on his own behalf, and the priest who makes the offering. He does not need to go beyond himself to seek what he is to immolate to God: with himself and in himself he brings the sacrifice he is to offer God for himself. The victim remains and the priest remains, always one and the same. Immolated, the victim still lives: the priest who immolates cannot kill. Truly it is an amazing sacrifice in which a body is offered without being slain and blood is offered without being shed.
  The Apostle says: I appeal to you by the mercy of God to present your bodies as a living sacrifice. Brethren, this sacrifice follows the pattern of Christ’s sacrifice by which he gave his body as a living immolation for the life of the world. He really made his body a living sacrifice, because, though slain, he continues to live. In such a victim death receives its ransom, but the victim remains alive. Death itself suffers the punishment. This is why death for the martyrs is actually a birth, and their end a beginning. Their execution is the door to life, and those who were thought to have been blotted out from the earth shine brilliantly in heaven.
  Paul says: I appeal to you by the mercy of God to present your bodies as a sacrifice, living and holy. The prophet said the same thing: Sacrifice and offering you did not desire, but you have prepared a body for me. Each of us is called to be both a sacrifice to God and his priest. Do not forfeit what divine authority confers on you. Put on the garment of holiness, gird yourself with the belt of chastity. Let Christ be your helmet, let the cross on your forehead be your unfailing protection. Your breastplate should be the knowledge of God that he himself has given you. Keep burning continually the sweet smelling incense of prayer. Take up the sword of the Spirit. Let your heart be an altar. Then, with full confidence in God, present your body for sacrifice. God desires not death, but faith; God thirsts not for blood, but for self-surrender; God is appeased not by slaughter, but by the offering of your free will.

30 July : St. Peter Chrysologus - filmpje

30 July St. Peter Chrysologus – The Doctors of the Church

Liturgia Horarum H. Petrus Chrysologus Het gebed klopt aan, vasten verkrijgt en barmhartigheid ontvangt

Uit een preek van de heilige Petrus Chrysologus, bisschop van Ravenna († ca. 450)

Het gebed klopt aan, het vasten verkrijgt en de barmhartigheid ontvangt.

Drie dingen zijn er, broeders en zusters, drie dingen waardoor ons geloof sterk staat, onze toewijding standvastig is en onze deugd blijvend, namelijk gebed, vasten en barmhartigheid. Door te bidden kloppen wij aan, door te vasten verkrijgen wij, door barmhartigheid ontvangen wij. Gebed, vasten en barmhartigheid: deze drie zijn één, zij geven elkaar het leven.
Immers, de ziel van het gebed wordt gevormd door het vasten en het vasten leeft pas echt als wij barmhartigheid betonen. Laat niemand deze drie uit elkaar trekken, want zij willen niet gescheiden worden. Wie er van de drie slechts één bezit of ze niet tegelijk beoefent, bezit niets. Dus, wie bidt, moet vasten en wie vast, moet barmhartig zijn. Wie wil dat zijn gebed verhoord wordt, moet ook zelf luisteren naar een verzoek. Hij vindt gehoor bij God, als hij zijn eigen oor niet sluit voor een smeekbede.
De mens die vast, moet begrijpen wat vasten is. Hij moet voelen wat honger lijden is, als hij wil dat God zijn honger aanvoelt. Hij moet barmhartigheid tonen, als hij op barmhartigheid hoopt.
Wie goedheid wil ervaren, moet goed doen. Wie verlangt dat men geeft, moet zelf geven. Wie voor zichzelf vraagt wat hij een ander ontzegt, vraagt op de verkeerde manier.
Voor ons als mens moet dit de norm van onze barmhartigheid zijn: je ondervindt barmhartigheid zoals je wilt, zoveel als je wilt en zo vlug als je wilt, maar heb dan medelijden met anderen, ook zo, evenveel, even vlug.
Gebed, barmhartigheid en vasten moeten dus onze ene bescherming zijn bij God, onze ene voorspraak, ons ene drievormige gebed.
Wat wij door misprijzen hebben verloren, moeten wij door vasten herwinnen. Ons leven moeten wij offeren door te vasten, want er is niets beters dat wij God kunnen aanbieden. Dit bewijst het woord van de psalmist: ‘Wat ik offer, God, is mijn boetvaardigheid; een vermorzeld en vernederd hart wijst Gij niet af’ (Ps. 51 (50), 19).
Offer dus je leven aan God, bied je vasten aan als een zuiver en heilig offer, een levend offer dat van jou blijft en aan God gegeven wordt. Wie dit niet aan God schenkt, is niet te verontschuldigen, want ieder bezit zichzelf om weg te schenken.
Maar om jouw gaven aanvaardbaar te maken is barmhartigheid onmisbaar. Want vasten brengt geen vrucht, als de akker niet besproeid wordt met barmhartigheid. Het vasten kwijnt weg, als de barmhartigheid opdroogt. Wat de regen is voor het land, dat is de barmhartigheid voor het vasten. Iemand die vast, kan wel zijn gezindheid verzorgen, zijn vlees zuiveren, ondeugden uitroeien en deugden zaaien, maar als hij de barmhartigheid niet laat stromen, oogst hij geen vrucht.
Als jij vast en jouw barmhartigheid vast ook, dan lijdt jouw akker honger. Maar als je vast en uit barmhartigheid rondstrooit, dan vult zich daarmee jouw schuur in overvloed. Lijd daarom geen verlies door te bewaren, maar verzamel door te geven. Geef aan een arme en geef zo aan jezelf. Alleen wat je aan een ander laat, zul je zelf bezitten.

Liturgy of the Hours Saint Peter Chrysologus, bishop Each one of us is called to be both a sacrifice to God and his priest

From a sermon by Saint Peter Chrysologus, bishop

Each one of us is called to be both a sacrifice to God and his priest

I appeal to you by the mercy of God. This appeal is made by Paul, or rather, it is made by God through Paul, because of God’s desire to be loved rather than feared, to be a father rather than a Lord. God appeals to us in his mercy to avoid having to punish us in his severity.
  Listen to the Lord’s appeal: In me, I want you to see your own body, your members, your heart, your bones, your blood. You may fear what is divine, but why not love what is human? You may run away from me as the Lord, but why not run to me as your father? Perhaps you are filled with shame for causing my bitter passion. Do not be afraid. This cross inflicts a mortal injury, not on me, but on death. These nails no longer pain me, but only deepen your love for me. I do not cry out because of these wounds, but through them I draw you into my heart. My body was stretched on the cross as a symbol, not of how much I suffered, but of my all-embracing love. I count it no less to shed my blood: it is the price I have paid for your ransom. Come, then, return to me and learn to know me as your father, who repays good for evil, love for injury, and boundless charity for piercing wounds.
  Listen now to what the Apostle urges us to do. I appeal to you, he says, to present your bodies as a living sacrifice. By this exhortation of his, Paul has raised all men to priestly status.
  How marvellous is the priesthood of the Christian, for he is both the victim that is offered on his own behalf, and the priest who makes the offering. He does not need to go beyond himself to seek what he is to immolate to God: with himself and in himself he brings the sacrifice he is to offer God for himself. The victim remains and the priest remains, always one and the same. Immolated, the victim still lives: the priest who immolates cannot kill. Truly it is an amazing sacrifice in which a body is offered without being slain and blood is offered without being shed.
  The Apostle says: I appeal to you by the mercy of God to present your bodies as a living sacrifice. Brethren, this sacrifice follows the pattern of Christ’s sacrifice by which he gave his body as a living immolation for the life of the world. He really made his body a living sacrifice, because, though slain, he continues to live. In such a victim death receives its ransom, but the victim remains alive. Death itself suffers the punishment. This is why death for the martyrs is actually a birth, and their end a beginning. Their execution is the door to life, and those who were thought to have been blotted out from the earth shine brilliantly in heaven.
  Paul says: I appeal to you by the mercy of God to present your bodies as a sacrifice, living and holy. The prophet said the same thing: Sacrifice and offering you did not desire, but you have prepared a body for me. Each of us is called to be both a sacrifice to God and his priest. Do not forfeit what divine authority confers on you. Put on the garment of holiness, gird yourself with the belt of chastity. Let Christ be your helmet, let the cross on your forehead be your unfailing protection. Your breastplate should be the knowledge of God that he himself has given you. Keep burning continually the sweet smelling incense of prayer. Take up the sword of the Spirit. Let your heart be an altar. Then, with full confidence in God, present your body for sacrifice. God desires not death, but faith; God thirsts not for blood, but for self-surrender; God is appeased not by slaughter, but by the offering of your free will.
Responsory

Lectio divina lingua latina Liturgia Horarum Ad Officium lectionis Dominica XVII per annum Superabundo gaudio in omni tribulatione. Ik vloei over van blijdschap bij al mijn wederwaardigheden.

  

Lectio altera

Ex Homilíis sancti Ioánnis Chrysóstomi epíscopi in Epístolam secúndam ad Corínthios (Hom. 14, 1-2: PG 61, 497-499)

Superabundo gaudio in omni tribulatione

Rursum Paulus de caritáte sermónem movet, increpatiónis asperitátem réprimens. Postquam enim eos coárguit, atque hoc nómine obiurgávit, quod amáti non perínde redamárent, sed ab ipsíus amóre sese abrumpéntes, áliis pestíferis homínibus sese adiúngerent, rursus obiurgatiónis acerbitátem lenit dicens: Cápite nos, hoc est: «Amáte nos». Benefícium poscit mínime grave, et quod maióri iis qui dant, quam qui accípiunt, utilitáti sit. Nec dixit «Amáte», sed, quod miseratiónem redolébat: Cápite.

Quisnam nos, inquit, a vestris méntibus abégit? quis eiécit? quid causæ est, quámobrem in vobis coarctémur? Quóniam enim supra dixit: Angustiámini in viscéribus vestris, hoc loco id apértius declárat dicens: Cápite nos, atque hac rursus ratióne ipsos ad se pértrahit. Neque enim quidquam est, quod perínde ad amándum allíciat, ut cum is qui amátur intéllegit eum, qui amat, dilectiónem suam summópere expétere.

Prædíxi enim, inquit, quod in córdibus nostris estis ad commoriéndum et convivéndum. Máxima vis amóris hæc est, cum, étiam contémptus, una cum ipsis et mori et vívere vult. Neque enim utcúmque estis in córdibus nostris, sed ita ut dixi. Fíeri enim potest, ut et amet quis et perícula fúgiat; at nos non ita.

Replétus sum consolatióne. Qua consolatióne? A vobis vidélicet manánte: quia ad meliórem frugem revérsi, per ópera me consoláti estis. Amántis enim hoc est, tum de eo, quod non amétur, expostuláre, tum metúere ne modum in accusándo excédens, mærórem áfferat. Ideo dicit: Replétus sum consolatióne, superabúndo gáudio.

Quasi dicat: «Magno contra vos mæróre afféctus sum; verum abúnde mihi satis fecístis, ac solácium attulístis: neque enim mihi solum mæróris causam ademístis, sed étiam uberióre lætítia me perfudístis».

Deínde ipsíus magnitúdinem declárans, non hinc solum hoc osténdit, quod díxerit: Superabúndo gáudio, sed ex eo étiam, quod subdit: In omni tribulatióne nostra. Tanta, inquit, erat ea volúptas, quæ mihi a vobis alláta est, ut ne tanta quidem afflictióne obscurári potúerit, sed magnitúdinis suæ exuberántia moléstias omnes, quæ nos inváserant, frégerit, nec eárum sensu nos áffici permíserit.

Tweede lezing

Uit de Homilieën op de Tweede Brief aan de Korintiërs, van de H. Johannes Chrysostomus, bisschop

(Hom. 14, 1-2: PG 61, 497-499)

Ik vloei over van blijdschap bij al mijn wederwaardigheden

Wéér begint Paulus over de liefde te spreken, terwijl hij de hardheid van zijn gegeven berisping tracht te verzachten. Want als hij ze eerst voor ogen houdt en ze om die reden berispt, dat zij, door hem bemind, hem niet hun wederliefde hadden geschonken maar zich hadden losgerukt uit zijn liefde en overgelopen waren naar bedorven mensen, verzacht hij de bitterheid van zijn berisping, zeggend: Gunt ons een ruime plaats in uw hart,  dit is ‘Bemint ons’. Hij vraagt hun om een weldaad, die allerminst veel kost, en die voor hen, die deze geven, van groter nut zou kunnen zijn dan voor hen, die hem ontvangen. Ook zegt hij niet ‘Bemint ons’, maar wat meer leek op een klacht: gunt ons een ruime plaats in uw hart.

Wie heeft ons toch, zegt hij, uit uw hart gedreven? wie ons daaruit gebannen; wat is er de oorzaak van, dat wij minder voor u gaan betekenen? Want omdat hij hierboven gezegd heeft: Zelf zijt gij niet ruimhartig genoeg verklaart hij dit hier nog eens openlijker met: Gunt ons een ruime plaats is uw hart, en tracht hij op die grond hen weer tot zich te trekken. Er is immers niets, wat zo tot beminnen beweegt, als dat hij, die bemind wordt, inziet, dat zijn minnaar vurig naar wederliefde verlangt.

Want zegt hij, al eerder heb ik u gezegd: u heb ik in mijn hart gesloten, wij horen bij elkaar in leven en dood. Dat is wel de grootste kracht van de liefde, dat ze, ook al wordt ze zelf veracht, toch met deze geliefde wil leven en sterven. Want gij zijt niet zo zonder meer in ons hart, maar zó als ik het u gezegd heb. Want het kan voorkomen, dat iemand bemint en toch bij gevaren de vlucht neemt; maar zo is het niet met ons.

Dit vervult mij met troost. Met welke? Met die namelijk, die van u uitgaat: omdat gij u weer bezonnen hebt en mij met uw werken hebt verblijd. Want het is een minnaar eigen, zich ofwel erover te beklagen, dat hij niet bemind wordt, ofwel te vrezen dat hij bij zijn verwijten te ver gaat en de andere daardoor bedroeft. Daarom zegt Paulus: Dit vervult mij met troost, en doet mij overvloeien van vreugde.

Alsof hij wilde zeggen: ‘Ik was om u zeer bedroefd, maar toch hebt gij mij overvloedig tevreden gesteld en troost gebracht: want ge hebt niet alleen de oorzaak van mijn droefheid bij mij weggenomen, maar mij ook doen overvloeien van vreugde’.

En dan toont hij zijn grootheid, niet hierdoor alleen, omdat hij zei: Ik vloei over van vreugde, maar ook hierdoor, dat hij eraan toevoegt: Bij al mijn wederwaardigheden. Hij wilde zeggen: zó groot was de vreugde, die gij mij bezorgd hebt, dat die zelfs niet door zo’n grote droefheid verduisterd kon worden, maar door haar uitbundigheid alle moeilijkheden, die ons treffen, te boven kwam, en wij ons daardoor niet lieten bedroeven.

Lectio divina lingua latina Liturgia Horarum Hebdomada IV Temporis Paschalis feria III Esto Dei sacrificium et sacerdos. Wees een offer en priester voor God.

Ad Officium lectionis

Lectio altera

Ex Sermónibus sancti Petri Chrysólogi epíscopi

(Sermo 108: PL 52, 499-500)

Esto Dei sacrificium et sacerdos

Obsecro vos per misericórdiam Dei. Rogat Paulus, immo per Paulum rogat Deus, quia plus amári vult quam timéri. Rogat Deus quia non tam Dóminus esse vult quam pater. Rogat Deus per misericórdiam, ne víndicet per rigórem.

Audi rogántem Dóminum: Vidéte, vidéte in me corpus vestrum, membra vestra, vestra víscera, ossa vestra, vestrum sánguinem. Et si quod Dei est timétis, quare vel quod vestrum est non amátis? Si Dóminum fúgitis, quare non recúrritis ad paréntem?

Sed forte vos passiónis meæ, quam fecístis, magnitúdo confúndit. Nolíte timére. Crux hæc non meus sed mortis est acúleus. Clavi isti non mihi infígunt dolórem, sed vestram mihi infígunt áltius caritátem. Vúlnera hæc non edúcunt gémitus meos, sed magis vos meis viscéribus introdúcunt. Exténsio córporis mei vos dilátat in grémium, non meam crescit in pœnam. Sanguis meus non mihi déperit, sed vestrum prorogátur in prétium.

Veníte ergo, redíte et vel sic probáte patrem, quem vidétis pro malis bona, pro iniúriis amórem, pro vulnéribus tantis tantam réddere caritátem.

Sed iam quid óbsecret Apóstolus audiámus: Obsecro, inquit, vos, ut exhibeátis córpora vestra. Apóstolus, rogándo sic, omnes hómines ad sacerdotále fastígium provéxit: Ut exhibeátis córpora vestra hóstiam vivam.

O inaudítum christiáni pontificátus offícium, quando homo sibi ipse est et hóstia et sacérdos; quando homo non extrínsecus quod Deo est immolatúrus inquírit; quando homo secum, et in se, et quod pro se est, Deo sacrificatúrus appórtat; quando et éadem manet hóstia, idem pérmanet et sacérdos; quando hóstia mactátur et vivit, sacérdos nescit occídere qui litábit.

Mirum sacrifícium, ubi corpus sine córpore, sine sánguine sanguis offértur. Obsecro, inquit, vos per misericórdiam Dei, ut exhibeátis córpora vestra hóstiam vivam.

Fratres, hoc sacrifícium Christi descéndit ex forma, qua corpus suum pro vita sæculi vitáliter immolávit; et vere corpus suum fecit hóstiam vivam, quia vivit occísus. In tali ergo víctima mors expénditur, hóstia pérmanet, vivit hóstia, mors punítur. Hinc mártyres morte nascúntur, fine ínchoant, occisióne vivunt, et in cælis lucent, qui in terris putabántur exstíncti.

Obsecro, inquit, vos, fratres, per misericórdiam Dei, ut exhibeátis córpora vestra hóstiam vivam, sanctam. Hoc est illud quod Prophéta cécinit: Sacrifícium et oblatiónem noluísti, corpus autem perfecísti mihi.

Esto, homo, esto Dei sacrifícium et sacérdos; non amíttas quod tibi divína dedit et concéssit auctóritas; indúere sanctitátis stolam, præcíngere bálteum castitátis; sit in velaménto cápitis tui Christus; crux in frontis tui munímine persevéret; péctori tuo appóne divínæ sciéntiæ sacraméntum; in odórem thymiáma semper oratiónis accénde; árripe gládium Spíritus; altáre cor tuum pone; et sic corpus tuum ádmove Dei secúrus ad víctimam.

Deus fidem, non mortem quærit; votum, non sánguinem sitit; placátur voluntáte, non nece.

Tweede lezing

Uit de Preken van de H. Petrus Chrysologus, bisschop

(Sermo 108: PL 52, 499-500)

Wees een offer en priester voor God

Ik vermaan u bij de erbarming Gods. Paulus vraagt hier, ja God zelf vraagt hier door Paulus, opdat Hij liever bemind dan gevreesd wil worden. God vraagt hier, omdat Hij niet zozeer Heer als Vader wil zijn. God vraagt hier bij zijn erbarming, om niet te moeten straffen met gestrengheid.

Hoor de Heer vragen: Ziet, ziet in mij uw lichaam, uw ledematen, uw binnenste, uw gebeente, uw bloed. En als gij dan vreest, wat van God is, waarom bemint gij dan niet wat van uzelf is? Als gij vlucht voor de Heer, waarom snelt gij dan niet naar uw Vader?

Maar misschien beschaamt u de grootheid van mijn lijden, dat gij veroorzaakt hebt?  Wilt niet vrezen. Dat kruis is niet d angel voor Mij, maar het is de angel voor de dood. Die spijkers slaan in Mij geen smart, maar dringen uw liefde dieper in Mij. Die wonden brengen mijn zuchten niet voort, maar brengen u dieper in mijn binnenste. De uitstrekking van mijn lichaam op het kruis geeft u meer ruimte in mijn schoot, maar vergroot niet mijn foltering. Mijn Bloed gaat niet voor Mij verloren, maar wordt als prijs voor u betaald.

Komt dus, keert terug en erkent Hem tenminste zo als een vader, vanwie  gij ziet dat Hij goed voor kwaad, liefde voor onrecht en zo grote liefde voor zoveel wonden schenkt.

Maar laten we nu eens horen wat de Apostel dringend verzoekt: Ik bezweer u, zegt hij, uw lichamen aan te bieden. Door zo te spreken verheft de Apostel alle mensen tot de rang van het priesterschap: dat gij uw lichamen aanbiedt als een levend offer.

O ongehoorde bediening van het christelijk priesterschap, wanneer de mens voor zichzelf én offerande én priester is:  wanneer de mens niet iets buiten hem aan God zoekt op te dragen: maar wanneer de mens aanbrengt om aan God op te dragen: wat hij zelf is, wat in hem is en voor hem is; wanneer zowel de offergave dezelfde blijft en ook de priester dezelfde blijft; wanneer het offer wordt geslacht en blijft leven, kan de priester, die offert, niet doden.

Wonderbaar offer, waar het lichaam zonder het lichaam, het bloed zonder het bloed wordt geofferd. Ik bezweer u, zegt de Apostel, bij de erbarming Gods, uw lichamen aan te bieden als een levend offer.

Mijn broeders, dit offer van Christus vloeit voort uit het model, waardoor Hij voor het leven van de wereld zijn lichaam levend heeft opgeofferd; en zijn lichaam werkelijk tot een levende offerande maakte, omdat Hij, gedood, toch leeft. Bij zulk een offer wordt de dood uitbetaald en het slachtoffer blijft. Het slachtoffer leeft, maar de dood wordt gestraft. Vandaar worden de martelaren door hun dood geboren, beginnen bij hun einde, leven door doodslag, en in de hemel schitteren zij, van wie men op aarde meende, dat zij waren vernietigd.

Ik bezweer u, broeders, zegt hij, bij de erbarming Gods, uw lichamen aan te bieden als een levend en heilig offer. Dat is  het wat de profeet zong: Brand- en slachtoffers hebt Gij niet gewild, maar een lichaam hebt Gij mij bereid.

Wees, o mens, wees een offer voor God en wees priester; verlies toch niet wat de goddelijke macht u heeft geschonken en vergund, doe het kleed aan van de heiligheid, omgord u met de gordel van de kuisheid; teken Christus op uw hoofdbedekking; het kruis blijve het beschermende teken op uw voorhoofd; plaats op uw borst het heilig teken van de goddelijke kennis; brand steeds het reukwerk van uw gebed; grijp naar het zwaard van de Geest; maak van uw hart een altaar en bied zo zonder vrees uw lichaam aan tot een slachtoffer voor God.

God verlangt geloof, niet de dood; Hij dorst naar toewijding, niet naar bloed; Hij wordt verzoend door een goede gezindheid, niet door een gewelddadige dood.

Lectio divina lingua latina Liturgia Horarum Hebdomadæ III Quadragesimæ Feria III Quod oratio pulsat, impetrat ieiunium, misericordia accipit.Waar het gebed om smeekt, dat bewerkt het vasten en wordt verkregen door de barmhartigheid.

 Ad Officium lectionis

Lectio altera

Ex Sermónibus sancti Petri Chrysólogi epíscopi

(Sermo 43: PL 52, 320. 322)

Quod oratio pulsat, impetrat ieiunium, misericordia accipit

Tria sunt, tria, fratres, per quæ stat fides, constat devótio, manet virtus. Orátio, ieiúnium misericórdia. Quod orátio pulsat, ímpetrat ieiúnium, misericórdia áccipit. Orátio, misericórdia, ieiúnium, sunt hæc tria unum, dant hæc sibi ínvicem vitam.

Est namque oratiónis ánima ieiúnium, ieiúnii vita misericórdia est. Hæc nemo rescíndat, nésciunt separári. Horum qui unum tantum habet, vel ista qui simul non habet, nihil habet. Ergo qui orat ieiúnet; qui ieiúnat, misereátur; áudiat peténtem, qui petens optat audíri; audítum Dei áperit sibi, qui suum supplicánti non claudit audítum.

Ieiúnium ieiunátor intéllegat; esuriéntem séntiat, qui vult Deum sentíre quod ésurit; misereátur qui misericórdiam sperat; pietátem qui quærit, fáciat; qui præstári sibi vult, præstet. Improbus petítor est qui, quod álii negat, sibi póstulat.

Homo, esto tibi misericórdiæ forma; sic quómodo vis, quantum vis, quam cito vis, misericórdiam tibi fíeri; tam cito áliis tantum, táliter ipse miserére.

Ergo orátio, misericórdia, ieiúnium, sint unum patrocínium pro nobis ad Deum, pro nobis hæc advocátio sint una, una hæc pro nobis orátio sint trifórmis.

Quod ergo contémptu perdídimus, ieiúniis conquirámus; ánimas nostras ieiúniis immolémus, quia nihil est quod Deo præstántius offérre possímus probánte Prophéta, cum dicit: Sacrifícium Deo spíritus contribulátus; cor contrítum et humiliátum Deus non spernit.

Homo, offer Deo ánimam tuam, et offer oblatiónem ieiúnii, ut sit pura hóstia, sacrifícium sanctum, vivens víctima, quæ et tibi máneat, et data sit Deo. Hoc qui non déderit Deo, excusátus non erit, quia datúrus se non potest non habére.

Sed accépta ut sint ista, misericórdia subsequátur; ieiúnium non gérminat, si de misericórdia non rigétur, siccátur ieiúnium misericórdiæ siccitáte; quod imber terris, hoc ieiúnio misericórdia est. Quamvis cor éxcolat, carnem mundet, eradícet vítia, virtútes serat, si misericórdiæ fluénta non déderit, fructum non cólligit ieiunátor.

Ieiunátor, ager tuus misericórdia ieiunánte ieiúnat; ieiunátor, quod tu in misericórdia fúderis, tibi in hórreo hoc redúndat. Homo, ergo, ne servándo perdas, cóllige prorogándo; homo, dando páuperi, da tibi; quia, quod tu álteri non relíqueris, non habébis.

Tweede lezing

Uit de Preken van de H. Petrus Chrysologus, bisschop

Waar het gebed om smeekt, dat bewerkt het vasten en wordt verkregen door de barmhartigheid

Drie dingen zijn er, broeders, waardoor het geloof stand houdt, waarop de godsvrucht steunt en waardoor de deugd blijvend is: gebed, vasten en barmhartigheid. Waar het gebed om smeekt, dat bewerkt het vasten en de barmhartigheid verkrijgt het. Gebed, barmhartigheid, vasten: deze drie zijn één; zij geven elkaar het leven.

Want de ziel van het gebed is het vasten, het leven van het vasten is de barmhartigheid. Deze mag niemand vaneen rukken, want zij kunnen niet gescheiden worden. Wie er van deze drie slechts één heeft en tegelijk die andere twee niet, heeft niets. Daarom moet hij, die bidt, ook vasten, en die vast, ook barmhartig zijn. Hij moet naar de vragende luisteren, die zelf bij zijn vragen gehoord wil worden. Hij opent Gods gehoor voor zichzelf, die zelf zijn oren niet sluit voor iemand die smeekt.

Hij die vast, moet het vasten verstaan. Hij die wil, dat God aanvoelt, dat hij honger lijdt, moet de hongerenden aanvoelen. Hij die hoopt op barmhartigheid, moet barmhartig zijn; de achting, die hij vraagt, moet hij zelf beoefenen; wie wil, dat iets voor hem gedaan wordt, moet dat zelf betrachten. Onbeschaamd is de vrager,  die voor zichzelf opeist, wat hij aan een ander weigert.

Mens, wees voor uzelf een toonbeeld van barmhartigheid. Zoals ge wilt, zoveel ge wilt en zo vlug ge wilt, dat u barmhartigheid geschiedt, zo gauw ook moet gij zelf op gelijke wijze aan anderen barmhartigheid bewijzen.

Mogen dus gebed, barmhartigheid en vasten één grote bescherming zijn voor ons bij God, één grote voorspraak, één drievormig gebed voor ons.

Wat wij door overtredingen verloren hebben, laten we dat weer trachten te vinden door het vasten. Laten we onze harten offeren door het vasten, want we kunnen God niets kostbaarders schenken, getuige de Profeet, die zegt: Een berouwvolle geest is een offerande voor God; een vermorzeld en vernederd hart versmaadt God niet.

Mens, offer God uw ziel en offer Hem uw vasten, opdat uw offergave zuiver moge zijn, een heilig offer, een levend slachtoffer,  dat zowel voor u mag voortduren als aan God geschonken zij. Wie dit niet aan God geeft, zal niet verontschuldigd zijn, want wie zichzelf wil geven, kan niet zonder bezit zijn.

Maar om die gaven te doen aannemen, moet er barmhartigheid mee gepaard gaan. Vasten is niet vruchtbaar, als het niet besproeid wordt met barmhartigheid, want door het tekort aan barmhartigheid verdort het vasten. Wat de regen is voor de velden, dat is de barmhartigheid voor het vasten. Hoewel het vasten het hart veredelt, het vlees reinigt, ondeugden uitroeit en deugden aankweekt, verzamelt hij, die vast, deze vruchten niet als hij geen stromen van barmhartigheid gegeven heeft.

Gij, die vast: uw akker verschraalt door een tekort aan barmhartigheid; maar wat ge er aan barmhartigheid in brengt, dat zal in overvloed aanwezig zijn in uw voorraadschuur. Mens, verlies niet door te willen behouden, want ge zult datgene niet bezitten, wat ge aan een ander niet gegund hebt.

Liturgia Horarum 30 juli Gedachtenis van de H. Petrus Chrysologus

Voordat Petrus Chrysologus (Grieks: Άγιος πέτρος ο Χρυσόλόγος, Agios Petros Chrysologos) (* rond 380) door paus Suxtus III tot bisschop van Ravenna werd benoemd, was hij diaken van die stad. Als bisschop onderrichte hij de hem toevertrouwde gelovigen door woorden en werken. Hij was een vertrouweling van paus Leo de Grote. Aan zijn welsprekende preken die tot ons zijn gekomen dankt hij de bijnaam Chrysologus (Grieks voor met het gulden woord). Hij overleed rond 450.

Uit de Preken van de heilige Petrus Chrysologus

Over het sacrament van de Menswording

Christus draagt de mens, opdat de mens niet meer zou vallen.

Wanneer de Maagd ontvangt, als Maagd baart, en Maagd blijft, is het niet de gewone gang van zaken, maar een teken; het is niet krachtens de rede, maar een wonder; het is de Schepper, niet de natuurlijke aanleg; het is niet algemeen, maar enig; het is goddelijk en niet menselijk. Dat Christus geboren werd, was geen noodzaak, maar een mogelijkheid; het was een sacrament van goedheid, het herstel van het menselijk heil. Hij die niet door geboorte de mens maakte uit onaangeroerde leem, Hij maakte ook een Mens door geboorte uit een onberoerd lichaam; de handen die genadig de klei namen om ons te vormen, namen ook genadig voor ons heil het vlees aan. Dus wat de Schepper in zijn schepsel, wat God verwezenlijkt in het vlees, strekt het schepsel tot eer, (en) is geen belediging van de Schepper.

Mens, waarom zijt gij zo armzalig, gij die zo kostbaar zijt voor God? Waarom onteert gij uzelf terwijl gij door God zo geëerd wordt? Waarom zoekt gij hoe gij geschapen zijt en onderzoekt gij niet waartoe gij geschapen zijt? Is dat alles, wat gij ziet, niet als een huis van de wereld voor u geschapen? Voor u verdrijft het binnendringende licht de duisternis, voor u is de nacht ingericht, voor u de dag afgebakend; voor u wordt het hemelgewelf bestraald met de uiteenlopende glans van de zon, de maan en de sterren; voor u is de aarde met bloemen, wouden en weiden en vruchten geschilderd; voor u is de wonderschone menigte van levende wezens geschapen, die zich ophoudt in de lucht, op de velden en in het water.

De Schepper bedacht evenwel nog iets wat bijdroeg tot uw eer: in u legde Hij zijn beeld, opdat een zichtbaar beeld de onzichtbare Schepper tegenwoordig zou stellen in de wereld, en aan u gaf Hij de opdracht in de aardse dingen zijn rol te vervullen, opdat het wijde bezit van de wereld geen nadeel zou zijn voor de plaatsvervanger des Heren. Wat God door zijn goddelijke almacht in u bewerkt heeft, heeft Hij goedgunstig in Zichzelf opgenomen, en in de mens heeft Hij Zich werkelijk zichtbaar gemaakt, in wie Hij vroeger gezien wilde worden bij wijze van voorafbeelding; en Hij stond toe dat hij nu het Beeld zelf was, hetwelk Hij vroeger als een gelijkenis had aanvaard.

Christus wordt dus geboren om door zijn geboorte de verdorven natuur te vernieuwen; het kind zijn nam Hij op zich, de eerste opvoeding onderging Hij geduldig, Hij doorliep de (verschillende) leeftijden, om een volmaakte, blijvende leeftijd, die Hijzelf had vastgesteld, opnieuw in te stellen. Hij draagt de mens, opdat de mens niet meer zou vallen; Hij bewerkt dat degene, die Hij aards geschapen had, hemels werd; bezield met een menselijke geest wekt Hij de geest ten leven tot het goddelijke: en zo heft Hij hem geheel en al op naar God, opdat niets in hem achterblijft van wat zonde, dood, vermoeienis, pijn en aards is, door de hulp van Onze Heer Jezus Christus, die met de Vader leeft en heerst in eenheid met de heilige Geest als God nu en altijd en in de eeuwen der eeuwen. Amen.

(Sermo 148: PL 52,596-598)

Lectio divina lingua latina Liturgia Horarum Ad Officium lectionis Die 25 iulii S. Iacobi, Apostoli et Martyris. Consortes passionis Christi. Deelgenoten aan het lijden van Christus.

Festum

 Lectio altera

Ex Homilíis sancti Ioánnis Chrysóstomi epíscopi in Matthæum

(Hom. 65, 2-4: PG 58, 619-622)

Consortes passionis Christi

Christum urgent fílii Zebedæi hoc verbo: Dic ut sédeat unus a dextris tuis et unus a sinístris. Quid ígitur ille? Ut osténdat illos nec spiritále quídpiam pétere, neque si scirent quid hoc esset, umquam pétere ausúros fuísse, ait: Nescítis quid petátis; quam magnum nempe sit, quam mirábile, quam súperet ipsas supérnas potestátes. Deínde subiúngit: Potéstis bíbere cálicem quem ego bibitúrus sum, et baptísmo quo ego baptízor baptizári? «Vos quidem de honóre deque corónis mecum loquímini», inquit; «ego vero de certamínibus et de sudóribus loquor. Non est enim hoc præmiórum tempus, neque nunc glória illa mea apparébit; sed præsens vita est cædium, belli ac periculórum».

Et vide quo pacto ex modo interrogándi et hortétur et trahat. Neque enim dixit: «Potéstis cædem ferre? potéstis sánguinem vestrum fúndere?». Sed quómodo? Potéstis bíbere cálicem? Deínde allíciens eos, ait: Quem ego bibitúrus sum, ut ex consórtio suo promptióres fíerent. Baptísma autem vocat illud, osténdens magnam inde purgatiónem toti orbi fore. Póstea dicunt illi: Póssumus. Ex ánimi fervóre statim promíttunt, nesciéntes quid dícerent, sed exspectántes se quod petébant impetratúros esse.

Quid ígitur ille? Cálicem quidem meum bibétis, et baptísmate quo ego baptízor baptizabímini. Magna illis prophetávit bona; hoc est: «Martýrio dignabímini, et hæc patiémini quæ ego pátiar, violénta morte vitam terminábitis, in hisque mihi consórtes éritis. Sedére autem ad déxteram meam et ad sinístram non est meum dare, sed quibus parátum est a Patre meo». Postquam illórum ánimos eréxit, sublimiorésque fecit, illósque mæróre superióres réddidit, tunc illórum petitiónem córrigit.

Tunc indignáti sunt decem de duóbus frátribus. Viden’ quantum imperfécti omnes essent, tum hi qui decem illos præcédere tentábant, tum decem illi qui duóbus invidébant? Sed, ut dixi, post hæc osténde illos mihi, et vidébis ómnibus hisce afféctibus vácuos. Audi quómodo hic ipse Ioánnes, qui nunc hac de causa accéssit, primas semper Petro cedat, et concionánti et mirácula edénti in Actibus Apostolórum. Iacóbus vero non multo póstea témpore vixit; ab inítio enim magno ferebátur ardóre, et missis humánis ómnibus, ad tam ineffábile culmen ascéndit, ut statim occiderétur.

Tweede lezing

Uit een preek van de heilige Johannes Chrysostomus, bisschop van Constantinopel († 407), over het evangelie van Matteüs

(Hom. 65, 2-4: PG 58, 619-622)

 Deelgenoten aan het lijden van Christus 

De zonen van Zebedeüs vallen Jezus lastig met de vraag: ‘Geef dat in uw glorie een van ons aan uw rechter- en de ander aan uw linkerhand mag zitten’ (Mc. 10, 37; vgl. Mt. 20-21). En zij dringen aan: ‘Zeg het ons!’ Wat antwoordt Hij? Hij maakt hun duidelijk dat zij niets geestelijks vragen, maar dat zij, als zij geweten hadden wat zij vroegen, het niet gewaagd zouden hebben iets dergelijks te vragen. Hij zegt: ‘Ge weet niet wat ge vraagt.’ Immers, hoe groot, hoe wonderlijk is dat en hoezeer gaat het zelfs de hemelse machten te boven! Vervolgens zegt Jezus: ‘Zijt ge in staat de beker te drinken die Ik drink, en met het doopsel gedoopt te worden waarmee Ik gedoopt word?’ Hij wil daarmee zeggen: ‘Gij hebt het met mij over eer en zegekransen, maar Ik heb het over strijd en lijden. Het is nu niet de tijd voor kransen en evenmin zal mijn roem nu daarin zichtbaar worden. Het heden is juist een tijd van moord, oorlog en gevaar.’

Zie eens met welke vragen Hij hen vermaant en nader tot zich brengt. Hij zegt niet: ‘Zijt ge in staat de dood te ondergaan? Zijt ge in staat uw bloed te vergieten?’ Maar wat zegt Hij? ‘Zijt ge in staat de beker te drinken?’ Dan gaat Hij verder: ‘Die Ik ga drinken.’ Hij voegt dit toe opdat zij door zich met Hem te verenigen, des te bereidwilliger zullen zijn dat alles te ondergaan. Dat noemt Hij dan weer een doopsel om aan te tonen dat de wereld een grote loutering zal ondergaan door wat er met Hem gebeurt. Zij zeggen tegen Hem: ‘Ja, dat kunnen wij.’ Bereidwillig beloven zij dit te doorstaan; zij weten echter niet wat ze zeggen, maar verwachten wel te verkrijgen wat ze vragen.

Wat zegt Hij nu? ‘De beker die Ik drink, zult gij drinken, en met het doopsel waarmee Ik gedoopt word, zult gij gedoopt worden.’ Hij voorspelt hun een groot goed: gij zult het martelaarschap waardig gekeurd worden en gij zult lijden wat Ik zal lijden. Door een gewelddadige dood zult gij uw leven beëindigen en daarin zult gij met Mij delen. ‘Het is echter niet aan Mij u te doen zitten aan mijn rechter- of linkerhand, omdat alleen zij dit verkrijgen voor wie mijn Vader dit heeft bereid.’ Nadat Hij hun gedachten op een hoger plan gebracht en hen tegen smart gewapend heeft, verbetert Hij hun vraag.

‘Toen werden de tien anderen kwaad op de beide broers’ (Mt. 10, 24). Ziet gij nu hoe onvolmaakt allen nog waren? Zowel degenen die zich boven de tien anderen willen verheffen, als degenen die de twee benijden. Toon mij echter eens wat er later met hen gebeurd is en ge zult zien dat zij dan van al dat soort hartstochten bevrijd zijn. Hoor dan hoe de apostel Johannes, degene dus die Jezus met bovenstaande vraag benaderde, overal aan Petrus de eerste plaats laat. Hij doet dat niet alleen wanneer Petrus tot het volk spreekt, maar ook als Petrus wonderen doet, zoals wij kunnen lezen in de Handelingen van de Apostelen. Jakobus op zijn beurt leefde niet lang meer na deze gebeurtenissen: hij werd vanaf het begin door een zo vurige ijver bezield en hij steeg met achterlating van het menselijke tot een zo grote hoogte dat hij spoedig gedood werd.

Lectio divina lingua latina Liturgia Horarum Ad Officium lectionis Hebdomada XVI per annum sabbato Cor nostrum dilatatum est. Ons hart staat wijd voor u open.

Lectio altera

Ex Homilíis sancti Ioánnis Chrysóstomi epíscopi in Epístolam secúndam ad Corínthios (Hom. 13, 1-2: PG 61, 491-492)

Cor nostrum dilatatum est

Cor nostrum dilatátum est. Quemádmodum enim id, quod calórem affert, dilatáre solet, ita étiam caritátis munus est dilatáre: cálida quippe ac fervens est virtus. Hæc os quoque Pauli aperiébat et cor dilatábat. «Neque enim ore tantum amo, inquit; verum étiam cor ipsum in amóre cónsonat: ídeo cum fidúcia loquor, toto ore ac tota mente». Non enim Pauli corde quidquam látius erat, quod pios omnes, perínde atque amásius quíspiam, ádeo arcto amóre complectebátur, non sese scindénte ipsíus amicítia et imbecillitátem contrahénte, sed íntegra in unoquóque manénte. Et quid mirum talem ipsíus in pios viros ánimum fuísse, cum étiam in infidélibus cor ipsíus univérsum terrárum orbem amplecterétur?

Ideo non dixit: «Amo vos», sed, quod maiórem émphasim habet: Os nostrum patet, cor nostrum dilatátum est; omnes intus habémus, ac ne id quidem utcúmque, sed cum ingénti amplitúdine. Nam qui amátur, in íntimo amántis corde sine ullo metu obámbulat; idcírco ait: Non angustiámini in nobis, angustiámini autem in viscéribus vestris. Obiurgatiónem vide non parva indulgéntia temperátam: id quod magnópere amántium est. Non dixit: «Vos me non amátis», sed: «Non pari modo»; neque enim vult aspérius eos insectári.

Ac passim cérnere est quómodo incredíbili quodam fidélium amóre flagret, si quis ex síngulis epístolis testimónia séligat. Ad Romános enim scribens ait: Cúpio vidére vos; et: Sæpe propósui veníre ad vos; et: Si quo modo tandem aliquándo prósperum iter hábeam ad vos. Ad Gálatas autem hæc dicit: Filíoli mei, quos íterum partúrio; ad Ephésios rursus: Huius rei grátia flecto génua mea pro vobis; ad Thessalonicénses autem: Quæ enim est spes mea aut gáudium aut glóriæ coróna? annon vos? Quia se et in corde et in vínculis eos circumférre dicébat.

Porro cum ad Colossénses scribit: Cúpio, inquit, vidére vos quantum certámen hábeam pro vobis, et quicúmque fáciem meam non vidérunt in carne, ut consolatiónem hábeant corda vestra; et ad Thessalonicénses: Quemádmodum si nutrix fóveat fílios suos, ita desiderántes vos, cupiebámus vobis dare non solum Evangélium, sed étiam ánimas nostras. Non angustiámini in nobis, inquit. Nec vero se dumtáxat eos amáre ait, sed ab ipsis étiam amári, quo nimírum hinc quoque eórum ánimos allíciat. Atque de his quidem hoc testíficans, ait: Titus venit, réferens nobis vestrum desidérium, vestrum fletum, vestram æmulatiónem.

Tweede lezing

Uit de Homilieën op de Tweede Brief aan de Korinthiërs van de H. Johannes Chrysostomus, bisschop

(Hom. 13, 1-2: PG 61, 491-492

Ons hart staat wijd voor u open

Ons hart heeft zich verruimd. Zoals toch datgene, wat warmte verwekt, iets doet uitzetten, zo is het ook de eigenschap van de liefde te verruimen: de liefde is immers warm en vurig. Zij ook opende de mond van Paulus en verruimde zijn hart. ‘Ik bemin immers niet alleen met de mond, zegt hij, maar ook het hart klinkt mee in de liefde: daarom spreek ik vol vertrouwen, met heel mijn tong en heel mijn geest’. Want er bestond niets wat ruimer was dan het hart van Paulus, omdat hij evenals een minnaar alle gelovigen met zulk een liefde omvatte, dat hij deze aan niemand onttrok of ze liet verkoelen, maar ze onverzwakt tegenover eenieder beoefende. En waarom zou het te verwonderen zijn, dat hij zulk een liefde bezat voor de vromen, als zijn hart, zelf onder de heidenen verkerend, heel de aarde zou willen omvatten?

Daarom zegt hij niet: ‘Ik bemin u’, maar (wat meer klemtoon heeft): Wij spreken ronduit, ons hart staat wijd voor u open; allen dragen wij in ons, en dat niet zo goed en kwaad als het gaat, maar met een onmetelijke ruimhartigheid. Want wie bemind wordt, kan zich zonder enige vrees vrij bewegen in het binnenste van het hart van de minnaar. Daarom zegt hij: Het is niet onze schuld, dat gij u beklemd voelt; zelf zijt ge niet ruimhartig genoeg. Zie, hoe zijn berisping met niet weinig toegevendheid wordt getemperd: wat dan ook juist de eigenschap is van de minnaars. Hij zegt niet: ‘Gij bemint mij niet’, maar ‘Niet op dezelfde wijze (als ik)’; want hij wil hen niet al te zeer beschamen.

Ook kan men hier en daar zien, hoe hij met een ongelofelijke liefde tot de gelovigen brandt, als men daarvoor bewijzen bijeenhaalt uit zijn verschillende Brieven. Aan de Romeinen toch schrijft hij: Ik verlang u te leren kennen; en: Dikwijls heb ik het voornemen gemaakt u te bezoeken, en: Als ik eindelijk eens een gunstige gelegenheid krijg om bij u te komen. Tot de Galaten zegt hij: Mijn kinderkens, welke ik opnieuw ter wereld breng; tot de Ephesiërs wederom: Daarom buig ik mijn knieën om voor u te bidden; en tot de inwoners van Tessalonika: Want wat is mijn hoop of mijn vreugde of mijn gloriekroon? Zijt gij dat niet zelf? En dit, omdat hij zei, hen zowel in zijn hart als in zijn boeien mee te dragen.

Vervolgens schrijft hij aan de inwoners van Colosse: Gij moet weten, welke een zware strijd ik te voeren heb voor u en voor zovelen, die mij niet persoonlijk kennen; opdat uw harten hierdoor worden getroost. En aan die in Thessalonika: Zoals een moeder haar kinderen voedt en koestert, waren wij u innig genegen, dat wij u gaarne mét Gods Evangelie ons eigen leven hadden geschonken. Het is niet onze schuld, dat gij u beklemd voelt. Paulus zegt, dat hij hen niet alleen bemint, maar ook door hen bemind wordt, en dat hij daardoor vooral ook hun zielen tot zich trekt. Hierover getuigt hij aldus: Titus kwam ons vertellen van uw vurig verlangen, uw verdriet en uw ijver voor mij.