The Birth of John the Baptist - filmpje

Liturgy of the Hours The Birthday of Saint John the Baptist Solemnity Saint Augustine The voice of one crying in the wilderness

Office of reading - Second Reading

From a sermon by Saint Augustine

The voice of one crying in the wilderness

The Church observes the birth of John as in some way sacred; and you will not find any other of the great men of old whose birth we celebrate officially. We celebrate John’s, as we celebrate Christ’s. This point cannot be passed over in silence, and if I may not perhaps be able to explain it in the way that such an important matter deserves, it is still worth thinking about it a little more deeply and fruitfully than usual.
  John is born of an old woman who is barren; Christ is born of a young woman who is a virgin. That John will be born is not believed, and his father is struck dumb; that Christ will be born is believed, and he is conceived by faith.
  I have proposed some matters for inquiry, and listed in advance some things that need to be discussed. I have introduced these points even if we are not up to examining all the twists and turns of such a great mystery, either for lack of capacity or for lack of time. You will be taught much better by the one who speaks in you even when I am not here; the one about whom you think loving thoughts, the one whom you have taken into your hearts and whose temple you have become.
  John, it seems, has been inserted as a kind of boundary between the two Testaments, the Old and the New. That he is somehow or other a boundary is something that the Lord himself indicates when he says, The Law and the prophets were until John. So he represents the old and heralds the new. Because he represents the old, he is born of an elderly couple; because he represents the new, he is revealed as a prophet in his mother’s womb. You will remember that, before he was born, at Mary’s arrival he leapt in his mother’s womb. Already he had been marked out there, designated before he was born; it was already shown whose forerunner he would be, even before he saw him. These are divine matters, and exceed the measure of human frailty. Finally, he is born, he receives a name, and his father’s tongue is loosed.
  Zachary is struck dumb and loses his voice, until John, the Lord’s forerunner, is born and releases his voice for him. What does Zachary’s silence mean, but that prophecy was obscure and, before the proclamation of Christ, somehow concealed and shut up? It is released and opened up by his arrival, it becomes clear when the one who was being prophesied is about to come. The releasing of Zachary’s voice at the birth of John has the same significance as the tearing of the veil of the Temple at the crucifixion of Christ. If John were meant to proclaim himself, he would not be opening Zachary’s mouth. The tongue is released because a voice is being born – for when John was already heralding the Lord, he was asked, Who are you and he replied I am the voice of one crying in the wilderness.
  John is the voice, but the Lord in the beginning was the Word. John is a voice for a time, but Christ is the eternal Word from the beginning.

Lezingen H. Mis 24 juni - Geboorte van de H. Johannes de Doper - hoogfeest

Eerste lezing (Jes. 49, 1-6)
Uit de Profeet Jesaja.
Luistert naar mij, eilanden, spitst de oren, volkeren van ver: De Heer heeft mij vanaf de moederschoot geroepen, vanaf de schoot mijner moeder heeft Hij mijn naam genoemd. Hij heeft mijn mond tot een snedig zwaard gemaakt, met de schaduw van zijn hand heeft Hij mij bedekt. Hij maakte van mij een geslepen pijl, en in zijn koker heeft Hij mij geborgen. Hij sprak tot mij: “Mijn dienaar zijt gij, Israël, in wie Ik Mij zal verheerlijken.” En ik heb gezegd: “Vergeefs heb ik mij afgetobd, mijn kracht loopt uit op leegheid en wind, maar mijn recht is bij de Heer, en mijn beloning bij mijn God.” Nu echter sprak de Heer, die mij vormde tot zijn knecht vanaf de moederschoot, om Jakob terug te brengen tot Hem en opdat Israël voor Hem zou worden verzameld. - Ik ben verheerlijkt in de ogen van de Heer, en mijn God is mijn sterkte. - Hij sprak: “Het is te gering, dat gij mijn dienaar zijt, om Jakobs stammen op te richten en de gespaarden van Israël terug te brengen. Ik stel u aan tot licht van de heidenvolkeren om mijn heil te zijn tot aan het uiteinde der aarde.”

Tweede lezing (Hand. 13, 22-26)
Uit de Handelingen van de Apostelen.
In die dagen zei Paulus: “Nadat God Saul verworpen had, verhief Hij David tot koning van het volk Israël. Van deze gaf Hij het getuigenis: Ik heb David gevonden, de zoon van Isaï, een man naar mijn hart, die mijn wil in alles zal volbrengen. Uit diens nakomelingschap heeft God volgens belofte voor Israël een Verlosser doen voortkomen, Jezus; nadat reeds Johannes vóór zijn optreden een doopsel van bekering had gepredikt aan heel het volk van Israël. Toen Johannes aan het einde van zijn loopbaan was zei hij: Wat ge meent dat ik ben, ben ik niet; maar na mij komt iemand wiens schoeisel ik niet waard ben los te maken. Mannen broeders, zonen uit Abrahams geslacht en godvrezenden onder u: tot ons is dit woord van verlossing gezonden.”

Evangelie (Lc. 1, 57-66.80)
In die tijd brak voor Elisabeth het ogenblik aan dat zij moeder werd; zij schonk het leven aan een zoon. Toen de buren en de familie hoorden hoe groot de barmhartigheid was, die de Heer aan haar had betoond, deelden zij in haar vreugde. Op de achtste dag kwam men het kind besnijden en ze wilden het naar zijn vader Zacharias noemen. Maar zijn moeder zei daarop: “Neen, het moet Johannes heten.” Zij antwoordden haar: “Maar er is in uw familie niemand die zo heet.” Met gebaren vroegen zij toen aan zijn vader hoe hij het wilde noemen. Deze vroeg een schrijftafeltje en schreef er op: “Johannes zal hij heten.” Ze stonden allen verbaasd. Onmiddellijk daarop werd zijn mond geopend, zijn tong losgemaakt en verkondigde hij Gods lof. Ontzag vervulde alle omwonenden en in heel het bergland van Judea werd al het gebeurde rondverteld. Ieder die het hoorde, dacht er over na en vroeg zich af: “Wat zal er worden van dit kind?” Want de hand des Heren was met hem. Het kind groeide op en de Geest beheerste hem meer en meer. Hij verbleef in de woestijn tot de dag, waarop hij zich aan Israël in het openbaar vertoonde.

24 juni Hoogfeest Geboorte Sint Jan de Doper

Geboorte en naamgeving van Johannes de Doper

Barent Fabritius

Gesigneerd en onduidelijk gedateerd

Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Lucas 1,57-66.80.

In die tijd brak voor Elisabet het ogenblik aan, dat zij moeder werd; zij schonk het leven aan een zoon.

Toen de buren en de familie hoorden, hoe groot de barmhartigheid was die de Heer aan haar had betoond, deelden zij in haar vreugde.

Op de achtste dag kwam men het kind besnijden en ze wilden het naar zijn vader Zacharias noemen. Maar zijn moeder zei daarop: 'Neen, het moet Johannes heten.'
Zij antwoord­den haar: 'Maar er is in uw familie niemand die zo heet.' Met gebaren vroegen zij toen aan zijn vader, hoe hij het wilde noemen. Deze vroeg een schrijftafeltje en schreef er op: 'Johannes zal hij heten.' Ze stonden allen verbaasd. Onmiddellijk daarop werd zijn mond geopend, zijn tong losgemaakt en verkondigde hij Gods lof. Ontzag vervulde alle omwonenden en in heel het bergland van Judea werd al het gebeurde rondverteld.

Ieder die het hoorde, dacht er over na en vroeg zich af: 'Wat zal er worden van dit kind?' Want de hand des Heren was met hem.

Het kind groeide op en de Geest beheerste hem meer en meer. Hij verbleef in de woestijn tot de dag, waarop hij zich aan Israel in het openbaar vertoonde.

24 juni Hoogfeest van de Geboorte van de H. Johannes de Doper

Filippo Lippi [Florence 1406- Split 1469]:

Geboorte Johannes de Doper

Lezing uit het Getijdengebed

Uit de preken van de H. Augustinus, bisschop

(Sermo 293, 1-3: PL 38, 1327-1328)

Vox clamantis in deserto

De geboorte van Johannes vereert de Kerk als iets heiligs. Onder de Vaderen wordt er niemand gevonden, wiens geboorte wordt gevierd; maar van Johannes en van Christus vieren wij de geboortedag. Dat kan niet zonder betekenis zijn, en als dit feit door ons misschien niet naar waarde voldoende kan worden verklaard, kan met des te meer vrucht en dieper worden overwogen. Johannes wordt geboren uit een onvruchtbare oude vrouw, Christus uit een jonge maagd.

Men gelooft niet, dat Joannes kan worden geboren, en zijn vader wordt stom. Christus’ Moeder gelooft, dat Hij geboren zal worden, en Hij wordt in geloof door zijn Moeder ontvangen. Wij hadden het voornemen dit alles eens na te gaan en vooruit gezegd, dat we er een beschouwing aan zouden wijden; maar ik heb er bij gezegd dat te zullen doen, ook al zouden we al die verborgenheden van dit grote mysterie niet doorvorsen, ofwel door onvermogen of door gebrek aan tijd. Beter zal Hij onderrichten, die in u spreekt, ook al waren wij er niet, Hij die gij godvruchtig overdenkt, die gij in uw hart hebt opgenomen en wiens tempels gij zijt.

Johannes schijnt een scheidingsmuur te vormen tussen de beide Testamenten, tussen het Oude en het Nieuwe Testament. Want dat hij in zekere zin een scheidingslijn is, getuigt de Heer zelf, als Hij zegt: De Wet en de profeten tot aan Johannes de Doper. Hij draagt dus in zich een persoon uit het Oude Verbond en is een heraut van het Nieuwe. Naar de persoon uit het oude Verband wordt hij uit bejaarde ouders geboren; naar de persoon in het Nieuwe Verbond wordt hij in de schoot van zijn moeder tot een profeet verklaard. Want toen hij bij de komst van de heilige Maria nog niet geboren was, juichte hij al in de schoot van zijn moeder. Daar reeds was hij aangewezen, aangewezen nog vóór hij geboren was. Hij toont van Wie hij de voorloper was, nog vóór hij door Hem gezien werd. Dit zijn goddelijke dingen en overtreffen de maat van de menselijke zwakheid. Daarna wordt hij geboren, krijgt een naam, en de tong van zijn vader wordt ontbonden. Verhaal wat er gebeurd is, om te begrijpen wat ermee bedoeld wordt.

Zacharias zwijgt en verliest zijn stem totdat Johannes geboren wordt, de voorloper van de Heer, en Hij hem zijn stem teruggeeft. Wat betekent dat zwijgen van Zacharias anders dan de verborgen profetie, die vóór de prediking van Christus in zekere zin verborgen en gesloten was? Die wordt geopend door de komst van Johannes. Ze wordt duidelijk bij de komst van Hem, die werd voorzegd. Dát betekent de opening van Zacharias’ mond bij de geboorte van Johannes, dat is de scheuring van het voorhangsel bij Christus’ kruisdood. Als Johannes zichzelf had verkondigd, zou de mond van Zacharias niet geopend zijn. Zijn tong wordt ontbonden, omdat de ‘stem’ wordt geboren. Want als Johannes de Heer aankondigt, zegt men tot hem: Wie zijt gij? En hij antwoordt: Ik ben een stem die roept in de woestijn. Johannes was een stem, de Heer echter in het begin was het Woord. Johannes was een stem voor een tijd, Christus was in het begin het Eeuwige Woord.

Saint John the Baptist: From Birth to Beheading - National Gallery - filmpje

John Henry cardinal Newman Graces of John the Baptist '"It is difficult to rebuke well, that is, at a right time, in a right spirit, and a right manner"'

John the Baptist had a most difficult office to fulfill; that of rebuking a king.

Not that it is difficult for a man of rude arrogant mind to say a harsh thing to men in power — no, rather, it is a gratification to such a one; but it is difficult to rebuke well, that is, at a right time, in a right spirit, and a right manner.

The holy Baptist rebuked Herod without making him angry; therefore he must have rebuked him with gravity, temper, sincerity, and an evident good-will towards him.  On the other hand, he spoke so firmly, sharply, and faithfully, that his rebuke cost him his life.  We who now live have not that extreme duty put upon us with which Saint John was laden; yet every one of us has a share in his office, inasmuch as we are all bound "to rebuke vice boldly," when we have fit opportunities for so doing....

Aim at viewing all things in a plain and candid light, and at calling them by their right names.  Be frank, do not keep your notions of right and wrong to yourselves, nor, on some conceit that the world is too bad to be taught the Truth, suffer it to sin in word or deed without rebuke.

Do not allow friend or stranger in the familiar intercourse of society to advance false opinions, nor shrink from stating your own, and do this in singleness of mind and love.  Persons are to be found who tell their neighbors of their faults in a strangely solemn way, with a great parade, as if they were doing something extraordinary; and such men not only offend those whom they wish to set right, but also foster in themselves a spirit of self-complacency.

Such a mode of finding fault is inseparably connected with a notion that they themselves are far better than the parties they blame; whereas the single-hearted Christian will find fault, not austerely or gloomily, but in love; not stiffly, but naturally, gently, and as a matter of course, just as he would tell his friend of some obstacle in his path which was likely to throw him down, but without any absurd feeling of superiority over him, because he was able to do so.

We thank Catholic Resource Center