Verering van de H. Jozef

Verering
Het feest van Sint Jozef werd al in de negende eeuw op 19 maart in Midden-Europa gevierd. De heilige karmelietes Teresia van Avila (1515-1582) en de heilige bisschop Franciscus van Sales (1567-1622) bevorderden de devotie tot Jozef sterk. In 1729 werd op bevel van paus Clemens XI het Jozeffeest verplicht voor de gehele RK-Kerk. In 1870 verhief paus Pius IX Jozef tot patroon van de Kerk. Zijn opvolger Leo XIII, wees de maand maart aan als de Jozefmaand. Ook verleende hij zijn goedkeuring aan het bidden van een speciale litanie ter ere van Jozef. In 1955 stelde paus Pius XII de 1ste mei in als het feest van Sint-Jozef Arbeider.

Johannes XXIII
Johannes XXIII (1958-1963) was een groot vereerder van de 'Bruidegom van Maria'. De paus die het Tweede Vaticaans Concilie bijeen had geroepen, nam Jozef op in de eeuwenoude heiligenlijst van de Romeinse Canon, het eerste Eucharistisch Gebed van het Romeins Missaal.

Franciscus I

Franciscus  beveelt in de apostolische brief Patris corde (Met het hart van een vader)  de Heilige Jozef aan als een bijzonder rolmodel voor katholieken en als een gids in deze moeilijke tijden. Tegelijk wordt een jaar, tot 8 december 2021, aan hem toegewijd. De paus looft de heilige, net zoals zovele stille en onbekende helden in deze coronapandemie, als een rolmodel van creatieve moed en bescheidenheid, gehoorzaamheid, tederheid en verantwoordelijkheid.

Oproep Paus Franciscus tot vasten en gebed bij inval van Rusland in Oekraïne

 

Paus roept Heilig Jaar uit voor pater Karel in Munstergeleen

Paus Franciscus heeft een speciaal Heilig Jaar uitgeroepen voor de pater-Karelkapel in Munstergeleen. Aanleiding hiervoor is de 200e geboortedag van de heilige Karel Houben. Het Heilig Jaar begint morgen op zijn geboortedag – zaterdag 11 december – en duurt tot en met zijn feestdag op 5 januari 2023.

Het Heilig Jaar geldt voor de pater-Karelkapel die in het geboortehuis van Karel Houben in Munstergeleen is gevestigd en voor het klooster Mount Argus in het Ierse Dublin, waar pater Karel jarenlang gewoond heeft en ook begraven is. Het Heilig Jaar houdt in dat pelgrims die de kapellen in Munstergeleen of in Mount Argus bezoeken, deelnemen aan de biecht, de heilige communie ontvangen en de kruisweg of de rozenkrans bidden een volle aflaat verdienen. Een aflaat is een kwijtschelding van de straffen voor zonden, die de paus bij bijzondere gelegenheden kan toekennen.

Het Heilig Jaar wordt zaterdagmiddag – op de 200e geboortedag geopend – met een eucharistieviering in de parochiekerk van Munstergeleen. De viering begint om 15.00 uur. Hieraan wordt onder andere meegewerkt door de Schola Sittardiensis Sanctus Michael uit Sittard. Vanwege de coronamaatregelen is er plaats voor 90 belangstellenden in de kerk. De paters passionisten, die de pater-Karelkapel beheren, zijn van plan om tijdens het heilig jaar diverse activiteiten te organiseren om de 200e geboortedag van Karel Houben te vieren. Zo is er op woensdag 5 januari om 11.00 uur een viering in de Pater-Karelkapel en dezelfde dag om 18.30 uur in de parochiekerk van Munstergeleen. Als de coronamaatregelen het toelaten, is er dan ook een lichtprocessie.

Pater Karel werd op 11 december 1821 in Munstergeleen geboren als Johannes Andreas Houben.  Toen hij intrad bij de paters passionisten nam hij de kloosternaam pater Karel van Sint Andries aan. Hij werd uitgezonden naar Engeland en Ierland. Vooral in Dublin viel hij op door zijn aandacht voor mensen. Hij overleed in Dublin in 1893. In 1988 werd Karel Houben zalig verklaard en komend jaar is het precies 15 jaar geleden dat hij door paus Benedictus XVI werd heilig verklaard. Tot nu toe is hij de laatste Nederlander die heilig verklaard is.

bron: bisdom Roermond

In het klooster vragen wij iedere morgen bij het ontbijt de voorspraak van pater Karel.

Pope Francis' Apostolic Letter on Sacred Scripture and St. Jerome - "Scripturae Sacrae Affectus" - "an ever deeper understanding of the Christian mystery." FULL TEXT

In this regard, I often think of the experience a young person can have today entering a bookshop in his or her city, or visiting an Internet site, to look for the section on religious books. In most cases, this section, when it exists, is not only marginal but poorly stocked with works of substance. Looking at those bookshelves or webpages, it is difficult for a young person to understand how the quest of religious truth can be a passionate adventure that unites heart and mind; how the thirst for God has inflamed great minds throughout the centuries up to the present time; how growth in the spiritual life has influenced theologians and philosophers, artists and poets, historians and scientists. One of the problems we face today, not only in religion, is illiteracy: the hermeneutic skills that make us credible interpreters and translators of our own cultural tradition are in short supply. I would like to pose a challenge to young people in particular: begin exploring your heritage. Christianity makes you heirs of an unsurpassed cultural patrimony of which you must take ownership. Be passionate about this history which is yours. Dare to fix your gaze on the young Jerome who, like the merchant in Jesus’ parable, sold all that he had in order to buy the “pearl of great price” (Mt 13:46).

volledige tekst van dit prachtige document

"WAAROM BEN JE BANG? HEB JE NOG GEEN VERTROUWEN?" - "Urbi et Orbi" - Bijzonder moment van gebed ten tijde van de epidemie (2020) - Portaal van de Sint Pieter Nederlandse vertaling toespraak paus Franciscus

"Tegen het vallen van de avond" (Mc. 4, 35). Zo begint het Evangelie dat we hebben gehoord. Wekenlang lijkt het erop dat de avond is aangebroken. Dichte duisternis heeft onze pleinen, straten en steden verduisterd; het is ons leven gaan overheersen, het vult alles met een oorverdovende stilte en een desolate leegte, die alles verlamt wanneer het voorbijtrekt: je kunt het voelen in de lucht, je kunt het voelen in de gebaren, de blikken zeggen het. We waren bang en verloren. Net als de leerlingen van het Evangelie werden we opgeschrikt door een onverwachte en woedende storm. We realiseerden ons dat we in hetzelfde schuitje zaten, allemaal fragiel en gedesoriënteerd, maar tegelijkertijd belangrijk en noodzakelijk, allemaal geroepen om samen te roeien, allemaal om elkaar te troosten. Op deze boot... zijn we dat allemaal. Zoals de leerlingen, die met één stem en vol angst zeggen: "Wij zijn verloren" (v. 38), zo hebben wij ons ook gerealiseerd dat wij niet alleen, maar slechts samen verder kunnen gaan.

2
Het is gemakkelijk om ons in dit verhaal te herkennen. Wat moeilijk is, is de houding van Jezus te begrijpen. Terwijl de leerlingen van nature verontrust en wanhopig zijn, blijft hij gewoon op de achtersteven, in het deel van de boot dat als eerste naar beneden gaat. En wat doet hij? Ondanks de commotie slaapt hij vredig, vertrouwend op de Vader - het is de enige keer in het Evangelie dat we Jezus zien slapen. Wanneer hij wordt gewekt, nadat hij de wind en het water tot bedaren heeft gebracht, wendt hij zich tot de discipelen op een verwijtende toon: "Waarom zijn jullie bang? Heb je nog geen geloof? (Mc. 4, 40).

3
Laten we proberen het te begrijpen. Wat is het gebrek aan geloof van de leerlingen, dat tegengesteld is aan het vertrouwen van Jezus? Ze hadden niet opgehouden in Hem te geloven, in feite roepen ze Hem aan. Maar laten we eens kijken hoe ze hem aanroepen: "Meester, kan het u niet schelen dat we verloren gaan?" (Mc. 4, 38). Het kan je niet schelen: ze denken dat Jezus niet geïnteresseerd is in hen, dat Hij zich niet om hen bekommert. Onder ons, in onze families, is een van de dingen die het meest pijn doen als we onszelf horen zeggen: "Geef je niet om mij?" Het is een zin die pijn doet en stormen in ons hart ontketent. Het moet Jezus ook wakker geschud hebben. Omdat niemand meer om ons geeft dan Hij. In feite redt Hij, als Hij eenmaal is aangeroepen, zijn twijfelende leerlingen.

4
De storm ontmaskert onze kwetsbaarheid en laat die valse en onnodige zekerheden achter waarmee we onze agenda's, onze plannen, onze gewoontes en prioriteiten hebben opgebouwd. Het laat ons zien hoe we in slaap zijn gevallen en hebben achtergelaten wat ons leven en onze gemeenschap voedt, onderhoudt en mondig maakt. De storm brengt alle intenties aan het licht van het "inpakken" en het vergeten van wat de zielen van onze volkeren heeft gevoed; al die pogingen om te verdoven met schijnbaar "reddende" gewoontes, niet in staat om een beroep te doen op onze wortels en de herinnering aan onze voorouders op te roepen, waardoor we de immuniteit die nodig is om tegenspoed het hoofd te bieden, niet meer onder ogen kunnen zien.

Met de storm is de truc vervallen van die stereotypen waarmee we onze "ego's", die zich altijd zorgen maken over ons eigen imago, gecamoufleerd hebben, en opnieuw is ontdekt dat we niet los kunnen van het (gezegende) gemeenschappelijk bezit: het bestaan als broeders.

5
"Waarom ben je bang? Heb je nog geen vertrouwen?".
Heer, uw Woord vanavond slaat op ons en gaat ons allemaal aan. In deze wereld van ons, waar U meer van houdt dan wij, zijn we op volle snelheid doorgeschoten, voelen we ons sterk en tot alles in staat. Geleidelijk aan hebben we ons laten meeslepen door de dingen en ons laten verdoven door de haast. We zijn niet gestopt bij uw oproepen, we zijn niet ontwaakt door oorlogen en mondiale onrechtvaardigheden, we hebben niet geluisterd naar de kreet van de armen, en van onze ernstig zieke planeet. We gingen onverschrokken verder, met de gedachte dat we wel altijd gezond zouden blijven in een zieke wereld. Nu, terwijl we op zee in beroering zijn, smeken we U, " Word wakker Heer!"

6
"Waarom ben je bang? Heb je nog geen geloof?"
Heer, Gij doet een beroep op ons, een beroep op ons geloof. Dat het niet zozeer gaat om te geloven dat U bestaat, maar om naar U toe te komen en U te vertrouwen. In deze vastentijd klinkt uw dringende oproep: " Bekeer je," "keer met heel je hart naar Mij terug" (Joel 2, 12). U roept ons op om deze tijd van de beproeving aan te grijpen als een tijd van keuze. Het is niet de tijd van uw oordeel, maar van ons oordeel: de tijd om te kiezen voor wat belangrijk is en wat voorbij gaat, om te onderscheiden wat nodig is en wat niet. Het is de tijd om de koers van het leven naar U, Heer, en naar de anderen te resetten. En we kunnen kijken naar zoveel voorbeeldige metgezellen die, in angst, hebben gereageerd door hun leven te geven. Het is de werkkracht van de Geest die wordt uitgestort en gegoten in moedige en edelmoedige toewijding. Het is het leven van de Geest dat in staat is om te verlossen, te waarderen en te laten zien hoe ons leven geweven en in stand gehouden wordt door gewone mensen - meestal vergeten - die niet verschijnen in de krantenkoppen en tijdschriften of op de grote catwalks van de laatste show, maar vandaag de dag zonder twijfel de beslissende gebeurtenissen van onze geschiedenis schrijven: artsen, verpleegkundigen en verplegers, supermarktmedewerkers, schoonmakers, verzorgers, vervoerders, wetshandhavers, vrijwilligers, priesters, religieuzen en vele, vele anderen die hebben begrepen dat niemand zich kan redden. Tegenover het lijden, waaraan de ware ontwikkeling van onze volkeren wordt afgemeten, ontdekken en ervaren we het hogepriesterlijk gebed van Jezus: "opdat allen één zijn" (Joh. 17, 21). Hoeveel mensen oefenen geduld uit en geven elke dag hoop, waarbij ze ervoor zorgen dat ze niet in paniek raken maar medeverantwoordelijk zijn. Hoeveel vaders, moeders, grootouders en grootmoeders, leerkrachten laten onze kinderen met kleine en dagelijkse gebaren zien hoe ze een crisis onder ogen moeten zien en hoe ze die moeten doorstaan door hun gewoontes aan te passen, hun ogen te verheffen en het gebed te stimuleren. Hoeveel mensen bidden, offeren en bemiddelen voor het welzijn van iedereen. Gebed en stille dienst: dat zijn onze wapens om te overwinnen.

7
"Waarom ben je bang? Heb je nog geen vertrouwen?"
Het begin van het geloof is dat we weten dat we redding nodig hebben. We zijn niet zelfvoorzienend, solo, op onszelf zullen we zinken: we hebben de Heer nodig zoals de oude zeelieden de sterren. We nodigen Jezus uit in de boten van ons leven. Laten we hem onze angsten geven, zodat hij ze kan overwinnen. Net als de leerlingen zullen we ervaren dat we met Hem aan boord geen schipbreuk zullen lijden. Want dit is Gods kracht: alles wat ons overkomt, zelfs slechte dingen, ten goede te keren. Hij brengt gemoedsrust in onze stormen, want bij God sterft het leven nooit.

8
De Heer daagt ons uit en nodigt ons uit om, te midden van onze storm, solidariteit en hoop te wekken en te activeren die in staat zijn om stevigheid, steun en betekenis te geven aan deze uren waarin alles schipbreuk lijkt te hebben geleden. De Heer ontwaakt om ons paasgeloof te wekken en te doen herleven. We hebben een anker: in zijn kruis zijn we gered. We hebben een roerganger: in zijn kruis zijn we verlost. We hebben hoop: in zijn kruis zijn we genezen en omarmd, zodat niets en niemand ons kan scheiden van zijn verlossende liefde. Te midden van het isolement waarin we lijden onder het gebrek aan genegenheid en ontmoetingen, waarbij we het gebrek aan veel dingen ervaren, luisteren we opnieuw naar de aankondiging die ons redt: hij is opgestaan en leeft naast ons. De Heer roept ons vanaf zijn kruis op om het leven dat ons te wachten staat te herontdekken, om te kijken naar hen die ons claimen, om de genade die ons bewoont te versterken, te erkennen en te bemoedigen. Laten we de kwijnende vlam niet doven. 1 , die nooit ziek wordt, en laten we de hoop weer aanwakkeren.

9
Zijn kruis omarmen betekent de moed vinden om alle tegenslagen van de huidige tijd te omarmen en even afstand te doen van ons verlangen naar almacht en bezittingen om ruimte te geven aan de creativiteit die alleen de Geest kan wekken. Het betekent de moed vinden om ruimtes te openen waar iedereen zich geroepen voelt en nieuwe vormen van gastvrijheid, broederschap en solidariteit toe te laten. In zijn kruis zijn we gered om de hoop te verwelkomen en het te laten zijn om alle mogelijke maatregelen en manieren die ons kunnen helpen om onszelf te behouden en te bewaken, te versterken en te ondersteunen. De Heer omarmen om de hoop te omarmen: dat is de kracht van het geloof, die ons bevrijdt van angst en ons hoop geeft.

10
"Waarom ben je bang? Heb je nog geen vertrouwen?"
Beste broeders en zusters, vanuit deze plaats, die het rotsachtige geloof van Petrus verhaalt, wil ik jullie vanavond allemaal aan de Heer toevertrouwen, op voorspraak van Onze Lieve Vrouw, heil van Gods volk, ster van de stormachtige zee. Uit deze colonnade die Rome en de wereld omarmt, daalt Gods zegen op je neer als een troostende omhelzing. Heer, zegen de wereld, geef gezondheid aan het lichaam en troost aan het hart. U vraagt ons niet bang te zijn. Maar ons geloof is zwak en we zijn bang. Maar U, Heer, laat ons niet aan de genade van de storm over. Herhaal: "Wees niet bang" (Mt 28, 5). En wij, samen met Petrus, "werpen al onze zorgen op U, want Gij hebt zorg voor ons".. 2

met dank aan rkdocumenten.nl

Als U deze tekst wilt hebben in opmaak word, kunt U die opvragen bij inlichtingen@priorijthabor.nl 

Pope Francis Urbi et Orbi amid coronavirus pandemic complete

Reportage uitzending pontificaal lof met zegen met het Allerheiligste Urbi et orbi door Heilige Vader vanavond.

Dit was wereldgeschiedenis. De kracht van het geloof in de praktijk in tekst, muziek en rite, kortom de sacramentaliteit met een toespraak die nog decennia zal worden voorgelezen in de getijden.

Paus geeft vandaag zegen Urbi et Orbi wegens coronacrisis

Paus Franciscus zal op vrijdag 27 maart om 18.00 uur bidden op het lege Sint Pietersplein. De paus nodigt alle gelovigen uit zich dan met hem in gebed te verenigen. “We zullen dan luisteren naar het Woord van God. We zullen onze smeekbede laten opstijgen. We zullen het Allerheiligste Sacrament aanbidden, waarmee ik aan het einde de zegening Urbi et Orbi zal verrichten, waaraan de mogelijkheid zal worden verbonden een volle aflaat te verkrijgen.”

Het Urbi et Orbi (‘aan de stad en de wereld’) is een pauselijke zegening van de hoogste rang. Deze zegen wordt gewoonlijk alleen  gegeven op Kerstmis, op het Paasfeest en bij de presentatie van een nieuwe paus aan de wereld. Dat de paus dit heeft besloten, geeft aan dat ook hij de huidige crisis als een buitengewoon ernstige toestand beschouwt. Ook bijzonder is dat hij deze zegening zal verrichten met een monstrans met daarin het Allerheiligste

“Op de pandemie van het virus willen we reageren met de universaliteit van gebed, mededogen, tederheid. Laten we eensgezind blijven. Laten we blijk geven van onze verbondenheid met de eenzaamste en meest beproefde mensen; onze nabijheid tot artsen, gezondheidswerkers, verpleegkundigen en verplegers, vrijwilligers; onze nabijheid tot de autoriteiten die harde maatregelen moeten nemen, maar dan wel voor ons eigen bestwil; onze nabijheid tot de politieagenten, tot de soldaten op straat die steeds proberen de orde te bewaren, zodat de dingen worden gedaan die de regering ons vraagt te doen voor het welzijn van ons allemaal; nabijheid tot iedereen”, zei de paus.