Prachtig filmpje van de Kerkberg!

zie deze link  (kan niet direct op dit weblog)

Toelichting Rob Smeets:
Prachtig gelegen langs de Roer ligt de basiliek van Sint Odiliënberg op een kerkheuvel. Volgens de overlevering werd in de 8e eeuw een abdij gesticht door drie Angelsaksische priesters Wiro, Plechelmus en Otgerus. Van de oorspronkelijke abdijkerk zijn bovengronds geen resten bewaard gebleven. In de 11e en 12e eeuw werd deze kerk geheel vervangen.

Prachtige opname van de Kerkberg met muziek als het begin van een monumentale film a la Sound of Music. Voor wie zich een beeld wil vormen, hoe mooi het hier is.

Over Sint Ignatius, smartphones en Netflix.

Van onze geheime correspondent:

De H. Ignatius hield in zijn jonge jaren wel van een stevige knokpartij. Op kleine schaal bij een discussie met een toevallig passerende Moor die moeite had met de goddelijke natuur van Christus: de dialoog begon met woorden en liep uit op een handgemeen. Op grote schaal, hij werd soldaat en hoewel van een adellijke familie was hij niet van het soort dat uit de vuurlinie bleef: op 20 mei 1521 werd hij bij de verdediging van Pamplona geraakt door een kanonskogel en aan zijn been ernstig verwond. Hij moest worden geopereerd en dat maakte het nog ernstiger; er waren nog geen geneesmiddelen tegen sepsis en bovendien wist men niet van het gevaar van verontreiniging van een wond. Chirurgijns deden wel aan natuurlijke antisepsie (ontsmetting); wonden werden vaak uitgebrand, ook al geen pretje, Want over verdoven was ook nog niet zoveel nagedacht, buiten wat slokken van de locale sterke drank dat nog iets goed maakte (misschien wat 43 (herinner ik mij natuurlijk alleen uit mijn vorige leven). Ignatius overleefde het oorlogsgeweld en daarna het medisch geweld. Daarop werd hij in juni overgebracht naar het familiekasteel in Loyola. Daar kreeg de patiënt een terugslag en de chirurgijns gingen opnieuw aan de slag. Ternauwernood overleefde hij opnieuw de dokters en hij kreeg het devies bedrust te houden, zie afbeelding.

In de lectio altera van vandaag lezen we een nauwkeurige beschrijving hoe het eraan toeging in de ziekenkamer van de nog niet heilige Ignatius anno 1521. De aandachtige lezer heeft het vanmorgen natuurlijk al gelezen op het weblog van ons klooster gelezen, maar ik herhaal het toch maar even voor de andere lezers - in het Nederlands: "Ignatius was verslaafd geraakt aan het lezen van wereldse en onwaarachtige boeken die men ridderromans pleegt te noemen. Toen hij zich na zijn verwonding weer gezond voelde, vroeg hij naar enkele van zulke boeken om de tijd door te komen. Maar in het hele huis waren dergelijke boeken niet te vinden. Daarom bracht men hem een boek met de titel: ‘Het leven van Christus’, en een ander boek: ‘Bloem van de heiligen’, beide in zijn moedertaal geschreven".

Hoe zou het anno 2018 eraan toe zijn gegaan met deze patiënt? Ignatius zou direct zijn smartphone willen hebben en kon daarna naar hartelust binge-watchen naar netflix. Waar zou Ignatius nu naar kijken? Black Lightning, The Defenders, Luke Cage, Arrow, Gotham, The Flash, Daredevil, en natuurlijk Supergirl (Jessica Jones vermoedelijk niet)? Voor Uw gemoedsrust natuurlijk wordt geen van deze series in dit klooster gevolgd.

In 1521 kon Ignatius zich bekeren door de beperkte omvang van de bibliotheek van het kasteel van Loyola. Hij kreeg alleen brave boeken en wat gebeurde er? Als hij aan de dingen van de wereld dacht, vond hij daar veel behagen in, maar als hij, door vermoeidheid overvallen, deze gedachten losliet, voelde hij zich treurig en dor. Als hij daarentegen over de harde levenswijze nadacht die hij bij de heiligen had ontdekt, ondervond hij niet alleen een vertroosting op dit ogenblik zelf, maar hij bleef tevreden en opgewekt, ook als hij deze gedachten reeds had losgelaten. De krijgslustige soldaat werd op die manier een soldaat van Christus met bijbehorende gevoelens, zie afbeelding;

Hoe zou dit probleem anno nu op te lossen zijn? Volgens mij zou dit zeer eenvoudig kunnen: de levens van heiligen zijn een nooit opdrogende bron van filmscripts. Ik zal er een paar noemen:

Molokai: The Story of Father Damien - kan ook als serie van zes reeksen aan de hand van het boek van Hilde Eynickel - link naar volledige versie van de film- gratis!

The Mission over dappere jezuïeten in Zuid-Amerika

De martelaren van Gorinchem  of het leven van de wereldheer Leonardus van Veghel, die gevangenen bijstond maar vervolgens weigerde een geuzenwelgevallige preek te houden en daarom aan de martelaren werd toegevoegd. Zie ook dit vreselijke verhaal op dit weblog.

Thomas More - beter maar niet in The Tudors tenzij bij sterken van geest, link naar volledige film.

Jeanne d'Árc, dapper toe en met de brandstapel.

Titus Brandsma, alleen trailer.

De dappere Romeinse vrouwelijke martelaren: Felicitas, Perpetua, Agatha, Agnes, Lucie - nog geen links gevonden

Catharine van Siena die niet aarzelde te zeggen wat gezegd moest worden. link naar volledige film.

Het leven van Sint Ignatius zelf leent zich bij uitstek voor verfilming, stel je voor dat hij keek naar een science fictionfilm over zijn toekomstige leven - dit idee voor een filmscript geef ik pro Deo weg!

 "Ik blijf bij mijn mensen. Ik ben de herder van mijn schapen'', schreef pater Van der Lugt uit de bekende bankiersfamilie kort voor zijn dood, toen familie en overste er bij hem op aandrongen zich in veiligheid te brengen en Holmes (Syrië) te verlaten. 

Heiligen zijn mensen die op het juiste moment het juiste doen desnoods ten koste van hun eigen leven- niet omdat zij heilig willen worden, niet omdat het de gemakkelijkste weg voor henzelf is, maar omdat zij vinden dat het op dat moment nodig is  -omwille van Christus en als beeld van de solidariteit van Christus met mensen, zeker wanneer die in nood zijn. Zo geven heiligen op bijzondere wijze getuigenis van hun geloof.

Lezers van dit weblog die naar vrome inspiratie op zoek zijn, kunnen de links in dit artikel volgen. Bij mij heeft het gewerkt en werkt het. Nu bij Netflix nog!

Mijn monument: de Kerkberg in Sint Odiliënberg

Noordzijde complex Kerkberg

Het was nog in het pre-routeplanner tijdperk, toen ik de eerste keer op zoek ging naar de Kerkberg. Dat viel niet mee.  Na een lange rit uit Rotterdam maakt ik de bocht naar het Kerkplein en daar rees de Kerkberg boven zijn omgeving uit, een beeld van on-Nederlandse, overweldigende schoonheid: een collectie monumenten op een berg te midden van het groen.

De aarde heeft zich geplooid tot een natuurlijk verhoging, net als bij de Mont Saint Odile, de Mont Saint Michel, la Butte Montmartre, en de Colline Eternelle in Vézelay. En op al deze heuvels en bergen staan kerken en kloosters. Dat is geen toeval. Psalm 24,3 zegt het zo: Wie mag de berg van Jahweh bestijgen, wie mag zijn heilige stede betreden? “Doe uw schoenen van uw  voeten, want de plaats waarop gij staat is heilige grond” (Exodus 3,5).

vooraanzicht vanaf Kerkplein

De Romeinen wisten dat al en bouwden er een altaar. In de negende eeuw werd de Kerkberg geschonken aan het prille aartsbisdom Utrecht. Daar woonde de heilige geloofsverkondigers in de Gelderse streken, Wiro, Plechelmus en Otgerus. Tijdelijk zetelde de aartsbisschop van Utrecht op de Kerkberg (als uitwijkplaats). Sinds 1434 is Orde van het Heilig Graf op de Kerkberg. Dagelijks vele malen zongen en zingen er de Kanunniken en Kanunnikessen op de Kerk Gods lof (in het Latijn). Er kwamen een kapel, een kerk, een klooster en een school. Al eeuwenlang is de Kerkberg ook een bedevaartsplaats.

Nog steeds komen er dagelijks vele bezoekers naar de Kerkberg, en soms zochten zij die niet eens, maar lopen of fietsen er bijna tegen aan. Ook zij zijn onder de indruk, schieten foto’s en bestijgen de berg. Op de Kerkberg is God dichterbij – voor wie Hem zoekt. “”Zoekt de Heer nu Hij zich vinden laat, roept Hem aan nu hij nabij is” (Jesaja 55,6).

Mariakapel

voorhuis zijde Aan de Berg

kloosterslot

Later, in het routeplanner tijdperk zou het metalen stemgeluid bij aankomst op de Kerkberg  tegen mij zeggen: “U hebt uw bestemming bereikt”, waarop ik als kind van mijn tijd in het geluidledige antwoordde: “Dat maak ik zelf wel uit”. Toch woon ik er nu  zelf …. als kanunnikes van de Orde van het Heilig Graf.

Ook de verhuizer plaatste een foto op facebook!

Wij gaan door met overtuiging en vurig te bidden om regen en het einde van de hittegolf! Dat doen we op de Kerkberg al minimaal vanaf de achtste eeuw. Doet U mee?

God is vanaf de Schepping een God die heerst over hemel en aarde, licht en donker, water en vuur. 

In het Oude Testament wordt in het Eerste Boek Koningen (18) het verhaal van Elia en de profeten van de valse goden beschreven. Eerst laat Jahwe het vuur over een zeer nat altaar neerdalen, nadat de valse profeten daar in zijn geslaagd. Daarna laat Jahwe het hevig regenen.

In Leviticus 16,4 staat: Als ge uw leven richt naar mijn wetten en mijn geboden nauwgezet volbrengt, dan zal Ik u regen geven op de juiste tijd, zodat uw land rijke oogst oplevert en uw boomgaarden overvloedig vrucht dragen

De Evangelist Mattheus schrijft in hoofdstuk 5, 44-45:

Maar ik zeg u: Bemint uw vijanden en bidt voor wie u vervolgen, 45opdat gij kinderen moogt worden van uw Vader in de hemel, die immers de zon laat opgaan over slechten en goeden en het laat regenen over rechtvaardigen en onrechtvaardigen.

En in Handeling 14, 17: In voorbije tijden liet Hij alle volken hun gang gaan, 17maar Hij heeft niet nagelaten getuigenis van zichzelf te geven door het schenken van weldaden: vanuit de hemel schonk Hij u immers zegen en vruchtbare jaargetijden en verblijdde u met overvloed van voedsel.”

Eusebius (Kerkelijke Geschiedenis, vertaling Pater Dr. Desiderius Franses O.F.M. - Paul Brand 1946) beschrijft in boek V hoofdstuk V, hoe de christelijke soldaten van het Meliteense garnizoen van de Romeinse keizer Marcus Aurelius in een  veldtocht tegen de Germanen en Sarmaren op de knieen vielen waarna niet alleen de vijanden werden verjaagd maar ook hun dorst werd gelest. Zo vertelt Tertullianus het tenminste. Livius vertelt het verhaal ook onder de benaming Regenwonder, maar dan zonder de christelijke gebedsbeïnvloeding. Het verhaal is afgebeeld of de zuil van Marcus Aurelius in Rome. 

(Wij lezen dit boek van Eusebius momenteel onder de maaltijden - het is net als het boek over pater Damiaan erg bloederig, opmerking van Uw geheime correspondent)

Wij zien om ons heen hoe velden met oogstgoed verdrogen, we zien hoe bomen en planten verdorren, we zien hoe de dieren om ons heen dorst hebben. Wij zien hoe bosbranden ontstaan en velen het leven kosten, wij zien voortdurend hoe mensen lijden onder tekort aan water en misschien soms te oud of te ziek zijn om dat te beseffen.

Wij houden rond het klooster op de kruisdagen ieder jaar processie en hebben dat ook dit jaar vier keer gedaan (steeds met een ontzettende lange litanie uiteraard in het Latijn, opmerking geheime correspondent). De kruisdagen zijn de maandag, dinsdag en woensdag voor Hemelvaartsdag. Deze dagen vormen samen met 25 april, het feest van de Evangelist Marcus dagen waarop men met een bidprocessie en litanie smeekt om zegen over de vruchten van de aarde. Op bijgaand filmpje ziet U hoe dat van oudsher rond het klooster gebeurde:

Wij hebben dus al gebeden om zegen over de vruchten der aarde en bidden in deze warme tijden met overtuiging en vurig om regen. Dat deden vanaf de achtste eeuwen de monniken die de Kerkberg bewoonden en vanaf 1434 werd dat op de Kerkberg gedaan door de kanunniken en kanunnikessen van de Orde van het Heilig Graf. Wij staan daarmee dus in een oude traditie die tot op de dag van vandaag zinvol blijkt. Zo gaat dat met tradities ...

Onderstaand de tekst uit het Katholiek Gebedenboek :

God, in wie wij leven, ons bewegen en zijn, verleen ons de nodige regen, opdat wij door tijdelijke middelen voldoende geholpen met meer vertrouwen naar de eeuwige goederen streven. Door Christus onze Heer, Amen.

Kijkcijfercanon: Vier nog niet zo heel grote, maar bijzonder dappere Powergirls maakten een ontdekkkingsreis naar ons klooster

Per e-mail vroegen ze of ze mochten komen. Dat was natuurlijk goed. Ze waren 14 en zaten in de tweede klas van het Bisschoppelijk College Broekhin in Roermond. Voor Levensbeschouwing moesten ze kennis maken met een klooster. Dat hebben ze geweten! Ze zullen het nooit meer vergeten.

Gisteren kwamen ze naar de Hoogmis om 09.30 uur. Daarna mochten ze met twee zusters door  de VIP-ingang (die alleen voor bijzondere gasten wordt gebruikt) over de passerelle  (wat is dat?) naar de bezoekersvleugel. Daar  in een hele lang gang zagen voor het eerst de kloosterkamer, die ook alleen voor bijzondere gasten is. Natuurlijk was er vlaai met thee - als je 14 bent, wil je nog geen koffie.

Ze maakten kennis met drie zusters en vroegen honderd uit. Hoe word je zuster? Wanneer krijg je "zo'n jurk" (habijt)? Wanneer krijg je "zo'n naam"? Mag je die zelf kiezen? Moet je familie die naam ook gebruiken? "Hoe ziet jullie dag eruit?" Hoe weet je dat je zuster wilt worden.

En wij vertelden en vertelden.  We vertelden over de Bijbel, de Heilig Mis, Onze Lieve Heer, Zijn geboorte, Dood en Verrijzenis, over de liefde tot God en tot de medemens. Daarna keken ze (in een andere kamer) naar een film over ons klooster.

De vragen werden indringender: Wat vinden jullie van mensen die een ander geloof hebben? Mag je uit het klooster, als je het niet meer vol houdt?

Een andere zuster kwam binnen de Kloosterkamer en vertelde over het gebruik van de rozenkrans en het gebed van de Engel des Heren. De dames kregen ieder een rozenkrans en een beschrijving hoe die te bidden. Nog een andere zuster vertelde over de getijden, want ze gingen met de zusters de sext bidden ("nooit van gehoord").

Eindelijk zagen ze de zusters bidden in de kapel. Ze hadden een eigen bank. Wat duurde dat lang "(Engel des Heren, rozenkrans en sext). Daarna gingen ze weer naar een andere zaal, de eetzaal beneden. Ze kregen lasagna en mokkapudding (in kloosters wordt van oudsher vaak pudding gekookt en gegeten). Onder het eten hielden ze onder elkaar beraad en zebedachten nieuwe vragen. Komen jullie wel eens buiten? Gaan jullie naar de dokter? Doen jullie wel eens boodschappen?  Mogen jullie familieleden komen. Waar leven jullie van? Daarop volgen met twee zusters de rondleiding door het klooster.

Ze werden al een beetje moe. Onder de noon vielen ze bijna in slaap. En die zusters maar bidden en maar bidden. Na de noon kwam de hamvraag: "als God niet bestaat, wat heeft het kloosterleven dan voor zin?"

Daarna kregen ze les over de betekenis van het Latijn en het Gregoriaans. Ze vertaalden een piepklein beetje Latijn naar het Nederlands en mochten meezingen met zusters uit een echt dik, in leer gebonden boek waarop stond Graduale. Dat zingen was overigens geen succes. Want ze waren moe, heel erg moe.

Ze strompelden naar de basiliek waar in een priester nog uitlegde wat de vespers waren. Daarna werden die ook nog gezongen. Onder de vespers kregen ze de slappe lach. Dat kan gebeuren op die leeftijd (en daarna ook nog wel). Inmiddels was de helft van het kwartet afgevallen. Het overgebleven tweetal gebruikte nog de broodmaaltijd. Inmiddels wisten ze al een beetje de weg door de gebouwen.

Toen werden ze door hun ouders opgehaald. Moe maar voldaan! Ze hadden genoeg informatie om aan hun klasgenoten te vertellen wat een klooster was.

En de zusters? Die waren ook moe. Ze wisten op alle vragen een antwoord. Ze vonden het een geslaagde dag. Wil je / Wilt U ook die antwoorden weten of heb je andere vragen? Maak dan een afspraak voor een kennismaking! Contact: inlichtingen@priorijthabor,nl

De meisjes hebben er  vermoedelijk nog lang over gepraat. Dat deden ze namelijk voortdurend! Kijk maar!

Wij hopen dat zij het ook een geslaagde dag hebben gevonden. Ze zeiden van wel!

Achteraf beschouwd was dit het eerste verhaal van onze geheime correspondent.

Van onze geheime correspondent - Over onze Eerste Communicanten -Er was er een die zijn Doopkaars kuste, ...

Er was er een die zijn Doopkaars kuste, een deed als of het een mitrailleur was, twee begonnen een zwaardgevecht, de andere 17 hielden de kaars netjes vast in hun hand in de processie. Het was kortom gemiddeld een gewone populatie.

Van onze geheime correspondent: ook in de Basiliek is alles zo mooi mogelijk voor het hoogfeest morgen

Van onze geheime correspondent: Omnia parata voor het patroonsfeest morgen - fotoreportage!

Jan van Abroekzaal, Kloosterkamer met catering pad voor koffie en vlaai:

in gang tafeltje met nieuwe noveenkaarsen en bidplaatjes:

Eetzaal voor lunch met koffie, broodjes en soep:

kloosterwinkeltje met WPO-tafel:

ook in de Basiliek komt een tafeltje met de nieuwe WPO-religiosa- in opbouw:

Van onze geheime correspondent: het nieuwe WPO-drukwerk ligt klaar met de nieuwe noveenkaars!

  

Van onze geheime correspondent: de eerste pelgrim voor WPO heeft zich gemeld - daags voor het feest

Van onze geheime correspondent: Wiro, Plechelmus en Otgerus hebben alvast hun sokkel verlaten en staan bij hun relieken(kist) klaar voor het hoogfeest van morgen!

Van onze geheime correspondent: "Ik ben geen 5 maar vijf en half"

"Ik ben geen 5 maar vijf en half", was de uitspraak die Uw geheime correspondent gisteren optekende uit de mond van een catechesekind, toen zij toevallig in afwachting van bezoek, bij de poort van het klooster (zo zeg je dat in kloosterjargon!) stond gelijktijdig met de aankomst van de mini-catechese aapjes.

Van de zuster hoorden ze over Jezus, die gezegd had, "laat de kinderen tot Mij komen". Daarbij werd gebruik gemaakt van het viltbord, dat ook bij de geheime correspondent jeugdherinneringen opriep voor al aan de spectaculaire afbeelding van Jezus in de Tempel. De kinderen dachten daarover na, en kleurden daarover ook een tekening waarbij om onduidelijke redenen, zoals Jezus als de kinderen een oranje hoofd kregen en zongen daarbij het volgende lied:

Stap voor stap, dag na dag, wil ik Jezus volgen.
Hand in hand, heel de weg, wil ik gaan met Hem.
Als ik struikel staat Hij klaar, Hij is bij mij in' t gevaar.
Dus, stap voor stap, hand in hand, wil ik gaan met Hem.

Stap voor stap, dag na dag, wil ik Jezus volgen.
Hand in hand, heel de weg, wil ik gaan met Hem.
In de mensen leeft Hij voort, blijft voor ons het Levend Brood.
Dus stap voor stap, hand in hand, wil ik gaan met Hem

Daar konden gisteren de pupjes het mee doen - voor hun hele leven.
En wij ook - voor ons hele leven.

De mogelijkheden worden onderzocht dit liedje ook in het Latijn te zingen - dat wordt dan de editio typica  van het lied - net als met de CCC gebeurde- of zouden we dan problemen met het auteursrecht krijgen?

Uitvaart met militaire eer vanuit de basiliek op de Kerkberg

Overweging van onze geheime correspondent:

Het blijft verbazen, hoeveel er op de Kerkberg gebeurt. Nadat op de zaterdagen in mei en juni een reeks huwelijken werd ingezegend, is er vandaag een uitvaart met militaire eer. 

De Kerkberg is een levend centrum van R.K. geloofsbeleving in alle facetten. Zo was het al in de achtste eeuw in de tijd van Wiro, Plechelmus en Otgerus, sinds de vijftiende eeuw in de tijd van de kanunniken en kanunnikessen van het H. Graf, tot op de dag van vandaag.