Moeder M. Matthea "Alleen Gods liefde, uitgedrukt in het Paasmysterie, kan echte vrede en eenheid brengen"

God wist hoc moeilijk het is voor de mens te geloven in iets wat hij niet gezien heeft.Te meer als het gaat om een werkelijkheid die zozeer tegen ons menselijk begrip ingaat als de verbinding Kruis-vreugde, de vreugde om de Verrijzenis. Zei Paulus niet: "Voor de joden een ergernis, voor de heidenen een dwaasheid." (COL I ,23) Daarom nam Jezusde apostelen Petrus, Jacobus en Joannes
(voorgesteld op de dubbelbeelden van de Basiliek en in de glasramen) mee naar de "Thabor"-berg* (Mt. 17, 1-9; Me. 9,2-8; Lc. 9, 28 - 30). Dáár veranderde Hij voor hun ogen: "Zijn gelaat begon te stralen als de zon en zijn kleed werd glanzend als het licht" (Mt. 17,2). Mozes en Elias) en de Heer sprak met hen over zijn naderend einde, (Lc. 9,31) zijn lijden en dood volgens de profeten. (vgl. Lc. 24, 25 - 27) Toen sprak een stem uit de hemel: "Dit is mijn welbeminde Zoon, in wie Ik mijn welbehagen heb gesteld; luistert naar Hem" (Mt. 17,5).

Wanneer we in het licht van de Verheerlijking luisteren naar de woorden en kijken naar het voorbeeld vau de Heer, dan wordt elk kruis in het leven lichtend door de verrijzenisvreugde die er doorheen straalt. Het is de bekende lichtende rand van elke donkere wolk waarachter de Zon schuilgaat.  Misschien laat God zoveel donkere.gebeurtenissen toe in de mensengeschiedenis om die werkelijkheid levendig te houden in ons bewustzijn. We beseffen dan dat alléén Gods liefde, uitgedrukt in het Paasmysterie, echte vrede en eenheid kan brengen. Dit levensbesef en deze levenshouding doorgeven van geslacht tot geslacht is de opdracht van alle christenen. Het is ook de opdracht van elke christengemeenschap, gezin, parochie. Wellicht is het nog duidelijker de opdracht van een Thabor-klooster van de Heilig Graf-Orde.

Moeder M. Matthea z.g.

In Lumine Tuo-reeks 2: De Verrijzenisvreugde is de hoofdtrek van de spiritualiteit van de Orde van het Heilig Graf.

De geschiedenis van de eerste christengemeenschap te Jerusalem, verhaald in de "Handelingen der Apostelen", toont ons duidelijk hoe Petrus op de eerste Pinkstermorgen onmiddellijk optreedt als getuige van dat Mysterie (Hand. 2, 22-36). De gemeenschap van gelovigen trok hieruit de consequenties. Dat lezen we verder in hoofdstuk 4: "De menigte, die het geloof had aangenomen, was één van hart en één van ziel en er was niemand die iets van zijn bezittingen zijn eigendom noemde; integendeel, zij bezaten alles gemeenschappelijk".

Met kracht en klem legden de Apostelen getuigenis af van de Verrijzenis van de Heer Jezus en rijke genade rustte op hen allen." (Hand. 4, 32 - 35). Het streven naar een volkomen beleven van
onderlinge liefde en eenheid, geïnspireerd door de Boodschap van Christus en bevestigd door zijn Verrijzenis, is door de eeuwen heen in de Kerk aantoonbaar. Evenzeer is aantoonbaar, dat dit ideaal nooit helemaal bereikt werd, zelfs niet in de "oerkerk" te Jerusalem. In hoofdstuk 5 van de Handelingen der Apostelen wordt ons het bekende verhaal meegedeeld van het echtpaar Ananias en Saffira. Ze hadden ook hun eigendom verkocht, deden alsof ze alles aan de apostelen brachten terwijl ze een deel achterhielden. Ze werden door God met de dood gestraft.. ... (Hand. 5, 1-10).

In vers 4 zegt Petrus: "Bleef het (goed) soms niet uw eigendom zolang het onverkocht was, en stond ook daarna de opbrengst niet tot uw beschikking? Hoe is zoiets bij u opgekomen? Gij hebt niet tegen
mensen gelogen maar tegen God." Er was ook toen in de geloofsgemeenschap een kern, die de volledige consequenties van het Evangelie opnam, terwijl men daartoe niet verplicht werd. Die kern van de Evangeliebeleving is de basis van het kloosterleven.

Omdat het Paasmysterie centraal staat in de evangelische boodschap, begrijpen we waarom de christenen vanaf het begin en alle eeuwen door, getrokken worden naar de plaats waar de Verrijzenis zich voltrok: het Heilig Graf te Jerusalem. Dat is de diepste beweegreden van de Kruistochten, hoc men er nu ook over denkt en spreekt.

Zodra de eerste Kruistocht Jerusalem bereikte, zijn de Kruisvaders opgegaan naar het Heilig Graf om er de goddelijke geheimen te vieren. Er werden westerse kanunniken geïnstalleerd om de eredienst te verzorgen, de lofzang om de Verrijzenis. Deze kanunniken namen in 1114 de regel van St. Augustinus aan. Daarmee namen ze eveneens de traditie op die beschreven staat in de Handelingen zoals we boven gezegd hebben (Hand. 2, 43-47 en 4, 3~-35). Deze traditie werd doorgegeven, ononderbroken tot op onze dagen, doorheen alle moeilijkheden. De Verrijzenisvreugde is de hoofdtrek van de spiritualiteit van de Orde van het Heilig Graf.

Moeder M. Matthea z.g.

In Lumine Tuo-reeks 3: Alleen Gods liefde, uitgedrukt in het Paasmysterie, kan echte vrede en eenheid brengen

God wist hoc moeilijk het is voor de mens te geloven in iets wat hij niet gezien heeft.Te meer als het gaat om een werkelijkheid die zozeer tegen ons menselijk begrip ingaat als de verbinding Kruis-vreugde, de vreugde om de Verrijzenis. Zei Paulus niet: "Voor de joden een ergernis, voor de heidenen een dwaasheid." (COL I ,23) Daarom nam Jezusde apostelen Petrus, Jacobus en Joannes
(voorgesteld op de dubbelbeelden van de Basiliek en in de glasramen) mee naar de "Thabor"-berg* (Mt. 17, 1-9; Me. 9,2-8; Lc. 9, 28 - 30). Dáár veranderde Hij voor hun ogen: "Zijn gelaat begon te stralen als de zon en zijn kleed werd glanzend als het licht" (Mt. 17,2). Mozes en Elias) en de Heer sprak met hen over zijn naderend einde, (Lc. 9,31) zijn lijden en dood volgens de profeten. (vgl. Lc. 24, 25 - 27) Toen sprak een stem uit de hemel: "Dit is mijn welbeminde Zoon, in wie Ik mijn welbehagen heb gesteld; luistert naar Hem" (Mt. 17,5).

Wanneer we in het licht van de Verheerlijking luisteren naar de woorden en kijken naar het voorbeeld vau de Heer, dan wordt elk kruis in het leven lichtend door de verrijzenisvreugde die er doorheen straalt. Het is de bekende lichtende rand van elke donkere wolk waarachter de Zon schuilgaat.  Misschien laat God zoveel donkere.gebeurtenissen toe in de mensengeschiedenis om die werkelijkheid levendig te houden in ons bewustzijn. We beseffen dan dat alléén Gods liefde, uitgedrukt in het Paasmysterie, echte vrede en eenheid kan brengen. Dit levensbesef en deze levenshouding doorgeven van geslacht tot geslacht is de opdracht van alle christenen. Het is ook de opdracht van elke christengemeenschap, gezin, parochie. Wellicht is het nog duidelijker de opdracht van een Thabor-klooster van de Heilig Graf-Orde.

Moeder M. Matthea z.g.

In Lumine Tuo-reeks 1 - Door de allerdiepste vernedering van het Kruis komen tot volkomen, herstelde harmonie

In de "In Lumine Tuo"-reeks zullen we teksten opnemen, geschreven door onze zusters. De volgende tekst schreef onze vorige priorin Moeder M. Matthea Raeymakers C.R.S.S. (1914-2013)  in de jubileumbundel In Lumine Tuo (1989) in het hoofdstuk "Ons christelijk patrimonium":

Wat is de meest wezenlijke band van onze samenleving? Het gezamenlijk dragen en doorgeven van de christelijke traditie, van het "patrimonium" dat tot ons komt van Christus, via de eerste gemeenschap in Jerusalem, de geloofsverkondigers, ook hier ter plaatse en ten slotte de georganiseerde Kerk in christelijk Europa.

Christus is in onze mensengeschiedenis ingetreden om de gebrokenheid, door de zonde ontstaan, te herstellen. Hij, de Heer, kwam ons leren dat God liefde is, onverstoorbaar in Zichzelf en toch ononderbroken gevende liefde; gevend aan elke mens die Zijn liefde wil ontvangen. Ieder mens is daardoor een blijvende waarde. Jezus heeft, in zijn afscheidsrede - als het ware bij testament - aan zijn leerlingen gevraagd, dezelfde dienende liefde waarmede Hij, de Godmens, ons benaderde, ook onder elkaar te beoefenen (Het verhaal van de voetwassing, Joh. 13, 3 -15). Zo zouden zijn volgelingen de Kerk, het beeld zijn van Gods liefde. Het is geen sentimentele liefde waar Christus over spreekt, ook geen egoïstische levenshouding die geen liefde kan zijn, maar het klinkt heel eenvoudig: "Wie Mij bemint, onderhoudt de geboden." (Joh. 14,15). Zelf heeft Hij ons dat voorgeleefd "Gehoorzaam geworden tot de dood van het Kruis; daarom heeft God Hem een naam gegeven die is boven alle namen" (uit de Liturgie van het Paastriduum). Dat is het Paasmysterie: Door de allerdiepste vernedering van het Kruis komen tot de volkomen herstelde harmonie, die Jezus beleeft in Verrijzenis en Hemelvaart.

De Apostelen moesten aan de wereld deze dubbele boodschap brengen: 

1. God is liefde.
Van de mensen wordt gevraagd de liefde tot God en tot elkaar te beleven; 

2. Dit is na de zonde weer mogelijk geworden door het Paasmysterie van de Heer.