In Conversione Sancti Pauli - Scio cui credidi (Introitus)

Scio cui credidi (Christian A. Almada) - Coro Liturgico Polifonico San Paolo fuori le Mura

Story of Saint Paul - Kids only!

Caravaggio, The Conversion of St. Paul

25 januari Laat ons bidden…. Op het feest van de Bekering van de H. Paulus

 Almachtige en eeuwige God,

die de volkeren hebt onderricht

door de prediking van het heilige apostel Paulus,

geef dat wij, die vandaag zijn bekering vieren,
door het navolgen van zijn voorbeelden,

U dichter mogen naderen

en in de wereld mogen getuigen van Uw waarheid.

Door onze Heer Jezus Christus, Uw Zoon,

die als God met U leeft en heerst

in de eenheid van de Heilige Geest,

in de eeuwen der eeuwen. Amen.

(Collecta van het Misformulier van het feest)

25 januari Bekering van de heilige apostel Paulus Uit liefde voor Christus heeft Paulus alles doorstaan.

Aan de herdenking van de bekering van Paulus, zoals deze door Lucas en door hemzelf in de Handelingen van de Apostelen is verhaald, is de gedachtenis verbonden van zijn roeping tot apostel der heidenen overeenkomstig het woord van de Heer: ‘Die man is mijn uitverkoren werktuig om mijn Naam uit te dragen...’ (Hand. 9, 15).

Uit een homilie van de heilige Johannes Chrysostomus, bisschop van Constantinopel († 407)

Uit liefde voor Christus heeft Paulus alles doorstaan.

Wat is eigenlijk de mens? Wat is de kwaliteit van onze natuur? Tot welke prestatie is dit levend wezen in staat? Niemand heeft dat zo goed duidelijk gemaakt als Paulus. Iedere dag groeide zijn ijver en terwijl de gevaren hem bedreigden, vatte hij frisse moed. Dat gaf hij zo te kennen: ‘Ik vergeet wat achter mij ligt en strek mij uit naar wat voor mij ligt’ (Fil. 3, 13). En in het vooruitzicht van de dood vroeg hij in zijn vreugde te delen: ‘Gij moet blij zijn en u met mij verheugen’ (Fil. 2, 18). Blootgesteld aan gevaren, smaad en elke vorm van vernedering, jubelde hij opnieuw en schreef aan de Korintiërs: ‘Ik lijd gaarne zwakheid, smaad en vervolging’ (2 Kor. 12, 10). Wapens van gerechtigheid noemde hij ze. Hij maakte duidelijk dat hij hiermee de beste resultaten bereikte en voor zijn vijanden ongenaakbaar was.
Hij werd gegeseld, mishandeld en beledigd, maar richtte, alsof hij triomftochten vierde, overal ter wereld zijn zegetekens op. Hij was er trots op en bracht dank aan zijn God: ‘Dank aan God die ons te allen tijde triomfen doet vieren’ (2 Kor. 2, 14).
Op vernedering en smaad omwille van de verkondiging was hij meer uit dan wij op eerbetoon, op de dood meer dan wij op het leven, meer op armoede dan wij op rijkdom, meer op inspanning dan wij op ontspanning. God beledigen dat was het enige waarvoor hij bang was. Dat wilde hij voorkomen; anders niets. Zo was ook zijn enige verlangen God welgevallig te zijn.
Het grootste dat er is, hield hij bij zich vast: de liefde voor Christus. Daarmee vond hij zichzelf de gelukkigste van alle mensen. Zonder deze liefde wilde hij niet behoren tot de machthebbers, heersers en aanzienlijken; met die liefde wilde hij liever behoren tot de minsten, zelfs van de mensen die gestraft worden, dan zonder die liefde tot de hoogste personen.
De enige straf voor hem bestond in het verlies van die liefde. Dat was voor hem een hel, een kastijding, een kwaad zonder einde.
Zo was ook het bereiken van die liefde een genot; het was zijn leven, zijn wereld, zijn engel, zijn heden en zijn toekomst, het koninkrijk en de belofte, een mateloos goed. Alles wat hier niet toe bijdraagt was voor hem niet pijnlijk maar ook aangenaam. Hij minachtte de hele zichtbare wereld als het veldgewas in ontbinding. Verontwaardigde heersers en volksmassa’s waren voor hem slechts muggen; dood, kastijding en allerlei folteringen niet meer dan kinderspel, als hij het maar omwille van Christus kon doorstaan.

25 januari Feest van de Bekering van de Apostel Paulus "Ik ben Jezus, die gij vervolgt".

Van vervolger tot verkondiger van de Verrijzenis van Jezus Christus

“Ik voor mij meende dat het mijn plicht was zeer vijandig tegen de naam van Jezus van Nazareth op te treden. Dit deed ik ook in Jeruzalem; met machtiging van de hogepriesters wierp ik vele heiligen in de gevangenis en als ze ter dood gebracht werden, had ook ik mijn stem daarvoor uitgebracht. In alle synagogen heb ik ze herhaaldelijk door tuchtiging tot godslastering gedwongen, ja, in grenzeloze woede heb ik hen zelfs tot in de steden buiten ons land vervolgd. Daarvoor reisde ik ook naar Damaskus met volmacht en in opdracht van de hogepriesters.

Het was midden op de dag, o koning, toen ik onderweg een licht uit de hemel mij en mijn reisgezellen zag omstralen, feller dan de schittering van de zon. Wij vielen allen ter aarde en in hoorde een stem in het Hebreeuws tot mij zeggen: Saul, Saul, waarom vervolgt gij Mij? Het valt u hard achteruit tegen de prikkel te slaan. Ik zei: Wie zijt Gij, Heer? De Heer antwoordde: Ik ben Jezus, die gij vervolgt. Maar richt u op en sta op uw voeten. Daartoe ben Ik u verschenen, om u aan te stellen tot dienaar en tot getuige van het feit, dat ge Mij gezien hebt en dat Ik u nog verschijnen zal.

Ik heb u weggenomen uit uw volk en uit de heidenen en tot hen zend Ik u om hun de ogen te openen, opdat zij zich van de duisternis keren tot het licht en van de macht van satan tot God en opdat zij door in Mij te geloven vergiffenis krijgen van hun zonden en een erfdeel met de geheiligden.

En vandaar, o koning Agrippa, ben ik nooit ongehoorzaam geweest aan dit hemels visioen, maar ik heb eerst aan de mensen in Damaskus  en Jeruzalem en vervolgens in heel het gebied van Judea en ook aan de heidenen gepredikt, dat zij tot inkeer moesten komen en zich bekeren tot God en daden stellen, die bij de bekering passen. Om die reden grepen mij de Joden in de tempel en trachtten mij te vermoorden. Met Gods hulp houd ik stand tot op deze dage en leg getuigenis af voor klein en groot. Ik zeg niets anders dan wat ook de profeten en Mozes hebben verklaard dat gebeuren zou, namelijk dat de Christus moest lijden en dat Hij als eerste uit de opstanding der doden het licht zou verkondigen aan het volk en aan de heidenen.

Uit de Handelingen van de Apostelen 26,9-23 (Verantwoording van Paulus over zijn zending tegenover koning Agrippa)

25 januari Feest Bekering Sint Paulus DE GODDELIJKE GLANS OP HET GELAAT VAN CHRISTUS

“Ananias, sta op en begeef u naar de Rechte Straat en vraag in het huis van Judas naar Saulus van Tarsus; hij is juist in gebed. Saulus zag reeds in een visioen een man, Ananias, binnenkomen en hem de handen opleggen opdat hij weer zou zien- . Ga, want deze man is mijn uitverkoren werktuig om mijn Naam uit te dragen onder heidenen en koningen en onder de zonen van Israël. Ik zal hem laten zien hoeveel hij om mijn Naam moet lijden”.

(cf Hand. 9, 11-12, 15).

Over het algemeen neemt men aan dat op 25 januari oorspronkelijk de gedachtenis van de Translatie van het gebeente van de apostel Paulus werd gevierd, zoals het Martyrologium Hieronymianum bericht en niet dat van zijn bekering. Van dit feest zijn er schriftelijke getuigenissen vanaf de 8^e eeuw. Sinds paus Innocentius III [1160 – 1216] het feest voor de hele Kerk invoerde werd het met grote plechtigheid gevierd. De liturgische kleur is rood en verwijst naar het martelaarschap van Paulus.

Opmerkelijk is dat de apostel na de overweldigende ervaring van zijn wonderbaarlijke bekering zich niet onmiddellijk oppakte om het Evangelie te gaan verkondigen maar dat hij zich eerst gedurende drie jaar in de eenzaamheid [Arabia] terugtrok alvorens terug te keren naar Jeruzalem.

God, Gij hebt de hele wereld onderricht

door de prediking van de Heilige Apostel Paulus.

Wij vragen U, nu wij vandaag zijn bekering vieren:

help ons door zijn voorbeeld op onze weg naar U

en laat ons voor de wereld getuigen van uw waarheid.

Door Christus, onze Heer.

Zo luidt het collectegebed in het Missaal van Paus Paulus VI. 

De apostel heeft voor iedere levenssituatie voor mij het passende woord en verwijst toch telkens naar Christus.

“Ik ben ervan overtuigd, dat dood noch leven, engelen noch heerschappijen, heden noch toekomst, geen krachten, hoogte noch diepte, noch enig ander schepsel bij machte is ons te scheiden van de liefde Gods, die is in Christus Jezus, onze Heer (Rom 8, 38).

“Dezelfde God, die gezegd heeft: ‘Licht moet schijnen uit het duister’, is als een licht in onze harten opgegaan, om de kennis te doen stralen van zijn heerlijkheid, die ligt over het gelaat van Christus” (2 Kor 4,6).

“Maar wij verkondigen, naar het woord van de Schrift (Jes 64, 3(4). 65.17b), wat geen oog heeft gezien en geen oor heeft gehoord, wat in geen mensengeest is opgekomen, al wat God heeft bereid voor die Hem liefhebben  (1 Kor 2,9).

“Gij staat aan geen enkele beproeving bloot die de menselijke maat overschrijdt. En God is getrouw: Hij zal niet toelaten dat gij boven uw krachten beproefd wordt. Met de beproeving bepaalt Hij al het einde, zodat gij ze kunt doorstaan” (1 Kor 10, 13).

In het Getijdengebed bidden we dikwijls de kantiek van de H. Paulus (Ef 1, 3-10 e.v.). Het is wonderbaarlijk, want daardoor kan men de hemelse lofzang als het ware ‘herkauwen’ om daaruit voedsel voor het geestelijk leven te halen, zoals door de kerkleraren wordt aanbevolen. Voor het geschenk van het geloof en de Kerk, voor welke eenheid wij deze week bijzonder bidden, geeft de apostel Paulus de volgende woorden:

Ik smeek de God van onze Heer Jezus Christus, de Vader der heerlijkheid, u de Geest te geven van wijsheid en openbaring om Hem waarachtig te kennen. Moge hij uw innerlijk oog verlichten om in te zien, hoe groot de hoop is, gewekt door zijn roeping, hoe rijk de heerlijkheid van zijn erfdeel temidden der heiligen en hoe overgroot zijn macht in ons die geloven. Deze beantwoordt aan de oppermachtige werking van zijn kracht die Hij heeft ontplooid in Christus zelf, toen Hij Hem opwekte uit de doden en plaatste aan zijn rechterhand in de hemelen, hoog boven alle Heerschappijen, Machten, Krachten en Hoogheden, en boven elke naam die genoemd wordt niet alleen in deze maar ook in de toekomstige eeuw. En alles heeft Hij onder zijn voeten gelegd, en Hemzelf, verheven boven alles, heeft Hij als Hoofd gegeven aan de Kerk, die zijn Lichaam is, de Volheid van Hem die het al in alles vervult (Ef. 1, 16-23).

Het licht van het Evangelie dat de heidenen verlicht –

  

Heer, laat bij deze viering van de Eucharistie

de Heilige Geest over ons komen

met het licht van het geloof,

waarmee Hij de heilige apostel Paulus

altijd heeft verlicht bij de verkondiging van uw grootheid.

Door Christus onze Heer.

Gebed over de Gaven

Wanneer de heilige apostel Paulus over zijn bekering sprak, deed hij dat alleen in grote nederigheid, dankbaarheid en lofprijzing voor de goddelijke genade, die hem, die zich zelf als de ‘misgeboorte’ bestempelde, ten deel viel.

Het feest van de Bekering van de apostel Paulus moge een aanleiding zijn om zelf te danken voor de eigen bekering en het geschenk van het geloof.

De heidenen, tot wie Paulus zich op de eerste plaats wendde, zijn wij.

Laten we dankbaar gedenken dat wij tot die volkeren behoren, die, zoals wordt gezongen in de kantiek Nunc dimittis van de Completen, het Licht dat de heidenen verlicht, om niet hebben ontvangen.

25 januari Martyrologium Romanum Bekering van de Apostel Paulus

Het feest van de bekering van de heilige Paulus, apostel, die nog steeds de leerlingen van de Heer in zijn ziedende woede met de dood bedreigde. Maar juist Jezus openbaarde zich als de verheerlijkte aan hem, toen hij onderweg op reis was in de nabijheid van Damascus, en koos hem uit om, vervuld van de Heilige Geest, onder de heidenen het evangelie van het heil te verkondigen, terwijl hij om Christus’ Naam veel moest lijden. 

Lectio divina lingua latina Liturgia Horarum Die 25 ianuarii In Conversione S. Pauli, Apostoli Pro Christi amore Paulus omnia sustinuit. Uit liefde voor Christus heeft Paulus alles doorstaan.

Die 25 ianuarii

In Conversione S. Pauli, Apostoli

Festum

Ad Officium lectionis

Lectio altera

Ex Homilíis sancti Ioánnis Chrysóstomi epíscopi

(Hom. 2 de laudibus sancti Pauli: PG 50, 477-480)

Pro Christi amore Paulus omnia sustinuit

Quid sit homo, et quanta natúræ nostræ nobílitas, quantæque capax virtútis hoc sit ánimal, vel præcípue ex ómnibus Paulus osténdit. Cotídie célsior, cotídie assurgébat ardéntior, et inténtis sibi perículis nova semper alacritáte pugnábat, idque signíficans dicébat: Eórum quæ retro oblivíscens, in ea vero quæ prióra sunt exténdens me, qui cum sibi iam mortem imminéntem vidéret, ad communiónem delectationémque gáudii álios provocábat, dicens: Gaudéte, et congratulámini mihi; ac perículis, iniúriis opprobriísque propósitis, rursus exsúltat, et Corínthiis scribens, ait: Pláceo mihi in infirmitátibus, in contuméliis, in persecutiónibus; cum útique hæc ipsa esse díceret arma iustítiæ, osténdens hinc sibi fructum máximum proveníre.

Itaque cum inter médias inimicórum versarétur insídias, ovans tamen de omni eórum referébat impugnatióne victórias, et ubíque cæsus verbéribus, afféctus iniúriis atque maledíctis, quasi triumpháles pompas ágeret, crebra tropæa strúeret, gloriabátur, gratiásque referébat Deo, dicens: Deo autem grátias, qui semper triúmphat in nos. Itaque ad confusiónem et iniúrias, quas ob prædicándi stúdium sustinébat, magis quam nos ad honórum oblectaménta properábat, mortem pótius quam nos vitam áppetens; paupertátem quam opuléntiam; et multo ámplius labórem desíderans, quam álii réquiem post labórem. Unum enim illi formidándum erat atque metuéndum, offénsa nimírum Dei, nec quidquam áliud omníno. Ergo nec desiderábile illi áliud erat, nisi placére semper Deo.

Quod autem erat maius ómnibus, Christi amóre fruebátur; cum hoc beatiórem se cunctis putábat; sine hoc autem neque dominátuum, neque principátuum sócius esse cupiébat, sed cum hac dilectióne magis esse extrémus optábat, immo étiam ex número punitórum, quam sine hac inter summos et honóre sublímes.

Hoc enim erat illi máximum et singuláre torméntum, ab hac caritáte discédere: hæc illi erat gehénna, hæc sola pœna, hæc infiníta et intoleránda supplícia.

Sicut étiam pérfrui caritáte Christi, hoc illi vita, hoc mundus, hoc ángelus, hoc præséntia, hoc futúra, hoc regnum, hoc promíssio, hoc bona videbátur innúmera; præter hoc vero nihil in trístium vel iucundórum parte ponébat. Horum enim quæ hic habéntur, nihil ásperum, nihil étiam suáve reputábat.

Sic despiciébat univérsa quæ cérnimus, ut solet herba iam putrefácta contémni. Tyránnos vero ipsos, ac pópulos spirántes furórem, velut quosdam esse cúlices existimábat.

Mortem vero et cruciátus et mille supplícia, quasi ludum putábat esse puerórum, dúmmodo propter Christum áliquid sustinéret.

Tweede lezing

Uit een homilie van de heilige Johannes Chrysostomus, bisschop van Constantinopel († 407)

Uit liefde voor Christus heeft Paulus alles doorstaan

Wat is eigenlijk de mens? Wat is de kwaliteit van onze natuur? Tot welke prestatie is dit levend wezen in staat? Niemand heeft dat zo goed duidelijk gemaakt als Paulus. Iedere dag groeide zijn ijver en terwijl de gevaren hem bedreigden, vatte hij frisse moed. Dat gaf hij zo te kennen: ‘Ik vergeet wat achter mij ligt en strek mij uit naar wat voor mij ligt’ (Fil. 3, 13). En in het vooruitzicht van de dood vroeg hij in zijn vreugde te delen: ‘Gij moet blij zijn en u met mij verheugen’ (Fil. 2, 18). Blootgesteld aan gevaren, smaad en elke vorm van vernedering, jubelde hij opnieuw en schreef aan de Korintiërs: ‘Ik lijd gaarne zwakheid, smaad en vervolging’ (2 Kor. 12, 10). Wapens van gerechtigheid noemde hij ze. Hij maakte duidelijk dat hij hiermee de beste resultaten bereikte en voor zijn vijanden ongenaakbaar was.

Hij werd gegeseld, mishandeld en beledigd, maar richtte, alsof hij triomftochten vierde, overal ter wereld zijn zegetekens op. Hij was er trots op en bracht dank aan zijn God: ‘Dank aan God die ons te allen tijde triomfen doet vieren’ (2 Kor. 2, 14).

Op vernedering en smaad omwille van de verkondiging was hij meer uit dan wij op eerbetoon, op de dood meer dan wij op het leven, meer op armoede dan wij op rijkdom, meer op inspanning dan wij op ontspanning. God beledigen dat was het enige waarvoor hij bang was. Dat wilde hij voorkomen; anders niets. Zo was ook zijn enige verlangen God welgevallig te zijn.

Het grootste dat er is, hield hij bij zich vast: de liefde voor Christus. Daarmee vond hij zichzelf de gelukkigste van alle mensen. Zonder deze liefde wilde hij niet behoren tot de machthebbers, heersers en aanzienlijken; met die liefde wilde hij liever behoren tot de minsten, zelfs van de mensen die gestraft worden, dan zonder die liefde tot de hoogste personen.

De enige straf voor hem bestond in het verlies van die liefde. Dat was voor hem een hel, een kastijding, een kwaad zonder einde.

Zo was ook het bereiken van die liefde een genot; het was zijn leven, zijn wereld, zijn engel, zijn heden en zijn toekomst, het koninkrijk en de belofte, een mateloos goed. Alles wat hier niet toe bijdraagt was voor hem niet pijnlijk maar ook aangenaam. Hij minachtte de hele zichtbare wereld als het veldgewas in ontbinding. Verontwaardigde heersers en volksmassa’s waren voor hem slechts muggen; dood, kastijding en allerlei folteringen niet meer dan kinderspel, als hij het maar omwille van Christus kon doorstaan.

25 januari Martyrologium Romanum Paulus' Bekering

Caravaggio, Bekering van Sint Paulus.

1600, olieverf op linnen, 175 x 230 cm

Kerk van de Santa Maria del Popolo, Rome

Het feest van de bekering van de heilige Paulus, apostel, die nog steeds de leerlingen van de Heer in zijn ziedende woede met de dood bedreigde. Maar juist Jezus openbaarde zich als de verheerlijkte aan hem, toen hij onderweg op reis was in de nabijheid van Damascus, en koos hem uit om, vervuld van de Heilige Geest, onder de heidenen het evangelie van het heil te verkondigen, terwijl hij om Christus’ Naam veel moest lijden.