Marialiederen - O Reinste der Scheps'len (OLV Sterre der Zee)

Oktobermaand - Mariamaand - rozenkransmaand

Oktober is in de RK-Kerk de maand van de Rozenkrans. Dit gebruik stamt uit de 19e eeuw en werd vooral bevorderd door paus Leo XIII. Het is een uitbreiding van het liturgische feest van Maria Koningin van de Rozenkrans op 7 oktober.

Jaar van de Rozenkrans
Johannes Paulus II (1978-2005) probeerde de rozenkrans weer terug te brengen in het leven van iedere katholiek. In het zicht van zijn 25-jarig pontificaat stelde hij een speciaal 'Jaar van de Rozenkrans' in: van 16 oktober 2002 tot en met 16 oktober 2003. Kardinaal Karol Woityla werd namelijk op 16 oktober 1978 tot paus gekozen

Rozenhoedje bidden in huisgezin
Vóór het Tweede Vaticaans Concilie was het heel normaal dat de rozenkrans, of eenderde deel daarvan ('rozenhoedje'), in katholieke huisgezinnen werd gebeden. Na de sociaal-culturele wendingen van de jaren zestig raakte deze praktijk bij velen in onbruik.
Toch wordt in veel parochies in oktober ook vandaag de dag nog steeds gezamenlijke de rozenkrans gebeden. Ook worden afbeeldingen van de Heilige Maagd extra gehuldigd.

Wij  bidden in ons klooster tenminste dagelijks gezamenlijk de rozenkrans. U kunt Uw gebedsintenties opgeven via inlichtingen@priorijthabor.nl.

Een miljoen kinderen bidden de rozenkrans 18 oktober

 

Bidden voor vrede en eenheid verandert je hart. Niet alleen van jezelf, maar ook van mensen om je heen. De heilige Pater Pio van Pietrelcina (1889-1968) beloofde eens: “Wanneer een miljoen kinderen de rozenkrans bidden, zal de wereld veranderen”. Daarom wordt op 18 oktober a.s. over de hele wereld door een miljoen kinderen de rozenkrans voor eenheid en vrede gebeden. In ons land nodigt ‘Kerk in Nood’ ons die dag uit online samen te komen voor gebed. 

Voor meer info: https://kerkinnood.nl/agenda/een-miljoen-kinderen-bidden/ 

Gebed tot Sint Jozef, van Paus Leo XIII in oktober dagelijks te bidden bij de Rozenkrans

Heilige Jozef,

Liefderijke behoeder en voedstervader

van het goddelijke kind,

wees gegroet.

Bescherm de Heilige Eucharistie,

in alle tabernakels van de wereld,

tegen de handen van de vijanden.

Heilige Jozef,

behoed en zegen onze gezinnen!

Heilige Jozef,

Heilige werkman,

zegen ons werk in de dienst van God!

Geef, dat wij een rein leven leiden!

Onder Uw bescherming,

Heilige Jozef,

schenk ons steeds geborgenheid.

Heilige Jozef,

U was de voedstervader,

van onze Heer Jezus Christus,

de waarachtige

Bruidegom,

van de Maagd Maria:

bid voor ons.

Amen.

GETUIGEN VAN DE VERRIJZENIS = Vandaag bijzondere dank voor de eerste geloften van onze zusters op de Berg in 1480

Vandaag lees ik u een beschouwing voor van M. Matthea + die ze hield op 2 oktober 1964, 60 jaar geleden. Omdat deze de kern van ons leven raakt, heeft deze niets aan actualiteit ingeboet.

Eén van de wezensbestanddelen van het beleven van het apostolisch leven is het getuigen van de Verrijzenis van Jezus. Toen Matthias gekozen werd, was het ”om te getuigen van de Verrijzenis” (Hand 1, 22). In zijn eerste preek zegt Petrus “Deze Jezus heeft God doen verrijzen en daarvan zijn  wij allen getuigen” (Hand 2, 32).

Dat “getuigen van de Verrijzenis” moet voor ons werkelijk iets bezielends zijn dat ons leven voortdurend draagt. Morgen, 8 oktober, zullen we de Verrijzenis-mis zingen, als dank voor de eerste geloften van onze zusters, hier in de kerk, als dank voor de instandhouding van de Orde, ook in de toekomst, als dank voor onze eigen roeping.

We zullen de gezangen van de H. Mis meezingen met de koster. Alleen het Haec dies zingen we alleen. Laten we dan heel de bezieling van ons hart en onze geest in de zang leggen, zodat de aanwezigen, hoe weinig misschien ook, aanvoelen dat het écht is, dat er écht iets omgaat in ons gemoed als we zeggen te geloven in de Verrijzenis.

Die bezieling zullen we er slechts in kunnen leggen als ze uit de volheid van ons dagelijks bestaan openbloeit. Dit wil zeggen, als we altijd in alle omstandigheden geloven dat uit onze inspanning, ook uit onze mislukking een positieve waarde voor de Kerk, voor het Rijk van God kan groeien.

Toen Christus gestorven en begraven was, leek het of alles uit en gedaan was. Denken we aan de leerlingen van Emmaűs: “En wij leefden in de hoop dat Hij degene zou zijn, die Israël ging verlossen. Maar met dit al is het reeds de derde dag sinds deze dingen gebeurd zijn” (Lc 24, 21).

Wanneer we de huidige crisistoestand van de Kerk ervaren – denk aan de enorme en openbare ergernis van priesters en kloosterlingen die niet volharden – als we ook in de eigen Orde weten hoe zwaar het is, hoe onontwarbaar het  schijnt, dan moeten we geloven dat God de omstandigheden leidt naar Zijn doel. Geen enkel probleem is groter dan dat van de dood. Als dát overwonnen is, is alles in orde.

Wanneer de problemen in het licht van de Verrijzenis bekeken worden, is het leven aanvaardbaar voor iedereen, zelfs voor de armsten die sterven van honger, want ze weten dat hierna eeuwige vreugde hun deel zal zijn. Dit wil natuurlijk niet zeggen dat niet met álle middelen moet gestreefd worden naar verbetering van die toestanden, dat is weer iets anders.

Wanneer wij, in de kleine details van ons kleine leven geloven in de Verrijzenis, dan wil dit zeggen dat er nog zeer weinig de moeite waard zijn om bij te blijven stilstaan.

Het kleine, dat ons leven van ons vraagt, wat kan het zijn: een nervositeit in het verdragen van elkanders gebreken, niet te vermijden in de samenleving -; de eentonigheid van ons leven misschien; misschien een bekommernis om het voortbestaan van ons klooster… als we die dingen zetten in het licht van de Verrijzenis, is het haast niet meer de moeite er aan te denken. Immers, indien de Liefde van God zo groot is en Zijn macht zo wonderbaar, dat Christus opstond uit de dood, dan zal Hij ook al het andere in het leven mogelijk maken. Het is niet denkbaar dat het ánders zou zijn.

En zo komen we ertoe blije mensen te zijn. Onze blijdschap moet steeds in ons stralen en na elke kleine onweerswolk, die bijna onvermijdelijk overdrijft – dat is een stukje erfzonde – na iedere wolk moet de vreugde terug tevoorschijn komen, rustig en onverwoestbaar. 

Zo beleven we dan ook ons apostolisch leven zoals het in de Handelingen is uitgedrukt: “Dagelijks bezochten ze trouw en eensgezind de tempel, braken het brood in een of andere huis, genoten samen hun voedsel in eenvoud van hart” (Hand 2, 46).

En zo zullen we dan, één van hart en één van ziel, de geheimvolle eenheid in Christus beleven, dit is dat wij zó eendrachtig leven dat wij slechts één mens vormen, dat wij werkelijk slechts één hart en één ziel hebben, vele lichamen maar niet vele zielen, vele lichamen maar niet vele harten (H. Augustinus over Psalm 132, 6). Het verheven oerbeeld van elke christelijke en kloosterlijke gemeenschap ziet Augustinus in de ondoorgrondelijke eenheid en gemeenschap van de Drieëne God volgens het woord van Jezus in zijn hogepriesterlijke gebed: “Dat allen één zijn, zoals ook Wij één zijn” (Jo 17, 22). Moge het de christelijke zusterlijke liefde zijn die ons zal brengen tot deelname aan deze onbegrijpelijke gemeenschap. Immers, zo luidt Augustinus’ motivering, “tot deze eenheid worden wij slechts geleid wanneer wij – de velen – één enkel hart bezitten” (Preek 103, 3-40). 

8 OKTOBER VANDAAG BRENGEN WIJ HULDE AAN JAN VAN ABROEK (1440-1510), ONZE STICHTER

De nu nog bestaande priorijen van Kanunnikessen van het
Heilig Graf -Zaragoza uitgezonderd - "erkennen Jan van
Abroek áls hun stichter en geestelijke vader. Hij, die
heel zijn leven ootmoedig en zeer heilig werkte voor de
uitbreiding van de kloosters der Orde, aan zijn volgelin-
gen een voorbeeld van verduldigheid en ootmoed nalatend,
overleed in de Priorij van Hoogcruts op de octaafdag van
Pasen, in het jaar 1510." (Z.M.Hereswitha, Jan v.Abroek en
zijn 450e. verjaardag, blz. 15)

Tijdens de opgravingen in de Basiliek, na de verwoesting
in 1945, vond men in de crypte 2 priestergraven. Hoogst
waarschijnlijk was één hiervan het graf van Jan van Ahroek.
Daarom werd een been van de voorarm aan het klooster in
bewaring gegeven. (het bevindt zich in het schrijn in het slot van ons klooster en wordt bij bijzondere gelegenheden soms geëxposeerd)

Wie meer wil weten over Jan van Abroek, zie deze link

Ter nagedachtenis en als dankzegging bidden we vanaf Paas- maandag tot en met het Feest van het Heilig Graf (maandag 2e week van Pasen) het JUBILEUMGEBED:

ALMACHTIGE, EEUWIGE GOD
God van liefde en barmhartigheid,
we danken U voor al UW weldaden.
We loven en danken U in het bijzonder
voor de Menswording van Uw Eniggeboren
Zoon, onze Heer Jezus Christus.
We loven en danken U voor Zijn leven,
Zijn liefde, Zijn lijden en dood,
en voor Zijn glorievolle Verrijzenis.
We loven en danken U voor het geluk,
ons leven te mogen wijden aan dank
en jubel om Uw wonderwerken.
We loven en danken U voor al onze
Broeders en zusters, die ons voorgingen,
en voor allen, die vanaf deze Heilige Berg
inspiratie ontvingen.
We loven en danken U voor alle wonderen
die Uw liefde nog wil "bewerken
voor de voltooiing van Uw Rijk
Door Christus onze Heer. Amen.

Evangelie van de 24e zondag door het jaar (B) en een Overweging

 

Evangelie: Mc. 9, 38-43. 45. 47-48

Wie niet tegen u is, is voor u.

 In die tijd zei Johannes tot Jezus:

“Meester, we hebben iemand die ons niet volgt

in uw Naam duivels zien uitdrijven,

en we hebben getracht het hem te beletten,

omdat hij geen volgeling van ons was.”

Maar Jezus zei:

“Belet het hem niet,

want iemand die een wonder doet in mijn Naam,

zal niet zo grif ongunstig over Mij spreken.

Wie niet tegen ons is, is voor ons.

Als iemand u een beker water te drinken geeft,

omdat gij van Christus zijt, voorwaar Ik zeg u:

zijn loon zal hem zeker niet ontgaan.

Maar als iemand

een van deze kleinen die geloven, aanleiding tot zonde geeft,

het zou beter voor hem zijn

als men hem een molensteen om de hals deed en in zee wierp.

Dreigt uw hand u aanleiding tot zonde te geven,

hak ze af;

het is beter voor u verminkt het leven binnen te gaan

dan in het bezit van twee handen in de hel te komen,

in het onblusbaar vuur.

Het is beter voor u kreupel het leven binnen te gaan

dan in het bezit van twee voeten in de hel te worden geworpen.

Het is beter voor u met één oog het Rijk Gods binnen te gaan

dan in het bezit van twee ogen in de hel te worden geworpen,

waar hun worm niet sterft en het vuur niet gedoofd wordt.”

  Overweging

De liefdevolle God kunnen wij ervaren in Christus, in goede medemensen en ook in de schepping.

Jezus zag kans om tactvol, meevoelend en bevrijdend op te treden. Nooit was Hij egoïstisch of middelmatig.

Hoe vaak, daarentegen, voelen mensen zich een god in het diepst van hun gedachten. Ze proberen anderen het zwijgen op te leggen of hen naar hun hand te zetten. Ze volgen daarbij de harde lijn. En intussen dulden deze mensen niet dat iemand anders van hen zegt : ´die is niet tactvol, niet meevoelend, hij heeft geen hart, hij is autoritair ; die schept geen ruimte en brengt geen bevrijding´. En mocht iemand dat toch zeggen, dan laten ze hem wel voelen dat ze inderdaad...zó zijn.

De goede God heeft Zich laten zien in Christus. Zijn vrienden kenden honger, ziekte en gevangenschap. Maar Jezus Zelf ook. Hij reisde rusteloos rond om te proberen om mensen blij te maken met zijn vreugdevolle boodschap. Hij leefde als een vluchteling omdat mensen achter Hem aanzaten omwille van zijn menslievendheid. Hij kende tegenwerking, vernedering, lijden en dood. Maar tóch zette Hij door om zo alle mensen vrij te maken, tot over de dood heen omdat Hij werkelijk mensen bemint, omdat we zijn vrienden zijn.

Wij worden uitgenodigd om menselijk, christelijk te hándelen ! Want Jezus, en de hedendaagse mens staan wantrouwend tegenover grote woorden en mooie gevoelens zoals vaderlandsliefde, romantiek en zelfs devotie. Vaak zijn ze een dekmantel voor eigenbelang of voor een vrijblijvend, prettig sfeertje.

Christus en ook mensen van vandaag vragen dat men aan anderen denkt en met medemensen samenwerkt bij het leefbaar maken van de maatschappij. En dit houdt in dat geloof alleen als echt wordt ervaren, als dit praktische consequenties heeft ( dit wist het Tweede Vaticaans concilie al ).

Op die manier leveren christenen een bijdrage aan het welzijn van allen, wat de liefdevolle God juist graag ziet !