Posts tonen met het label H.Laurentius. Alle posts tonen
Posts tonen met het label H.Laurentius. Alle posts tonen
maandag 9 augustus 2021
De passie van de heilige Laurentius, martelaar en diaken van de kerk van Rome
10 augustus
De passie van de heilige
Laurentius, martelaar en diaken van de kerk van Rome
Weinig heiligen zijn in de Kerk zo zeer vereerd als
deze martelaar, die onder keizer Valerianus op 10 augustus 258 zijn bloedig
getuigenis gaf voor Christus. Hij werd begraven in de catacombe van Cyriaca, en
keizer Constantijn de Grote bouwde boven zijn graf een kapel. Paus Pelagius II
breidde op het einde der zesde eeuw die kapel uit tot een driebeukige basilica:
de Sint Laurentius-buiten-de muren die tot op heden een van de zeven hoofdkerken van Rome is. Lag
deze hoofdkerk buiten de stad, binnen de muren werden er nog vier aan de
populaire heilige gewijd. Zijn naam werd opgenomen in de Canon van de H. Mis.
De vervolging van keizer Valerianus begon reeds in
257, maar werd in het volgend jaar veel scherper. Bij rescript van genoemde
keizer werd n.l. bepaald, dat alle bisschoppen, priesters en diakens, zonder meer ter dood gebracht moesten worden. Sixtus
(+258), de bisschop van Rome was reeds slachtoffer geworden: overvallen tijdens
een liturgische plechtigheid in het de catacomben van Callixtus en onthoofd. Zes
diakens werden ongeveer gelijktijdig met hem gedood. Hun gedachtenis staat op 7
augustus op de Romeinse kalender.
Het aantal diakens in Rome was lange tijd tot zeven
beperkt, voor ieder kerkelijk district een. Behalve de bediening van het altaar
en de hulp die zij in andere liturgische bedieningen de paus moesten verlenen,
hadden de Romeinse diakens het beheer van de tijdelijke goederen van de Kerk
van Rome. Uit de competente diakens van Rome werd soms eerder dan uit de rangen
van de priester een paus gekozen.
Diaken Laurentius werd pas drie dagen later gedood.
Hij was aangesteld over de schatten van de Kerk,
die niet gering kunnen geweest zijn: bekend is immers, dat behalve de veelvuldige en niet
karige bedelingen van de arme leden der Romeinse kerk ook over het hele rijk
liefdegaven vanuit Rome gezonden werden. Volgens de H. Ambrosius werd
Laurentius gesommeerd de schatten van de Kerk uit te leveren. Na een driedaags
uitstel kwam hij zijn goud en zilver aan de rechter tonen: het waren de
armen die door zijn liefdevolle zorgen
waren geholpen, waaruit de H. Augustinus concludeert: “de grote rijkdommen van
de christenen zijn de noden van de armen”.
Hoe de marteling in de nacht van 9 op 10 augustus
verliep is vastgelegd in het Sacramentarium
leonianum (Mens. Aug., XXI) door paus
Leo de Grote (+ 461) op de volgende aangrijpende wijze: “Toen de razenij van de
heidense machten woedde tegen de meest uitgelezen ledematen van Christus, en
zich voornamelijk richtte tegen hen, die bekleed waren met de priesterlijke
macht: toen verhief zich de goddeloze vervolger tegen de Leviet Laurentius, die
uitmuntte niet alleen door de bediening der heilige Sacramenten, maar ook door
het beheer der kerkelijke bezittingen: hij beloofde zich een dubbele buit uit
het grijpen van één man: want, als hij hem kon brengen tot het overleveren van
het godgewijde geld, dan bracht hij hem meteen tot afval van het ware geloof.
Een dubbele prikkel zet de man aan, de geldgierige, de hater der waarheid: de
geldzucht, om zijn goed te roven, de goddeloosheid, om hen Christus te
ontnemen. Hij eist, dat hem de ongerepte bestuurder van het heiligdom de kerkschatten,
waarnaar hij hunkert in zijn geldzucht, zullen worden aangebracht. En de
rechtschapen Leviet toonde hem, waar hij ze in veiligheid had gebracht, en
voert hem tegemoet talrijke scharen van heilige armen, wier leeftocht hij
gemaakt had tot bewaarplaats van onvergankelijke schatten, die des te veiliger
gespaard waren, naarmate het uitgeven er van heiliger bleek te zijn. In zijn
roofzucht teleurgesteld wordt hij woedend, en brandend van haat tegen die
godsdienst, die zulk een gebruik van rijkdom ingevoerd had, maakt hij zich op,
om hem zijn grotere schat te ontroven, daar hij geen schatten van geld gevonden
had; om hem te ontnemen dat pand, waardoor hij op heiliger wijze rijk was. Hij
beveelt Laurentius Christus te verzaken, en hij gaat die standvastige zielenkracht
van de Leviet met wrede folteringen op de proef stellen: en als de eerste niets
bereiken, dan volgen hevigere: hij laat zijn gekneusde ledematen, reeds
verscheurd door talrijke geselslagen, op het vuur roosteren; zó dat op de
ijzeren rooster, die door de onafgebroken gloed eigenlijk had moeten verzengen,
door het beurtelings omdraaien der ledematen, de foltering heviger en de
strafuitoefening langduriger werd. Maar niets bereikt gij, geen stap komt gij
verder woeste wreedheid! De sterfelijke stof wordt onttrokken aan uw
folteringen, en terwijl Laurentius naar de hemel gaat, schiet gij te kort met
uwe vlammen. De liefde tot Christus kan niet overwonnen worden door de vlam, en
het vuur, dat van buiten zengde, was trager dan dat, dat van binnen ontgloeide.
Gewoed hebt gij, o vervolger, tegen de Martelaar: gij hebt gewoed, maar groter
hebt gij gemaakt zijn zege, door zijn pijn te vermeerderen. Want wat heeft uw
schepzinnigheid uitgevonden dat niet strekt tot heerlijkheid van de
overwinnaar, wanneer zelfs de werktuigen van de foltering geworden zijn tot
eretekenen van de overwinning!”
We zien hier, hoe de Romeinse 1paus Leo nog na twee
eeuwen trots is op de Romeinse martelaar, die zich geofferd heeft om de liefde
to Christus, maar ook om de liefde voor de lijdende ledematen van Christus, de
armen. Hij wordt vereerd als patroon der armen, maar kon het ook worden als
patroon van armenverzorgers, omdat hij zijn persoon in dienst stelde van de
armen. Paus Leo besluit zijn preek aldus: “Verheugen wij ons dus, zeer
geliefden, met een geestelijke vreugde, en juichen wij in de Heer om het zo
gelukkige einde van deze edele man: Deus
mirabilis in sanctis suis - God is wonderbaar in zijn heiligen, in wie Hij
ons hulp gaf en een voorbeeld. En zozeer heeft Hij zijn heerlijkheid over de
hele wereld doen schitteren, dat in de glans van de schittering der levietische
lichten, van de opgang der zon tot aan haar ondergang, zo verheerlijkt als
Jerusalem is door Stephanus, zo is Rome verheerlijkt door Laurentius.”
Liturgia Horarum – Getijdenboek Lezing op de feestdag van de H. Laurentius
Liturgia
Horarum – Getijdenboek
10 augustus
Lezing op de feestdag van de H. Laurentius, martelaar en diaken
van de stad Rome
Uit de
Preken van de H. Augustinus, bisschop
Hij bediende het kostbaar Bloed van Christus
De Kerk van Rome herdenkt
voor ons vandaag de zegerijke dag, waarop de H. Laurentius de woedende wereld
onder de voeten trad, de vleiende wereld verachtte en in beide de duivel als
zijn vervolger overwon. Want in die Kerk te Rome oefende hij, zoals u al dikwijls
gehoord hebt, de bediening uit van diaken. Daar bediende hij het kostbaar Bloed
van Christus; daar ook vergoot hij zijn eigen bloed voor Christus’ Naam. Het
mysterie van de Maaltijd des Heren werd duidelijk uiteen gezet door de apostel
Johannes, waar hij zegt: Zoals Christus
voor ons zijn leven heeft gegeven, zo moeten wij ons leven geven voor onze
broeders. Dat, broeders heeft de heilige Laurentius begrepen. Hij begreep
het en deed het ook. Wat hij zelf bij die maaltijd had genuttigd, bereidde hij
ook voor anderen. Hij beminde Christus gedurende zijn leven, hij volgde Hem na
in zijn dood.
Als wij, broeders, Christus
dus werkelijk beminnen, moeten wij Hem ook navolgen. Wij kunnen immers geen
betere vrucht van de liefde voortbrengen dan het getuigenis van onze navolging.
Want Christus heeft voor ons geleden, ons
een voorbeeld nalatend, opdat wij zijn voorbeeld zouden volgen. In deze zin
schijnt de apostel Petrus begrepen te hebben, dat Christus alleen voor diegenen
met vrucht geleden heeft, die zijn voetstappen betreden, en dat het lijden van
Christus van geen nut is dan voor hen, die zijn voorbeeld volgen. Hem zijn de
heilige martelaren gevolgd tot aan het vergieten van hun bloed, tot aan de
gelijkenis met zijn lijden; Hem zijn de martelaren gevolgd, maar niet zij
alleen. Want nadat dezen waren over getrokken, is de brug niet afgebroken; en
nadat zij gedronken hadden, is de bron niet verdroogd.
10 augustus Heilige Laurentius (+258) - drie korte meditaties met gebeden
Een man van goeden huize
Het leven van de heilige Laurentius kan men
samenvatten met het woord van Jezus: “Als de graankorrel niet in de aarde valt
en sterft, blijft hij alleen; maar als hij sterft, brengt hij veel vrucht
voort” (Jo 12,24). Het martelaarschap
van de H. Laurentius is zo roemvol, omdat de jonge man het met een klaar
bewuste houding op zich zag afkomen, elke mogelijkheid het te ontwijken
verachtte en hij met vreugde vastbesloten voor de Heer de dood op zich nam.
Laurentius werd in de eerste helft van de
derde eeuw uit christelijke ouders in Osma in Aragon geboren. Op jonge leeftijd
reeds naar Rome gekomen bracht hij uit zijn ouderlijk huis een onverzettelijk
geloof en een niet te overwinnen mee. Paus Sixtus wijdde hem tot diaken. In dit
ambt was hem de zorg voor de altaardienst toevertrouwd, voor de materialen van
de eredienst en de priesterlijke gewaden en droeg hij ook zorg voor het beheer
van de inkomsten van de Kerk en de ondersteuning van de armen. Dit was een ambt
dat zorgvuldigheid, grote prudentie en een sterk ontwikkeld gevoel voor
gerechtigheid vereiste.
Welk een onschatbare waarde is een goed en
christelijk ouderlijk gezin. Wat de jonge Laurentius mee naar Rome bracht had
hij, afgezien van de genade Gods, van het oprechte voorbeeld van zijn vader
Orentius en het toegewijde geduld en liefde van zijn moeder Patientia. Zij
hadden een jonge man opgevoed die van meet af aan de opmerkzaamheid van de paus
en de Romeinse christenheid op zich vestigde. Zij hadden in de tuin van hun
heilig gezin een graankorrel gelegd die sterk genoeg was om in de aarde
gezaaid, honderdvoudig vrucht voort te brengen.
Gebed
Vader in de hemel, geef ons christelijke
ouders met een diep geloof, met een
grote liefde en bereidheid tot het offer, de kracht van het goede voorbeeld en
een niet aflatende zorg voor de opvoeding van hun kinderen. Laat hen de zware
verantwoordelijkheid voor de toekomst van de aan hun zorg toevertrouwde
kinderen op zich nemen. Laat hen inzien dat de bloei van Uw Kerk, het heil van
alle mensen, het getal van de geloofsverkondigers en de heldhaftigheid van de
belijders slechts hun grondslag kunnen hebben in een christelijk, biddend en
gelovig gezinsleven.
2.
De dappere schatbewaarder van God
De heilige Laurentius
had de uitspraak van Jezus Christus: “Wier zijn eigen leven bemint, verliest
het; wie zijn leven in deze wereld haat, zal het ten eeuwigen even bewaren” (Jo
12,25). Toen bij de christenvervolging onder keizer Decius paus Sixtus naar de
plaats van terechtstelling werd afgevoerd, volgde diaken Laurentius hem en
riep: “Mijn vader, waar gaat ge heen, waar gaat u heen zonder uw zoon? Moeten
priester en diaken van elkaar worden gescheiden?” De heilige paus troostte hem
en voorspelde hem zelfs de dood; binnen drie dagen zou hij hem in de dood
volgen. “Ga heen en zorg voor de schatten van de Kerk, die jou zijn
toevertrouwd”. De heilige Laurentius begreep onmiddellijk deze dubbelzinnige
woorden. Hij wist dat de kas van de Kerk leeg was, maar dat de schatten van de
Kerk de armen zelf waren. Zodoende bracht hij heel de nacht door met bezoeken
in de catacomben, bemoedigde de christenen, monterde hen op en deelde de
laatste goederen uit onder de meest behoeftigen. Kort daarop werd ook hij
gegrepen en gesommeerd de schatten aan de keizer te overhandigen. Toen vroeg
hij om een laatste uitstel, bracht alle armen van de Kerk bijeen en geleidde
hen tot voor zijne Majesteit. “Zie”, zo zei hij tot de keizer, “dit zijn de
schatten van onze Kerk”. Decius voelde zich beschaamd en verwees Laurentius in
zijn woede naar de folterplaats.
Hoe klein komen we
onszelf voor bij een dergelijke heldhaftigheid... Hoe verdraaien we dikwijls
onze woorden om het kleinste risico te vermijden. Hoe gemakkelijk overvalt ons
de schaamte in het openbaar te getuigen van ons geloof. Als de tijden van
vervolging komen en ook vele christenen aan het wankelen worden gebracht, laat
ons dan het voorbeeld van de heilige Laurentius bewust voor ogen houden. Geen
enkele tijd vrijwaart ons voor de vervolgers van de Kerk van Christus. Als
wolven in schaapskleren kunnen zij plotseling de kudde overvallen. En ook al
zijn het geen zichtbare vijanden van de Kerk, wij zijn toch voortdurend omsingeld
door onzichtbare krachten.
Gebed
Heer Jezus, laat
ons standvastig zijn, laat ons de goede strijd strijden en het geloof bewaren.
De H. Laurentius heeft de vuurproef wonderlijk doorstaan. Het vuur van zijn liefde was sterker dan het
vuur dat zijn lichaam verteerde. Ontsteek ook in ons hart, almachtige God, een
vonk van dit goddelijk vuur. Het zal het vuur van de hartstocht en van de boze
driften in ons blussen. Heer, laat ons ontvlamd worden in liefde tot U.
3.
Trouw tot in de dood
Het loon dat de Heilige Laurentius voor
zijn heldhaftige dood ontving, is in de woorden van de Heer vervat. “Wil iemand
mij dienen, dan volge hij Mij na en waar Ik ben, zal ook mijn dienaar zijn!” En
er is ook nog een ander heerlijk woord: “Wie Mij voor de mensen belijdt, hem
zal Ik ook voor mijn Vader belijden die in de hemel is” (Jo 12,26). De heilige
Laurentius is een trouwe leviet geweest. Hij is zijn goddelijke Meester tot in
de dood gevolgd. Zijn Naam heeft hij ten
overstaan van de mensen de eer gegeven die deze toekomt en zo heeft hij ook in
de hemel de kroon van de martelaren ontvangen.
Gebed
Goede God, hoe heerlijk wordt men door U
beloond. Voor een vluchtig leven dat onderworpen is aan duizend
teleurstellingen, geeft U ons het eeuwige leven, overvloeiend van niet vermoede goederen. Alle leed wordt geheeld in de tijd, maar de
heerlijkheid staat vast in eeuwigheid.
Heer onze God, laat ons de ernst van de
situatie waarin elke christen zich bevindt, goed beseffen. Geen atleet wordt
gekroond als hij zich niet houdt aan de regels van de wedstrijd (2 Tim 2, 5).
Deze kroon wordt dus niet geschonken aan hen die in zelfgenoegzaam en
gemakzuchtig leven. Zulke mensen zijn, zoals de Apostel Paulus zegt, “vijanden
van het kruis van Christus” (Phil 3, 18).
Geef ons, Heer, de moed tot lijden. Geef
ons de kracht staande te blijven bij alle strijd in het leven. Laat ons, omdat
het uur van de vervolging opnieuw uw Kerk kan overvallen, steeds bereid zijn U
ons leven aan te bieden in geloof aan U, in de hoop op de hemel en uit liefde
tot God en de mensen.
maandag 10 augustus 2020
Saint Lawrence "like his Master, Jesus Christ the Servant, in redemptive love, on behalf of others".
Roman authorities charged Christians of that era with "odium humani generis" [hatred of the human race]. The Romans claimed to be citizens of a great empire, yet they practiced primitive forms of abortion as well as "exposure", the killing of unwanted newborns.
First and Second century Rome was a challenging mission field for these early Christians. Rome proclaimed itself the shining example to the world of its age while it violated the Natural Moral Law and embraced debauchery. Sound familiar?
The day that Deacon Lawrence experienced his birth from death to life was an ominous and frightful day in ancient Rome. Four days earlier, the great Bishop of Rome, Sixtus, was arrested by soldiers of the emperor Valerian, along with his beloved deacons, and beheaded.
Valerian had issued an edict to the Roman Senate that all the Christian clergy-bishops, priests and deacons-were to be arrested and executed. There were so many holy people among the martyrs of early Rome. That makes it even more remarkable that the life and death of this one humble Deacon-Lawrence-is attributed with all of Rome becoming Christian.
Sentenced to death in the Emperor Valerian's sweeping condemnation of all Christian clergy, Lawrence offended the Emperor - and endeared himself to all Christians since then - by assembling before Valerian the real gold and silver of the Church, the poor.
According to the Christian tradition, Deacon Lawrence, knowing that the fervor of Valerians' hatred was extending to all Christians who owned property, began to give it all away. He distributed the money and treasures of the Church to the city's poor-believing the clear admonition of the Savior that they were blessed and especially loved by Him.
Valerian heard the news and wanted the treasure to satisfy his unbridled lust for worldly power. So, he offered Deacon Lawrence a way out of sure death. If he would show him where the Church's great gold and silver were located, he would issue an order of clemency, sparing his life so that he could continue his work.
Valerian was delighted when the deacon asked for three days to gather all the gold and silver of the Church together in one central place! His pride and greed filled blinded him from seeing the truth.
For three days, Deacon Lawrence went throughout the city and invited all the beloved poor, handicapped, and misfortunate to come together. They were being supported by a thriving early Christian community who understood the Gospel imperative to recognize Jesus in the poor.
When Valerian arrived, Deacon Lawrence presented him with the true gold and silver of the Church, the poor! The emperor was filled with rage! Beheading was not enough for this Christian Deacon. He ordered Deacon Lawrence to be burned alive, in public, on a griddle. Witnesses recorded the public martyrdom. The deacon cheerfully offered himself to the Lord Jesus and even joked with his executioners!
The tradition records massive conversions to the Christian faith as a result of the holy life and death of one Deacon who understood the true heart of his vocation. He was poured out, like his Master, Jesus Christ the Servant, in redemptive love, on behalf of others. It is still said to this day that all of Rome became Christian as a result of the faithful life, and the death, of this one humble deacon. He was buried in a cemetery on the Via Tiburtina. On that spot, Constantine would later build a Basilica.
A special devotion to Lawrence, deacon and martyr, spread throughout the entire Christian community. Early Christians had no doubt that those who had gone to be with the Lord continued to pray for those who still struggled in this earthly life. They saw in Lawrence a great example of how to live, and how to die, faithful to the Gospel. Years later,
Learn more on St. Lawrence: http://bit.ly/2b3sHuK
More on Saints: http://www.catholic.org/saints/
Abonneren op:
Posts (Atom)
