Het nieuwe licht in de Basiliek op de Kerkberg

Herfstimpressie kerkhof Kerkberg november 2018

Lectio divina lingua latina Liturgia Horarum Hebdomada XXXI per annum sabbato

Ad Officium lectionis

Lectio altera

Ex Tractátu sancti Ambrósii epíscopi De bono mortis
(Cap. 3, 9; 4, 15: CSEL 32, 710. 716-717)
Mortificationem Christi circumferamus
Ait Apóstolus: Mihi mundus crucifíxus est, et ego mundo. Dénique ut sciámus quia est mors in hac vita et bona mors, hortátur nos ut mortem Iesu in córpore nostro circumferámus; qui enim habúerit in se mortem Iesu, is et vitam Dómini Iesu in córpore suo habébit.
Operétur ígitur mors in nobis, ut operétur et vita; bona vita post mortem, hoc est bona vita post victóriam, bona vita absolúto certámine, ut iam lex carnis legi mentis repugnáre non nóverit, ut iam nobis nulla sit cum córpore mortis conténtio, sed sit in córpore mortis victória. Atque haud scio ipse an maióris virtútis mors ista quam vita sit. Certe Apóstoli móveor auctoritáte dicéntis: Ergo mors in nobis operátur, vita autem in vobis. Uníus mors quantórum populórum vitam ædificábat! Itaque docet et istam mortem in hac vita pósitis expeténdam, ut mors Christi in córpore nostro elúceat, et illam beátam, qua corrúmpitur extérior ut renovétur intérior homo noster, et terréstris domus nostra dissolvátur ut habitáculum nobis cæléste reserétur.
Imitátur ígitur mortem qui se a communióne carnis huius abdúcit atque illis vínculis solvit, de quibus dicit tibi Dóminus per Isaíam: Sed solve omnem colligatiónem iniustítiæ, dissólve obligatiónes violentárum commutatiónum, dimítte confráctos in remissiónem et omnem circumscriptiónem iníquam disrúmpe.
Passus est ígitur Dóminus subintráre mortem, ut culpa cessáret; sed ne íterum natúræ finis esset in morte, data est resurréctio mortuórum, ut per mortem culpa defíceret, per resurrectiónem autem perpetuarétur natúra.
Ideóque mors hæc tránsitus universórum est. Opus est ut constánter tránseas: tránsitus autem a corruptióne ad incorruptiónem, a mortalitáte ad immortalitátem, a perturbatiónibus ad tranquillitátem. Non ígitur te nomen mortis offéndat, sed boni tránsitus benefícia deléctent. Quid est enim mors nisi sepultúra vitiórum, virtútum suscitátio? Unde et ille ait: Moriátur ánima mea in ánimis iustórum, id est consepeliátur, ut sua vítia depónat, iustórum assúmat grátiam, qui mortificatiónem Christi in córpore suo atque ánima circúmferunt.

Tweede lezing

Uit het Tractaat over ‘de zalige dood’ van de H. Ambrosius, bisschop
(Cap. 3, 9; 4, 15: CSEL 32, 710. 716-717)
Laten we het doodslijden van Christus in ons meedragen
De Apostel zegt: De wereld is voor mij gekruisigden ik voor de wereld. Om tenminste te weten dat in dit leven de dood ook een goede dood is, vermaant hij ons dat wij de dood van Jezus in ons lichaam mee moeten dragen; want wie de dood van Jezus in zich draagt, zal ook het leven van de Heer Jezus in zijn lichaam meedragen.
Moge daarom de dood in ons werken, opdat ook het leven mag werken. Een gelukkig leven na de dood, dat is: een gelukkig leven na de overwinning, een gelukkig leven na de strijd, zodat de wet van het vlees niet meer weet te strijden tegen d wet van de geest, en zodat er voor ons geen strijd meer is met het lichaam tegen de dood, maar er in het lichaam de overwinning is over de dood. En ik weet zelf niet of die dood van groter kracht is dan het leven. Zeker voel ik mij getroffen door het gezag van de Apostel, die zegt: Zo verricht de dood zijn werk in ons, maar het leven in u.  Van hoeveel volken bouwde de dood van Eén het leven op! Hij leert derhalve ook, dat die dood begerenswaardig is voor die in dit leven verblijven, opdat de dood van Christus in ons lichaam openbaar wordt, en die dood gelukzalig is, waardoor de uitwendige mens te niet gaat, zodat onze inwendige mens wordt vernieuwd en onze aardse woning wordt neergehaald, opdat het hemels verblijf voor ons wordt ontsloten.
Hij beeldt die dood uit, die zich onttrekt aan de gemeenschap met dit vlees en die boeien verbreekt,  waarover de Heer door Jesaja tot u zegt: Maar verbreek alle boeien van ongerechtigheid; ontbind de drukkende banden; laat hen, die gebroken zijn, vrij, en verbreek alle boze bedrog.
De Heer heeft het ondergaan de dood binnen te treden en een eind te maken aan de schuld. Maar om te voorkomen dat in de dood wederom het einde zou liggen van de natuur, werd de verrijzenis der doden geschonken, opdat door de dood de schuld gedelgd zou worden, maar door de verrijzenis de natuur zou blijven behouden.
En zo is de dood een overgang van alles. Er moet bij u steeds een overgang zijn: een van het bederf naar de onbederfelijkheid, van beroeringen naar rust. Laat daarom het oord ‘dood’ u niet schokken, maar laten de weldaden van de goede overgang u verheugen. Want wat is de dood anders dan het begraven van ondeugden en de opstanding van deugden?  Vandaar zegt de Schrift: Moge ik de dood der rechtvaardigen sterven, dit is: Moge ik mede begraven worden om mijn ondeugden af te leggen, en de genade ontvangen van de rechtvaardigen, die het doodslijden van Christus in hun lichaam en hun ziel met zich dragen.

Prayer for Vocations

The Vocation of the Apostles Domenico Ghirlandaio, painted 1481-1482.

O Holy Spirit, Spirit of wisdom and divine love, impart Your knowledge, understanding, and counsel to youth that they may know the vocation wherein they can best serve God. Give them courage and strength to follow God's holy will. Guide their uncertain steps, strengthen their resolutions, shield their chastity, fashion their minds, conquer their hearts, and lead them to the vineyards where they will labor in God's holy service. 
Amen.

Vindplaats: EWTN

Credo "Ik geloof - Wij geloven"

Wanneer wij ons geloof belijden, beginnen wij met: "Ik geloof" of "Wij geloven". Vooraleer wij het geloof van de kerk uiteenzetten zoals wij dat in de Twaalf artikelen van het geloof belijden, in de liturgie vieren en in de toepassing van de Tien Geboden en in het gebed beleven, willen wij' ons afvragen wat "geloven" betekent. Het geloof is het antwoord van de mens aan God die zich aan hem openbaart en geeft. Bij dit antwoord verlicht Hij de mens, op zoek naar de uiteindelijke zin van het leven overvloedig. Daarom richten wij eerst onze aandacht op het zoeken van de mens (hoofdstuk 1), vervolgens op de goddelijke openbaring, waardoor God de mens tegemoet komt (hoofdstuk 2), en tenslotte op het antwoord van het geloof (hoofdstuk 3).

Zie Catechismus Katholieke Kerk

Lectio divina lingua latina Liturgia Horarum Hebdomada XXXI per annum feria V De fidei symbolo. De geloofsbelijdenis

   Ad Officium lectionis

Lectio altera

Ex Catechésibus sancti Cyrílli Hierosolymitáni epíscopi

(Cat. 5, De fide et symbolo, 12-13: PG 33, 519-523)

De fidei symbolo

Fidem in addiscéndo atque profiténdo, illam solam ampléctere et serva, quæ nunc tibi ab Ecclésia tráditur, ex ómnibus Scriptúris valláta. Cum enim non omnes possint Scriptúras légere, sed álios quidem imperítia, álios vero occupátio quædam a cognitióne impédiat, ne ánima per ignoratiónem intéreat, paucis versículis sýmboli univérsum fídei dogma comprehéndimus.

Hanc vero fidem tamquam viáticum in omni témpore vitæ habére iúbeo et præter eam nullam áliam ámplius suscípere; neque étiam si nos ipsi mutáti, his quæ nunc docémus contrária loquerémur, neque étiam si ángelus contrárius in lucis ángelum transfigurátus, in errórem te vellet abdúcere. Nam licet nos aut ángelus de cælo evangelízet vos, præter id quod nunc accepístis, anáthema sit vobis.

Et modo quidem nudis verbis tenus áudiens, fidem memória rétine; singulórum vero cápitum éxcipe opportúno témpore ex divínis Scriptúris assertiónem. Non enim ut homínibus líbuit, fídei summa compósita est; sed selécta ex ómnibus Scriptúris commendatióra cápita unam fídei doctrínam perfíciunt et complent. Et quemádmodum sinápis semen in módico grano plures ramos circumpléctitur, ita et fides hæc paucis in verbis, omnem tam vétere quam novo in testaménto conténtam pietátis cognitiónem, in sinu velut invólvit.

Vidéte ítaque, fratres, et tenéte traditiónes, quas nunc accípitis, et inscríbite eas in latitúdine cordis vestri.

Religióse observáte ne quos alícubi deprædétur inimícus inértes ac remíssos, ne quis hæréticus, eórum quæ vobis trádita sunt, pervértat quídpiam. Fides enim est proícere argéntum ad mensam, quod a nobis præstitum est. Deus vero repóscet a vobis depósiti ratiónem. Contéstor, sicut ait Apóstolus, coram Deo qui vivíficat ómnia, et Christo Iesu qui testimónio proféssus est sub Póntio Piláto bonam confessiónem, ut hanc vobis tráditam fidem immaculátam custodiátis, usque ad apparitiónem Dómini nostri Iesu Christi.

Thesáurus vitæ nunc tibi tráditus est, et depósitum suum requíret Dóminus témpore apparitiónis suæ, quam própriis tempóribus osténdet beátus et solus princeps, rex regnántium et dóminus dominántium; qui solus habet immortalitátem, lucem hábitans inaccessíbilem, quem nullus hóminum vidit neque vidére potest. Cui glória, honor et impérium in sæcula sæculórum. Amen.

Tweede lezing

Uit de Catechesen van de H. Cyrillus van Jeruzalem, bisschop

(Cat. 5, De fide et symbolo, 12-13: PG 33, 519-523)

De geloofsbelijdenis

Bij het aanleren en belijden moet ge die geloofsbelijdenis alleen vasthouden en bewaren, welke u nu door de Kerk wordt overgeleverd en die versterkt is door allerlei schriftuurplaatsen. Want omdat niet allen de Schrift kunnen lezen – sommigen worden door onvermogen, anderen worden door deze of gene bezigheid verhinderd de kennis van hun geloof uit te breiden – hebben wij, opdat de ziel niet door onkunde verloren gaat, het geheel van onze geloofsbelijdenis in enkele regels samengevat.

Ik wil, dat ge dat geloof als een teerspijze  in elke tijd van uw leven bij u draagt en buiten dat niets anders aanneemt; ook dan niet,  als wij zelf daarvan zouden afwijken en in tegenspraak met onze huidige leer geraken, en zelfs niet als een verderfengel in de gedaante van een engel des lichts u ervan zou willen afbrengen. Want  ook al zouden wijzelf of een engel uit de hemel u een Evangelie verkondigen, dat afwijkt van wat gij nu ontvangen hebt, hij zij vervloekt.

En hoewel gij nu maar alleen naar woorden luistert, moet ge toch de geloofsbelijdenis in uw geheugen vasthouden, en put dan de bevestiging van elk onderdeel te zijner tijd uit de heilige Schriften. Want die korte inhoud van het geloof werd niet opgesteld door menselijke willekeur, maar de voornaamste leerstellingen uit geheel de H. Schrift zijn in die belijdenis bij elkaar gezet tot één enige geloofsbelijdenis. En zoals het mosterdzaadje in één kleine korrel vele takken in zich sluit, zo omsluit deze geloofsbelijdenis kennis, die zowel in het oude als in het nieuwe Testament ligt vervat.

Daarom, broeders, ziet hier de overleveringen, die ge nu ontvangt; houdt ze vast en grift ze in de grootheid van uw hart.

Let er angstvallig op, dat de vijand niet ergens trage en nalatige zielen rooft, en dat geen ketter iets bederft van hetgeen u is overgeleverd. Want geloven is geld op een bank zetten, dat hebben we nu gedaan. Maar God eist van u rekenschap over dat deposito. Ik bezweer u, zoals de Apostel zegt, voor het Aanschijn van God, die allen ten leven wekt, en van Christus Jezus die onder Pontius Pilatus zijn heerlijke belijdenis heeft afgelegd, dat ge dit u overgeleverde geloof  onbesmet bewaart tot aan de verschijning van Onze Heer Jezus Christus.

Een schat voor het leven is u nu toevertrouwd, en de Heer zal zijn deposito opeisen in d tijd van zijn verschijning, Hem zal te zijner tijdde zalige en enige Heerser openbaren, de Koning der koningen en de Heer der heren, Hij, die alleen de onsterfelijkheid bezit en het ontoegankelijke licht bewoont. Geen mens heeft Hem gezien of is in staat Hem te zien. Hem zij glorie en eer en de heerschappij in de eeuwen der eeuwen. Amen.

Lectio divina lingua latina Liturgia Horarum Hebdomada XXXI per annum feria IV De kracht van het geloof overtreft de menselijke krachten. Fidei virtus super humanas vires operatur.

Ad Officium lectionis

Lectio altera

Ex Catechésibus sancti Cyrílli Hierosolymitáni epíscopi

(Cat. 5, De fide et symbolo, 10-11: PG 33, 518-519)

Fidei virtus super humanas vires operatur

Fídei nomen appellatióne unum est, bifáriam vero divíditur. Est enim unum genus fídei quod ad dógmata pértinet, quod ascensiónem et approbatiónem ánimæ de re quadam inclúdit; et ad ánimæ utilitátem pértinet, sicut ait Dóminus: Qui audit verba mea et credit ei qui misit me, habet vitam ætérnam et in iudícium non venit; et rursus: Qui credit in Fílium, non iudicátur, sed tránsiit de morte ad vitam.

O magnam Dei in hómines bonitátem! Iusti síquidem multórum annórum labóre Deo placuérunt. Quod autem illi, per annórum plurimórum accéptum Deo servítium strénue se geréntes, consecúti sunt, id tibi Iesus uníus horæ compéndio largítur. Si enim credíderis quod Dóminus est Iesus Christus, et quod Deus suscitávit illum a mórtuis, salvus eris et transferéris in paradísum ab eo qui latrónem illo introdúxit. Neque diffídas utrum id fíeri possit, nam qui latrónem post uníus horæ fidem in hoc sancto Gólgotha salvum effécit, idem te quoque cum credíderis salvum effíciet.

Alterum vero genus est fídei, quod grátiæ cuiúsdam loco a Christo donátur. Alii enim per Spíritum datur sermo sapiéntiæ, álii sermo sciéntiæ secúndum eúndem Spíritum; álteri vero fides in eódem Spíritu, álteri vero curatiónum dona.

Hæc ígitur grátiæ loco a Spíritu colláta fides, non solum dogmática est, verum étiam rerum humánas vires excedéntium effíciens. Qui enim habúerit fidem hanc, dicet monti huic: Transi hinc illuc; et transíbit. Quando enim per fidem hoc ipsum díxerit quíspiam, credens ita futúrum, nec hæsitáverit in corde suo, tunc illam áccipit grátiam.

Et de hac fide dícitur: Si habuéritis fidem sicut granum sinápis. Quemádmodum enim granum sinápis, exíguum quidem est mole, sed ígnea præditum efficiéntia; et in angústa loci portióne seminátum magnos circúmfert ramos, quod postquam créverit, potest étiam cæli vólucres opacáre; ita et fides in ánima velocíssimo moménto máxima péragit. De Deo namque imaginátur et Deum intuétur quantum cápere potest, fídei lúmine perfúsa. Mundi extréma círcumit; et ante huius sæculi consummatiónem, iudícium iam videt, et promissárum mercédum exsolutiónem.

Hábeas ítaque eam fidem quæ a te pendet, et in illum fertur; ut étiam ab illo accípias eam, quæ super humánas vires operátur.

Tweede lezing

Uit de Catechesen van de H. Cyrillus van Jeruzalem, bisschop

(Cat. 5, De fide et symbolo, 10-11: PG 33, 518-519)

De kracht van het geloof overtreft de menselijke krachten

“Geloof” is slechts één woord, maar heeft twee aspecten. Er is namelijk een dogmatisch geloof, en dat is de instemming van de ziel met het een of ander. Dat geloof betreft het nut van de ziel, zoals de Heer zegt: Wie luistert naar mijn woord en gelooft in Hem, die Mij zond, heeft het eeuwige leven en is aan geen oordeel onderworpen; en elders: Wie in de Zoon gelooft, wordt niet geoordeeld, maar is overgegaan van de dood naar het leven.

O grote goedheid van God jegens de mensen! De rechtvaardigen (van het Oude Verbond) toch hebben God behaagd door hun vele jaren van arbeid. Welnu, wat dezen ontvingen door zeel veel jaren vurige dienst van God, dat schenkt Jezus u voor een dienst, die tot één uur is bekort. Want als gij gelooft, dat Jezus Christus de Heer is, en dat God Hem uit de doden heeft opgewekt, zult ge zalig worden en wordt ge door Hem, die de goede moordenaar daar binnenliet naar het paradijs overgebracht. En twijfel er nu niet aan of dit kan, want Hij, die de goede moordenaar na één uur van geloof op dat heilige Golgotha zalig heeft gemaakt, zal ook u, als ge geloofd hebt, zalig maken.

Maar er bestaat nog een ander soort geloof, dat als een bijzondere gave door Christus wordt geschonken. Want aan de een wordt door de Geest het woord der wijsheid gegeven, aan een ander het woord der kennis krachtens dezelfde Geest, aan een ander het geloof door dezelfde Geest, een ander de gaven der genezing.

Dit geloof dan, dat als een bijzondere genadegave door de Geest wordt geschonken, is niet slechts dogmatisch, maar bewerkt ook dingen, die de menselijke krachten t boven gaan. Want wie dit soort van geloof bezit, zal tot deze berg zeggen: Ga vanhier daarheen, en hij zal gaan. Want wanneer iemand door zijn geloof ditzelfde zou zeggen, overtuigd dat het zo gebeuren zou, en hij niet aarzelt in zijn hart, ontvangt hij ook deze gave.

Over dat geloof wordt gezegd: Als gij een geloof hebt als een mosterdzaadje. Want zoals een mosterdzaadje, dat wel klein is van omvang maar begiftigd met een brandende werkzaamheid en op een kleine plaats gezaaid grote takken om zich heen verspreidt, en dat, nadat het is uitgegroeid, zelfs de vogelen des hemels kan beschaduwen.  Zo kan ook het geloof in een zeer kort moment in de ziel de grootste vruchten voortbrengen. Want, onder het licht van het geloof maakt de ziel zich van God een voorstelling en beschouwt Hem; voor zover zij Hem bevatten kan. Zij gaat de grensgebieden van de aarde rond, en voor het einde van deze tijd ziet zij reeds het oordeel en de uitreiking van het beloofde loon.

Moogt ge daarom dat geloof bezitten, dat van u afhangt en tot Hem voert; om ook van Hem het geloof te ontvangen, dat boven de menselijke krachten werkzaam is.