zaterdag 28 december 2019
Prayer - Some Definite Purpose by Cardinal John Henry Newman
Some Definite Purpose by Cardinal John Henry Newman
God has created me to do Him some definite service
He has committed some work to me which He has
not committed to another
I have my mission
I may never know it in this life but I shall be told it
in the next
I am a link in a chain
a bond of connection between persons
He has not created me for naught
I shall do good - I shall do His work
I shall be an angel of peace
a preacher of truth in my own place while not
intending it if I do but keep His commandments
Therefore I will trust Him whatever I am, I can never
be thrown away
If I am in sickness, my sickness may serve Him in
perplexity, my perplexity may serve Him
If I am in sorrow, my sorrow may serve Him
He does nothing in vain
He knows what he is about
He may take away my friends
He may throw me among strangers
He may make me feel desolate
make my spirits sink
hide my future from me – still He knows what He is
about.
donderdag 26 december 2019
Lectio divina lingua latina Liturgia Horarum Die 27 decembris S. Ioannis, Apostoli et Evangelistæ Ad Officium lectionis Manifestata est ipsa Vita in carne
Lectio
altera
Ex Tractátibus sancti
Augustíni epíscopi in Epístolam Ioánnis
(Tract. 1, 1. 3: PL 35, 1978.
1980)
Tweede
lezing
Uit de verhandelingen van de heilige Augustinus,
bisschop van Hippo († 430), over de Eerste Brief van Johannes
Het
leven is verschenen
‘Het bestond
vanaf het begin - we hebben het gehoord en met eigen ogen gezien; we hebben het
aanschouwd en onze handen hebben het aangeraakt dáárover spreken wij, over het
woord dat leven is’ (1 Joh. 1, 1). Wie zou met zijn handen het Woord
kunnen aanraken, als ‘het Woord niet vlees geworden was en onder ons gewoond
had’ (Joh. 1, 14)?
Dit woord
echter is vlees geworden, om door mensenhanden aangeraakt te kunnen worden; op
een bepaald ogenblik is het vlees geworden in de schoot van een maagd, Maria.
Dat ogenblik was weliswaar niet de aanvang van het Woord, want, zegt Johannes:
‘het bestond vanaf het begin’. Hier wordt zijn brief bevestigd door zijn
evangelie, waaruit ge hebt gehoord: ‘In het begin was het Woord en het Woord
was bij God (Joh. 1, 1)’.
Men zou kunnen
denken dat met de uitdrukking: ‘het Woord dat leven is’ (1 Joh. 1, 1),
op een of andere manier Christus bedoeld wordt, maar niet het lichaam zelf van
Christus dat met de handen aangeraakt kon worden. Let echter op het vervolg van
de tekst: ‘Het leven is verschenen.’ Christus is dus het Woord dat leven is.
Hoe heeft dit
leven zich geopenbaard? Het bestond weliswaar vanaf het begin, maar het was nog
niet aan de mensen geopenbaard. Wel aan de engelen die het aanschouwen en er
zich mee voeden. Wat zegt echter de Schrift? ‘Brood voor engelen heeft de mens
gegeten’ (Ps. 78 (77), 25).
Het leven zelf
is dus verschenen in het vlees. En het werd zo in de openbaarheid gesteld, dat
een werkelijkheid die alleen door het hart waargenomen kon worden, ook met de
ogen gezien kon worden, juist om het hart van de mensen gezond te maken. Want
alleen met het hart kan het Woord waargenomen worden; vlees echter wordt ook
met de lichamelijke ogen waargenomen. Nu waren wij wel in staat vlees te zien,
maar niet om het Woord te zien. Daarom is het Woord vlees geworden, een mens
die we konden zien, opdat door de menswording ons hart zou genezen zodat we het
Woord konden zien.
‘Wij getuigen
ervan,’ zegt Johannes, ‘wij maken het u bekend: het eeuwige leven dat bij de
Vader was en zich in ons heeft geopenbaard’ (1 Joh. 1, 2). ‘In ons’
betekent hier: onder ons, of nog duidelijker: wat aan ons is verschenen.
‘Wat wij gezien
en gehoord hebben, dat verkondigen wij ook aan u’ (1 Joh. 1, 3). Hoort
ge dat? ‘Wat wij gezien en gehoord hebben, dat verkondigen wij ook aan u.’ De
leerlingen hebben de Heer zelf lichamelijk aanwezig gezien, zij hebben woorden
uit de mond van de Heer zelf gehoord, en die hebben zij ons verkondigd. Ook wij
hebben dus gehoord, maar gezien hebben we niet.
Zijn wij daarom
minder gelukkig dan zij die gezien en gehoord hebben? Waarom voegt Johannes er
dan aan toe: ‘Opdat ook gij gemeenschap moogt hebben met ons?’ (1 Joh. 1, 3).
Zij hebben gezien, wij hebben niet gezien. Toch zijn we deelgenoten, omdat we
één gemeenschappelijk geloof hebben.
‘En onze
gemeenschap is gemeenschap met God de Vader en zijn Zoon Jezus Christus. En wij
schrijven u dit om uw vreugde volkomen te maken’ (1 Joh. 1, 3-4).
Johannes kan zich slechts een volkomen vreugde indenken in die gemeenschap, in
die liefde, in die eenheid.
Dit is Johannes
die bij de maaltijd aan Jezus’ borst heeft gerust. Gelukkig de apostel aan wie
de hemelse geheimen zijn geopenbaard.
De Heer was
voor hem de bron waaruit hij het levend water van het evangelie dronk.
Gelukkig de apostel
aan wie de hemelse geheimen zijn geopenbaard.
Een interessant attribuut – de H. Johannes, Evangelist en Apostel, en zijn adelaar
In de iconographie wordt de H. Johannes, apostel en
evangelist, meestal met zijn symbool, de adelaar of arend, voorgesteld, zoals u
vandaag op de verschillende illustraties op dit blog heeft kunnen zien. Vooral
in oude getijdenboeken vindt men in de initiaal van het officieformulier de
schrijvende Apostel in ballingschap afgebeeld, op het eiland Patmos terwijl een
adelaar hem gezelschap schijnt te houden. Deze adelaar brengt nieuwe
schriftrollen aan of houdt het voltooide evangelie in de snavel,terwijl de H. Johannes
naar de hemel blikt en de visoenen van de Openbaring schouwt, die Hij ook zal
opschrijven.
Zijn
blik is scherpziend, hij ziet van verre objecten die andere vogels niet zien.
Zijn vlucht is pijlsnel omhoog, in de richting van de zon. Hij vliegt gewoonlijk hoog en daarmee is er een
verband met het hoge theologische
gehalte van het Johannesevangelie. Zijn evangelie omvat de duiding van de
woorden en werken van Jezus.
En
welke wondermooie woorden heeft de evangelist gevonden? Een van de schoonste
momenten, zonder welk het voor menigeen geen Kerstmis kan zijn, in zijn
wonderbare Proloog van het Evangelie: In het begin was het Woord en het Woord
was bij God en het Woord was God. Alles is door het woord geworden en zonder
het Woord is niets geworden van wat geworden is. In Hem was het Leven en het
Leven was het Licht voor de mensen. En het Licht scheen in de duisternis maar
de duisternis heeft het niet aanvaard… En het Woord is Vlees geworden en heeft
onder ons gewoond en wij hebben Zijn heerlijkheid gezien, de heerlijkheid van
de enige Zoon van God, vol genade en waarheid.
De
symbolen van de andere evangelisten zijn: van Mattheus een gevleugelde mens of
engel. Zijn evangelie begint immers met de geslachtslijst van Jezus naar zijn
menselijke afstamming en in de eerste
hoofdstukken volgen voorts de aankondigingen door de aartsengel Gabriël van
twee wonderbare ontvangenissen en geboorten, namelijk die van Johannes de Doper
en Jezus. Van de evangelist Marcus is het een gevleugelde leeuw: zijn evangelie
begint met de prediking van Johannes de Doper, de Voorloper van Christus in de
woestijn. Denk aan de gevleugelde leeuwen op het San Marcoplein in Venetië. Van
Lucas tenslotte een gevleugeld rund: zijn evangelie begint met het offer van de
priester Zacharias in de tempel.
Lezingen H. Mis Zondag onder het octaaf van kerstmis – feest van de H. Familie jaar A laat de vrede van Christus heersen in uw hart.
De Heer heeft een vader aangesteld over de kinderen;
en de moeder recht gegeven over haar zonen.
Wie zijn vader eerbiedigt, krijgt vergiffenis van zonden
en als iemand die schatten verzamelt
is hij, die zijn moeder eert.
Wie zijn vader eert, beleeft vreugde aan zijn kinderen,
en wanneer hij bidt, wordt hij verhoord.
Wie zijn vader eert zal een lang leven genieten
en wie zijn vader gehoorzaamt,
verkwikt het hart van zijn moeder.
Wie de Heer vreest, eert zijn ouders.
Kind, draag zorg voor uw vader op zijn oude dag
en doe hem geen verdriet zolang hij leeft.
Op de dag dat je in nood zijt, wordt aan u gedacht;
gij die nog in volle kracht zijt, veracht uw vader niet.
Medelijden met uw vader zal niet worden vergeten,
anders dan de zonden, bouwt zij uw huis op.
Tweede lezing (Kol. 3, 12-21)
Broeders en zusters,
bekleedt u,
als Gods heilige en geliefde uitverkorenen
met tedere ontferming, goedheid, deemoed,
zachtheid en geduld.
Verdraagt elkander
en vergeeft elkander als de een tegen de ander een grief heeft.
Zoals de Heer u vergeven heeft,
zo moet ook gij vergeven.
Voegt bij dit alles de liefde als de band der volmaaktheid.
En laat de vrede van Christus heersen in uw hart;
daartoe zijt gij immers geroepen, als leden van een lichaam,
en weest dankbaar.
Het woord van Christus moge in volle rijkdom onder u wonen.
Leert en vermaant elkander met alle wijsheid.
Zingt voor de Heer met een dankbaar hart psalmen,
hymnen en liederen,
ingegeven door de Geest.
En al wat gij doet in woord en werk,
doet alles in de Naam van Jezus de Heer,
God de Vader dankend door Hem.
Vrouwen, weest uw man onderdanig,
zoals het christenen betaamt.
Mannen, heb uw vrouw lief en weest niet humeurig tegen haar.
Kinderen, gehoorzaamt uw ouders in alles,
want dit is de Heer welgevallig.
Vaders, tergt uw kinderen niet,
opdat zij de moed niet verliezen.
evangelie (Mt. 2, 13-15.19-23)
De Heer zij met u.
En met uw geest.
Uit het heilig evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Matteüs.
Lof zij U, Christus.
Toen de Wijzen waren heengegaan,
verscheen een engel van de Heer in een droom aan Jozef
en sprak:
“Sta op, neem het kind en zijn moeder,
vlucht naar Egypte en blijf daar tot ik u waarschuw,
want Herodes komt het kind zoeken om het te doden.”
Hij stond op
en week in de nacht met het kind en zijn moeder
naar Egypte uit.
Daar bleef hij tot aan de dood van Herodes,
opdat in vervulling zou gaan
wat de Heer gesproken had door de profeet:
“Ik heb mijn zoon geroepen uit Egypte.”
Nadat Herodes gestorven was,
verscheen in Egypte een engel van de Heer
in een droom aan Jozef en zei:
“Sta op, neem het kind en zijn moeder
en trek naar het land Israël,
want die het kind naar het leven stonden, zijn gestorven.”
Hij stond op, nam het kind en zijn moeder
en ging naar het land Israël.
Toen hij echter hoorde, dat Archelaüs
in plaats van zijn vader Herodes,
over Juda heerste,
vreesde hij daarheen te gaan;
van Godswege in een droom ingelicht,
begaf hij zich daarom naar het gebied van Galilea.
Hier aangekomen, vestigde hij zich in een stad, Nazaret geheten,
opdat in vervulling zou gaan
wat door de profeten gezegd was:
“Hij zal een Nazoreeër genoemd worden.”
Woord van de Heer.
Wij danken God.
Overweging Dr. Alphons Jaakke in de Nachtmis 2019 Laat ons hart een veilige plek zijn, waaraan Jozef en Maria, hun Kind, het Licht van de wereld, kunnen toevertrouwen.
Hedenmiddag mocht ik uit het Evangelie van
Matteüs de geboorteaankondiging van Jezus voorzingen: het liber generationis van Jezus, de Gezalfde (Messias = Christus), de
zoon van David, de zoon van Abraham. In een repeterend staccato volgen de 3 x 14
generaties elkaar op: A verwekte B, B verwekte C, enz. om heel verrassend te
eindigen met ”Maria uit wie Jezus verwekt werd die de Christus wordt genoemd”.
Matteüs verhaalkt ons dit helemaal vanuit het perspectief van Jozef, die borg
stond voor de Davidische afkomst van Jezus. Maar de oude kerkvaders leerden het
al: ‘aliter docet Matteüs, aliter docet Lucas’. Matteüs onthult ons het geheim
van Jezus’ afkomst, en ook Lucas, maar op een geheel andere manier. Hij laat
ons meekijken vanuit het perspectief van de twee vrouwen die nichten van elkaar
zijn: Elisabeth namelijk en Maria, die beiden op onverwachte wijze nieuw leven
ter wereld brengen: Elisabeth, omdat ze vanwege haar hoge ouderdom niet meet
vruchtbaar is, Maria, omdat ze geen man bekent, zoals de Schrift dat zo mooi
weet te zeggen.
De geboorte van Jezus wordt door Lucas geplaatst
in het kader van een volkstelling, op touw gezet door de Romeinse gezaghebber,
casu quo bezetter, om zo de schatkist van de keizer in Rome te kunnen
spekken. Daartoe moeten Jozef en de
zwangere Maria op weg gaan van het onooglijke Nazareth in Galilea naar het even
onbekende gehucht Bethlehem ten zuiden van Jeruzalem. Aan een schijnbaar
volstrekt onbetekenende geboorte wordt hier een wereldwijde dimensie gegeven,
de grootsheid van het Romeinse Rijk, ja, de hele wereld, wordt het toneel
waarop zich het Nieuwe Leven gaat ontvouwen. Zo wijst als de grote geschiedenis
van de machthebbers met hun wereldrijken is, zo bescheidener is de manier
waarop het Kind ter wereld komt. Zelfs in de karavanserai, een
overnachtingsplek voor reizigers en hun rijdieren, is er voor hen geen plek en
moeten Jozef en Maria zich behelpen met een voederbak, waar herders hun schapen
bijvoeren.
De
opmerking dat het om Maria’s eerstgeboren Zoon gaat heeft verschillende
perspectieven: het verwijst terug naar de bevrijding uit Egypte , het
machtsgebied van de Farao, tegen wie God zei: “Laat Israël, mijn eerstgeborene
gaan”; het verwijst ook vooruit naar de opdracht van Jezus in de tempel. Want
als eerstgeborene behoort Hij op een bijzondere wijze aan God toe. De band
tussen Jezus en God is geheel uniek. Alleen wie dit op aarde weet te schatten,
kan deze ‘glorie van God’ aanvoelen. Niet de machthebbers van deze wereld, maar
herder aan de rand van de samenleving , ‘de armen’, over wie Maria in haar
Magnificat zong. Een engel als boodschapper spoort hen aan op weg te gaan met
woorden als “goed nieuws”, “Redder” en “heil” (vers 10-11), bewoordingen die in
berichtgeving over de Romeinse keizer zwaar politiek beladen waren. Was de
Romeinse keizer niet een verlosser voor zijn onderdanen, een vrede-brenger?
Maar in het geval van Jezus gaat het om een ander soort kiezer. Want de schare
engelen die bij de engelbode aansluit, fungeert als een soort slotkoor met een
vredewens voor alle mensen in wie God welgevallen heeft. Vrede niet als
resultaat van onderdrukking, van machtsuitoefening, of van polderen, maar vrede
volgens het Hebreeuwse ‘sjaloom’, namelijk de vriendschapsband met God,
persoonlijk en collectief, op grond van overgave en vertrouwen, en de
vriendschap met de medemensen op basis van recht en gerechtigheid.
Net als de engelen sluiten de herders hun taak
als boodschappers af met een lofzang. Wanneer het om Gods grote daden gaat, is
dat het passende antwoord van navolging van Maria’s Magnificat en Zacharias’
Benedictus.
In de
Vespers hebben wij gezongen: ‘Mane videbitis gloriam Domini’. Vandaag, vroeg in
de morgen zul je de glorie van de Heer zien.
Geef ons
geloof, Heer, om te kunnen zien wat de herders zagen. De grote God klein
geworden als Kind in de kribbe.
In de liturgie zien en horen we niet alleen als
iets heel lang geleden gebeurd is, nee, we herbeleven hier en nu Jezus’
geboorte, maar dan zijn geboorte in de kribbe van ons hart.
Laat ons
hart een veilige plek zijn, waaraan Jozef en Maria, hun Kind, het Licht van de
wereld, kunnen toevertrouwen. Amen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
