Liturgia Horarum 27 mei H. Augustinus van Canterbury Het Engelse volk is met het licht van het heilig geloof overgoten.

Augustinus werd in 597 door paus Gregorius de Grote uit het Sint Andreasklooster te Rome naar Engeland gezonden om er het evangelie te verkondigen. Gesteund door koning Ethelbert, bracht hij als bisschop van Canterbury velen tot het geloof. Verschillende bisdommen, met name in het koninkrijk Kent, danken aan hem hun ontstaan. Hij stierf rond het jaar 605, op 26 mei.

Uit een brief van de heilige paus Gregorius de Grote († 604)

Het Engelse volk is met het licht van het heilig geloof overgoten.

‘Eer aan God in den hoge en op aarde vrede aan de mensen die Hij liefheeft’ (Lc. 2, 14), want het graan is in de aarde gevallen en gestorven, en zo heerst Christus niet alleen in de hemel. Want door zijn dood leven wij, door zijn zwakheid worden wij sterk, door zijn lijden worden wij aan het lijden ontrukt, uit liefde tot Hem zoeken wij in Brittannië broeders die wij nog niet kennen, door zijn genade hebben wij hen, die wij zochten zonder ze te kennen, gevonden.
Wie zou de vreugde kunnen beschrijven die in het hart van alle gelovigen ontstaan is, omdat het Engelse volk door de werking van Gods genade en door de arbeid van u, onze broeder, de duisternis van de dwalingen verdreven heeft en met het licht van het heilig geloof overgoten is? Met de juiste geesteshouding vertrappen zij nu de afgoden, aan wie zij zich tevoren uit een waanzinnige angst onderworpen voelden. Met een zuiver hart onderwerpen zij zich aan de almachtige God. Zij vallen niet terug in hun slechte werken, omdat zij zich laten binden door de regels van de heilige verkondiging. Zij laten zich leiden door Gods onderricht en hun inzicht groeit.
Zij buigen zich nu ter aarde in gebed en zo ligt hun geest niet ter aarde neer. Van wie anders is dit het werk dan van Hem die gezegd heeft: ‘Mijn Vader is tot op de dag van vandaag voortdurend aan het werk, en ook Ik houd niet op met werken?’ (Joh. 5, 17).
Hij laat zien dat de wereld zich niet door menselijke wijsheid laat bekeren, maar dat Hij dit doet door zijn eigen kracht. En daarom koos Hij als zijn verkondigers, die Hij in de wereld zond, slechts ongeletterde mannen. Dat doet Hij ook nu nog, want Hij laat bij het Engelse volk iets groots tot stand komen door zwakke mensen. Toch is er iets in dit geschenk van de hemel, mijn geliefde broeder, dat ons bij alle vreugde met diepe angst moet vervullen.
Want ik weet dat de almachtige God, dank zij uw liefde, bij dit volk dat Hij heeft uitverkoren, grote wonderen verricht. Daarom moet u zich over dit geschenk uit de hemel met zorg verheugen en met vreugde bezorgd zijn. Vreugde is nodig omdat de zielen van de Engelsen door uiterlijke wonderen tot de inwendige genade worden getrokken, maar bezorgdheid omdat bij het zien van de tekenen die geschieden, een zwakke ziel zichzelf overschat en trots wordt. De eer die zij uiterlijk ontvangt, kan haar innerlijk door ijdele roem ten val brengen.
Toen de leerlingen vol vreugde van de prediking terugkeerden, zeiden zij tegen hun hemelse leermeester: ‘Heer, zelfs de duivels onderwerpen zich aan ons door uw Naam.’ Daarop kwam het antwoord - en laten wij dat niet vergeten: ‘Verheugt u zich niet hierover, maar weest blij omdat uw namen staan opgetekend in de hemel’ (Lc. 10, 17.20).

Life of St Augustine of Canterbury -short movie

27 May - Saint Augustine of Canterbury (- 605?)

Saint Augustine of Canterbury (- 605?)

Christianity in Britain started early, but was largely submerged by the pagan Anglo-Saxon invasions of the fifth and sixth centuries. It remained alive only in the far west, which remained British because it was too remote and inaccessible for the invaders to attack.

It is said that Pope Gregory the Great saw some fair-haired Anglo-Saxon slaves exposed for sale in a market in Rome. He asked where they were from, and when he was told, replied non Angli, sed angeli – “not Angles, but angels,” and determined to secure their evangelization.

Whatever the truth of that story, it is certain that Gregory did organise a party of thirty monks to travel to south-eastern England and spread the Gospel there, and chose as their leader Augustine, prior of the monastery of St Andrew in Rome. They landed in 597, and were welcomed by the king of Kent, Ethelbert, who became a Christian along with many of his subjects. A second wave of missionaries arrived in 601. Augustine went to Arles, in France, where he was consecrated archbishop of the English, and then returned to Canterbury to set up his see. The mission prospered, and he founded two more sees, at London and at Rochester in Kent.

The evangelization of the country was planned in close agreement with Pope Gregory, and took care to respect existing traditions. Pagan temples and holy places were not to be destroyed, but to be converted to Christian use; and pagan feasts were to be superseded by Christian ones. This is consistent with the pattern of evangelization throughout the first millennium, which saw Christianity as a fulfilment of what went before, rather than a contradiction of it. Even in Rome itself, temples of Juno had a tendency to become churches dedicated to Our Lady. (It is only with the Spanish colonial evangelizations of the mid-second millennium that the policy of making a clean break with the past began: a policy that works faster but whose effects are not always permanent).

In the far west of Britain, where British bishops had survived the pagan invasions – or where they had fled to escape them – Augustine was less successful in establishing his authority. The traditions of the Celtic church were different from the Roman ones, and bishops who had guided their people for generations were not about to submit to a jumped-up missionary from overseas. It took several generations for the whole of Great Britain to become Christian and for the English and British liturgical traditions to be reconciled.

Augustine died at Canterbury on 26 May 604 or 605.

See http://universalis.com 

27 mei H. Augustinus van Canterbury Apostel van de Angelsaksen "Sunt Angli, sint Angeli! "

zie voetnoot

Sunt Angli, sint Angeli!

27 mei

H. Augustinus van Canterbury- Apostel van de Angelsaksen

Martyrologium Romanum:

De heilige Augustinus, bisschop van Canterbury in Engeland, die samen met andere monniken door de heilige paus Gregorius de Grote was uitgezonden om het Woord van God te verkondigen aan het volk van de Angelen en door koning Aedilbertus van Kent welwillend werd ontvangen. In navolging van het apostolisch leven van de oudste Kerk bekeerde hij de koning zelf en velen tot het christelijk geloof en hij richtte in dit land verschillende bisschopszetels op. Hij stierf op 26 mei 604.

Van de H. Paus Gregorius is met het oog op zijn voornemen de Britse eilanden te kerstenen een aardige anekdote bewaard: Hij zou toen hij op een slavenmarkt in Rome blond-rossige mannen met blauwe ogen zag, gevraagd hebben: Qui hi sunt? Waarop het antwoord kwam: Angli sunt. En Gregorius weer: sunt Angli, sint Angeli! – Het zijn Angelen, mogen het Engelen zijn!

Tweede lezing in het goddelijk officie op de gedachtenis van de H. Augustinus van Canterbury

Uit de Brieven van de H.Gregorius de Grote (Lib.9,36: MHG, Epistolæ 2,305-306)

“Eer aan God in de hoge en op aarde vrede aan de mensen van goede wil”, omdat de graankorrel in de aarde is gevallen en is gestorven, opdat Hij niet alleen in de hemel zou heersen, door Wiens dood wij leven, door Wiens zwakte wij gesterkt worden, door Wiens lijden wij van lijden worden verlost, door Wiens liefde wij in Brittannië broeders zoeken die wij niet kennen, door Wiens genade wij hen vinden die wij zochten, terwijl wij ze niet kenden.

Wie immers is in staat de grote vreugde te beschrijven die is opgekomen in het hart van alle gelovigen, omdat het volk der Angelen door de werking van de genade van de almachtige God en door uw werk, broeder, de duisternis van de dwaling heeft verdreven en met het licht van het geloof is overgoten, zodat het met hart en ziel de afgodsbeelden vertrapt, waaraan het voorheen in een waanzinnige vrees was onderworpen; zodat het zich nu, gezuiverd van hart, voor de almachtige God ter aarde werpt en door de richtlijnen van heilige prediking wordt weerhouden opnieuw in zonde te vallen; zodat het van harte is onderworpen aan Gods geboden en ook door inzicht wordt gesteund; zodat het zich in gebed tot op de grond vernedert en niet meer aan het aardse gehecht is.

Wiens werk is dit anders dan van Hem die zei: “Tot op de dag van vandaag is mijn Vader voortdurend aan het werk en ook Ik houd niet op met werken”?

Om duidelijk te maken dat de wereld zich bekeert, niet door de wijsheid van mensen, maar door de goddelijke kracht, heeft Hij ongeletterde mensen uitgekozen om ze als predikers de wereld in te zenden. En dat doet Hij ook nu, want door zwakke mensen heeft Hij zich gewaardigd machtige daden te verrichten onder het volk van de Angelen.

Voor deze hemelse gave, moeten wij, dierbare broeder, in grote vreugde ten zeerste huiveren.

Want ik weet dat de almachtige God door uw liefde grote wonderen bewerkt in het volk, dat Hij wilde uitkiezen. Daarom is het noodzakelijk, dat gij u in vrees verheugt over dezelfde hemelse gave en in vrede deze angstig behoedt. Wees blij, omdat de zielen van de Angelen door uitwendige wonderen worden getrokken tot de inwendige genade; maar vrees terecht dat uw zwakke ziel bij de wonderen die gebeuren zich in hoogmoed verheft. Wat een reden is voor uiterlijke eer, laat dat geen oorzaak zijn van innerlijke ijdele glorie.

Wij moeten ons immers blijven herinneren dat de leerlingen die in blijdschap terugkeerden van de prediking en tot hun hemelse Meester zeiden: “Heer, in uw Naam hebben wij ook de duivels onderworpen”, terstond te horen kregen: “Gij moet u niet daarover verheugen, maar verheugt u eerder dat uw namen staan opgeschreven in de hemel”.

Afbeelding: The Saint Petersburg Bede (Saint Petersburg, National Library of Russia, lat. Q. v. I. 18), formerly known as the Leningrad Bede, is an early surviving illuminated manuscript of Bede's 8th century history, the Historia ecclesiastica gentis Anglorum (Ecclesiastical History of the English People). It was taken to the Russian National Library of Saint Petersburg at the time of the French Revolution. Although not heavily illuminated, it is famous for containing the earliest historiated initial (one containing a picture) in European illumination. The opening three letters of Book 2 of Bede are decorated, to a height of 8 lines of the text, and the opening h contains a bust portrait of a haloed figure carrying a cross and a book. This is probably intended to be St. Gregory the Great, although a much later hand has identified the figure as St. Augustine of Canterbury.