Frits van der Meer - De Gedaanteverandering - "Thabor - vriendelijk licht op een milde, kleine berg"

De Gedaanteverandering... is in de liturgie altijd
gezien als het scharnier van het tweeluik der beide
Testamenten. Wet en Profeten, Mozes en Elias,
buigen zich voor de Verlosser; de knechten uit de
Voortijd voor de Zoon uit de Eindtijd; en instêe
van het vuur, de donder, de bliksem, en de onverdraaglijke Stem van de Onzichtbare die klonk op
de oude Sinaï, verscheen hier een ‘vriendelijk
licht’, een gestalte van een Mensenzoon in een
kleed ‘zo wit als geen voller linnen kan bleken’, en
een stem roepende: dit is Mijn lieve zoon!; en de
geweldige Sinaï is de rustige Tabor in Galilea
geworden, een milde, kleine berg.

aangehaald in "Een Licht tijdens het Vesperuur
Een onbekend gedicht van Frits van der Meer
voor Kees Fens" van de hand van Paul van Geest

Frits van de Meer voor Kees Fens - Vesperuur - En gaan straks onze ogen dicht dan is er niets verdwenen.

Vesperuur

Nu steken zij de lampen aan
de psalterkandelaren
achter de ruiten staat de maan
de zon is West gevaren

na’ t avondlicht zo paars en rood
komen de kleine lichten
en ook het kleinste kan in nood
van Eeuwig Licht berichten

van ’t Vriendelijke ongeschapen Licht
op Tabor eens verschenen
En gaan straks onze ogen dicht
dan is er niets verdwenen.

Oudejaar 1975

Aangehaald in een prachtig artikel van Paul van Geest - Een Licht tijdens het Vesperuur
Een onbekend gedicht van Frits van der Meer voor Kees Fens

Guido Gezelle - Nog eens

Nog eens, o christene studenten,
bij 't graf gestaan! In tranen? Neen!
Laat vreugde op ons den zegel prenten,
want wij zijn christenen! 't Geween
betaamt die hoop noch troost en kennen
in Christi kruis en dierbaar bloed,
betaamt die kerke en kerkhof schennen,
betaamt een' andren jonglingsstoet!

Voor ons is doodgaan levend worden,
door Hem die lijf en leven gaf;
't en zijn geen beendren die verdorden
of zullen opstaan uit het graf.
Zoo zult gij ook, beminden; 't sterven
 heeft Jesus zelve ons voorgedaan:
 de doodbrief staaft uw recht om t' erven
 het rijk waar Hij is ingegaan!

Gelukkige Arnoud, rust in vrede,
God hebbe uw' ziel in Zijn gena;
gij droegt, 't is waar, uw' deugden mede,
maar uwe exempels liet ge ons na:
die volgen wij, tot op den rande
van 't graf, onwankelbaar vereend;
brengt deez' belofte ooit een in schande
van die hier staan? Zoo God helpt, neen

Guido Gezelle - De profundis! klonk de bede

De profundis! klonk de bede,
De profundis! zuchtte 't huis,
't huis, en al die knielden mede,
in godvruchtig stemgedruisch.

Uit de diepten roepe ik, Heere,
hoort, ik bidde U, naar mijn' stem!
wilt Uwe oor te mijwaard keeren,
die om bijstand biddend bem!

Sloegt Gij al mijn' zonden gade, 

Heer, wie 'n zou niet ondergaan?

Neen, bij U daar is genade, 

Heere, Uw spreken houdt mij staan!

Staande blijve ik op Uw spreken

en ik hope in U, o Heer!

van het vroegste morgenbreken,

tot des avonds wederkeer.

Want bij U is medelijden,

is verzachten des gekwels,

grooter als het wederstrijden,

als de boosheid Israëls.

Heere, dat hij ruste in vrede,

zei de Priester, ende wij:

dat hem, in alle eeuwigheden,

't hemelsch licht geschonken zij!

De profundis! zong de bede,

De profundis! zuchtte 't huis,

zuchtten al die knielden mede,

met verstervend stem...geruisch.