Saint John of the Cross was a mystic, poet, saint, and doctor of the church. He is the most important mystical writer in the Catholic tradition. He also played a leading role in the 16th-century reform of the Carmelites. His prose has been influential on the development of the literary language of his culture. Lets learn the story of this saint today!
Posts tonen met het label St Jan van het Kruis. Alle posts tonen
Posts tonen met het label St Jan van het Kruis. Alle posts tonen
maandag 13 december 2021
14 december - H. Johannes van het Kruis, priester en kerkleraar
Johannes werd omstreeks 1542 te Fontiveros in Spanje geboren. Na enige jaren van kloosterleven als karmeliet, ontmoette hij de heilige Teresia van Avila en begon hij, op haar aanraden, met de hervorming van zijn orde. Deze onderneming kostte hem zeer veel moeite en offers. Hij stierf in 1591 te Ubeda in de roep van heiligheid en wijsheid. Daarvan getuigen ook zijn geestelijke geschriften.
Heer, om U heeft de heilige Johannes het kruis opgenomen en aan zijn leven weinig waarde gehecht. Wij bidden U: geef ons de kracht hem na te volgen, en U eens te zien in de heerlijkheid.
St John of the Cross - The Dark Night
The Dark Night
One dark night, fired with love's urgent longings - ah, the sheer grace! - I went out unseen, my house being now all stilled. In darkness, and secure, by the secret ladder, disguised, - ah, the sheer grace! - in darkness and concealment, my house being now all stilled. On that glad night in secret, for no one saw me, nor did I look at anything with no other light or guide than the One that burned in my heart. This guided me more surely than the light of noon to where he was awaiting me - him I knew so well - there in a place where no one appeared. O guiding night! O night more lovely than the dawn! O night that has united the Lover with his beloved, transforming the Beloved into his Lover. Upon my flowering breast, which I kept wholly for him alone, there he lay sleeping, and I caressing him there in a breeze from the fanning cedars. When the breeze blew from the turret, as I parted his hair, it wounded my neck with its gentle hand, suspending all my senses. I abandoned and forgot myself, laying my face on my Beloved; all things ceased; I went out from myself, leaving my cares forgotten among the lilies.
Lectio divina lingua latina Liturgia Horarum Die 14 decembris S. Ioannis a Cruce, Presbyteri et Ecclesiæ Doctoris Agnitio mysterii absconditi in Christo Iesu. Het inzicht in het geheim dat verborgen is in Christus Jezus.
Memoria
Feria IV Hebdomadæ II Adventus
Ad Officium lectionis
Introductio
Fontiberi in Hispania circa annum 1542 natus est. Post aliquod tempus apud
Carmelitas exactum, anno 1568, sancta Teresia de Avila suadente, primus inter
fratres Ordinis reformationem aggressus est, quam laboribus operibusque
innumeris sustinuit. Anno 1591 Ubedæ mortuus est, sanctitatis et sapientiæ
laude insignis, cuius testes spiritualia opera ab ipso conscripta exstant.
Johannes werd omstreeks 1542 te Fontiveros in Spanje geboren. Na
enige jaren van kloosterleven als karmeliet, ontmoette hij de heilige Teresia
van Avila en begon hij, op haar aanraden, met de hervorming van zijn orde. Deze
onderneming kostte hem zeer veel moeite en offers. Hij stierf in 1591 te Ubeda
in de roep van heiligheid en wijsheid. Daarvan getuigen ook zijn geestelijke
geschriften.
Lectio
altera
Ex Cántico spiritáli sancti Ioánnis a Cruce
presbýteri
(Red. B, str.
36-37, Edit. E. Pacho, S. Juan de la Cruz, Obras completas, Burgos, 1982, pp.
1124-1135)
Tweede lezing
Uit het Geestelijk Hooglied van de
heilige priester Johannes van het Kruis († 1591)
Het
inzicht in het geheim dat verborgen is in Christus Jezus
Hoeveel
mysteries en wonderen ook door de heilige leraren werden opgespoord en door
heilige zielen in deze toestand van geestelijk leven werden verstaan, deze
mysteries zijn zó diep, dat er nog altijd meer voor hen te zeggen en nog meer
te begrijpen overbleef.
Zo
is het mogelijk altijd dieper door te dringen in Christus. Hij is als een rijke
mijn met veel aderen vol rijkdommen. Hoe diep men ook graaft, nooit vindt men
een einde of een grens. Veeleer vindt men in iedere holte nieuwe aderen met
nieuwe rijkdommen her en der.
Daarom
zei Paulus van deze zelfde Christus: ‘In Christus zijn alle schatten van
wijsheid verborgen aanwezig’ (Kol. 2, 3). De ziel kan er niet in
doordringen of ze aanraken, als zij niet eerst door het dichte kreupelhout van
in- en uitwendig lijden tot de goddelijke Wijsheid gaat. Men kan dus in dit
leven wel iets begrijpen van deze mysteries van Christus, maar men kan daartoe
niet komen wanneer men niet veel geleden en niet veel gunsten van God ontvangen
heeft op verstandelijk en zintuiglijk niveau. En ook moet men zich ijverig op
het geestelijke hebben toegelegd.
Want
al deze gunsten staan lager dan de wijsheid omtrent de mysteries van Christus.
Al die dingen zijn immers zoveel als voorwaarden om daartoe te geraken.
Mocht
men toch volledig begrijpen, dat men niet kan doordringen in de dichte rijkdom
van Gods wijsheid - die veelzijdig is - tenzij door op vele wijzen binnen te
dringen in de dichtheid van het lijden! Mocht de ziel hierin haar troost zoeken
en hiernaar verlangen! Mocht men toch inzien dat een ziel, die werkelijk naar
Gods wijsheid verlangt, allereerst het lijden verlangt, om in het compacte
lijden van het kruis door te dringen!
In
deze zin vermaande Paulus ook zijn Efeziërs, ‘de moed niet te verliezen bij de
verdrukkingen’, maar heel stevig ‘geworteld en gegrondvest te blijven in de
liefde, om met alle heiligen te kunnen vatten wat de breedte en lengte en
hoogte en diepte is, en te kennen de liefde van Christus die alle kennis te
boven gaat; om vervuld te worden van de hele volheid Gods’ (Ef. 3, 13.17-19).
Om
binnen te treden in deze rijkdom van zijn wijsheid is het kruis immers de
poort, en deze is nauw. Weinigen zijn er die daardoor willen binnengaan; maar
velen zijn er die willen genieten van de geneugten waartoe men komt via het
kruis.
Liturgia Horarum - H. Johannes van het Kruis Door het dichte kreupelhout van in- en uitwendig lijden tot Gods Wijsheid gaan
Uit het Geestelijk Hooglied van de heilige priester Johannes van het Kruis († 1591)
Het inzicht in het geheim dat verborgen is in Christus Jezus.
Hoeveel
mysteries en wonderen ook door de heilige leraren werden opgespoord en
door heilige zielen in deze toestand van geestelijk leven werden
verstaan, deze mysteries zijn zó diep, dat er nog altijd meer voor hen
te zeggen en nog meer te begrijpen overbleef.
Zo is het mogelijk altijd
dieper door te dringen in Christus. Hij is als een rijke mijn met veel
aderen vol rijkdommen. Hoe diep men ook graaft, nooit vindt men een
einde of een grens. Veeleer vindt men in iedere holte nieuwe aderen met
nieuwe rijkdommen her en der.
Daarom zei Paulus van deze zelfde Christus: ‘In Christus zijn alle schatten van wijsheid verborgen aanwezig’ (Kol. 2, 3).
De ziel kan er niet in doordringen of ze aanraken, als zij niet eerst
door het dichte kreupelhout van in- en uitwendig lijden tot de
goddelijke Wijsheid gaat. Men kan dus in dit leven wel iets begrijpen
van deze mysteries van Christus, maar men kan daartoe niet komen wanneer
men niet veel geleden en niet veel gunsten van God ontvangen heeft op
verstandelijk en zintuiglijk niveau. En ook moet men zich ijverig op het
geestelijke hebben toegelegd.
Want al deze gunsten staan
lager dan de wijsheid omtrent de mysteries van Christus. Al die dingen
zijn immers zoveel als voorwaarden om daartoe te geraken.
Mocht men toch volledig
begrijpen, dat men niet kan doordringen in de dichte rijkdom van Gods
wijsheid - die veelzijdig is - tenzij door op vele wijzen binnen te
dringen in de dichtheid van het lijden! Mocht de ziel hierin haar troost
zoeken en hiernaar verlangen! Mocht men toch inzien dat een ziel, die
werkelijk naar Gods wijsheid verlangt, allereerst het lijden verlangt,
om in het compacte lijden van het kruis door te dringen!
In deze zin vermaande Paulus
ook zijn Eféziërs, ‘de moed niet te verliezen bij de verdrukkingen’,
maar heel stevig ‘geworteld en gegrondvest te blijven in de liefde, om
met alle heiligen te kunnen vatten wat de breedte en lengte en hoogte en
diepte is, en te kennen de liefde van Christus die alle kennis te boven
gaat; om vervuld te worden van de hele volheid Gods’ (Ef. 3, 13.17-19).
Om binnen te treden in deze
rijkdom van zijn wijsheid is het kruis immers de poort, en deze is nauw.
Weinigen zijn er die daardoor willen binnengaan; maar velen zijn er die
willen genieten van de geneugten waartoe men komt via het kruis.
St John of the Cross "O, living flame of love"
Songs of the soul in the intimate communication of loving union with God.
O living flame of love
that tenderly wounds my soul
in its deepest center! Since
now you are not oppressive,
now consummate! if it be your will:
tear through the veil of this sweet encounter!
O sweet cautery,
O delightful wound!
O gentle hand! O delicate touch
that tastes of eternal life
and pays every debt!
In killing you changed death to life.
O lamps of fire!
in whose splendors
the deep caverns of feeling,
once obscure and blind,
now give forth, so rarely, so exquisitely,
both warmth and light to their Beloved.
How gently and lovingly
you wake in my heart,
where in secret you dwell alone;
and in your sweet breathing,
filled with good and glory,
how tenderly you swell my heart with love.
Copyright ICS Publications
Sint Jan van het Kruis - Tekort aan zwijgen
Stilzwijgen
Wanneer er ergens een tekort aan is – zo er al aan iets een tekort is – dan is het toch niet aan schrijven en spreken – gewoonlijk is dit immers overvloedig voor handen -, maar aan zwijgen en praktijk. Bovendien: spreken verstrooit, maar zwijgen en bezig zijn schenken ingekeerdheid en kracht aan de geest. (…)
Het is allernoodzakelijkst voor ons dat wij ons tegenover deze grote God het stilzwijgen opleggen: aan ons strevend verlangen en aan onze tong. De enige taal die Hij verstaat is het zwijgen van de liefde.
(Fr. Johannes van het Kruis, aan de ongeschoeide Karmelitessen te Beas, vanuit Granada 22 nov. 1587)
Wanneer er ergens een tekort aan is – zo er al aan iets een tekort is – dan is het toch niet aan schrijven en spreken – gewoonlijk is dit immers overvloedig voor handen -, maar aan zwijgen en praktijk. Bovendien: spreken verstrooit, maar zwijgen en bezig zijn schenken ingekeerdheid en kracht aan de geest. (…)
Het is allernoodzakelijkst voor ons dat wij ons tegenover deze grote God het stilzwijgen opleggen: aan ons strevend verlangen en aan onze tong. De enige taal die Hij verstaat is het zwijgen van de liefde.
(Fr. Johannes van het Kruis, aan de ongeschoeide Karmelitessen te Beas, vanuit Granada 22 nov. 1587)
Abonneren op:
Posts (Atom)





