Retraitesnipper - Gods ontmoeting Psalm 130 een bedevaartspsalm

Max Thorek

Uit de diepten roep ik tot U, Heer; * Heer, hoor mijn klagen.
Laat uw oor luisteren * naar mijn roepen en smeken.
Als Gij onze zonden indachtig blijft, Heer; * Heer, wie zal stand houden?
Maar bij U is vergeving, * en wegens uw wet mag ik op U, Heer, vertrouwen. -
Daarom vertrouwt mijn ziel op zijn woord, * vertrouwt mijn ziel op den Heer.
Van de morgenwake tot de nacht * ziet Israël uit naar den Heer.
Want bij den Heer is ontferming, * en overvloedig is zijn verlossing.
Hij zelf zal Israël bevrijden * van al zijn zonden.

Retraitesnipper - Uit het leven van een retraiterende kloosterhond

mandje gespreid

beetje afgeleid

een en al focus (op verhaal van de Samaritaanse vrouw Joh 4)

Pope John Paul II - Prayer to St. Augustine "the truth, of which our innermost being keeps a burning nostalgia"

In November 2004 Pope John Paul II received the relics of St. Augustine  at the Vatican.
The initiative marked the celebration of the 1,650th anniversary of the birth of the bishop, philosopher and theologian, as well as one of the most influential Fathers of the Church of the West. The Holy Father was so moved when viewing the relics that he composed this prayer to St. Augustine. 

Great Augustine, our father and teacher, knowledgeable in the luminous ways of God and also in the tortuous paths of men; we admire the wonders that divine grace wrought in you, making you a passionate witness of truth and goodness, at the service of brothers.

At the beginning of the new millennium marked by the cross of Christ, teach us to read history in the light of Divine Providence, which guides events toward the definitive encounter with the Father. Direct us toward peaceful ends, nourishing in our hearts your own longing for those values on which it is possible to build, with the strength that comes from God, the 'city' made to the measure of man.

May the profound doctrine, that with loving and patient study you drew from the ever living sources of Scripture, enlighten all those tempted today by alienating illusions.

Give them the courage to undertake the path toward that 'interior man' where the One awaits who alone can give peace to our restless hearts.

Many of our contemporaries seem to have lost the hope of being able to reach -- amid the numerous opposing ideologies -- the truth, of which their innermost being still keeps a burning nostalgia.

Teach them to never cease in their search, in the certainty that, in the end, their effort will be rewarded by the satisfying encounter with the supreme Truth who is source of all created truth.

Finally, St. Augustine, transmit to us also a spark of that ardent love for the Church, the Catholic Mother of the Saints, which sustained and animated the toils of your long ministry.

"Have us, walking together under the guidance of legitimate Pastors, reach the glory of the heavenly Homeland, where, with all the Saints, we will be able to join the new canticle of the everlasting alleluia.
Amen."

Pope John Paul II - If you wish to talk to Christ

If you wish to talk to Christ and to accept all the truth of his testimony, you must on the one hand “love the world”-for God “so loved the world that he gave his only Son”-and at the same time you must acquire interior detachment with regard to all this rich and fascinating reality that makes up “the world”.... For the form of this world is passing away “, and each of us is subject to this passing.... Christianity teaches us to understand temporal existence from the perspective of the Kingdom of God, from the perspective of eternal life. Without eternal life, temporal existence, however rich, however highly developed in all aspects, in the end brings man nothing other than the ineluctable necessity of death.

Youth does not seem the time to think about death. But since youth means the plan for the whole of life-the plan drawn up in accordance with the criterion of meaning and value during youth too it is essential to ask the question about the end.

To this question Jesus replies: “You know the commandments”... The young man who speaks to Christ naturally knows by heart the commandments of the Decalogue; indeed, he can declare with joy: “All these things I have observed from my youth”.

In his dialogue with each of you, Christ repeats the same question, “Do you know the commandments?” This question will be infallibly repeated, because the commandments form part of the Covenant between God and humanity; they form the foundation of behavior, determine the moral value of human acts, and are connected with man’s vocation to eternal life, and the establishment of God’s Kingdom here among us.

At the same time this moral code is inscribed in man’s conscience, so that those who do not know the commandments, “show that what the law requires is written on their hearts, while their conscience also bears witness”.

Toespraak paus Johannes Paulus II op 31 maart 1985

Lectio divina lingua latina Liturgia Horarum Hebdomada XXIX per annum feria II Certis horis ad negotium orandi mentem revocemus. Op bepaalde uren moeten wij onze geest tot het gebed wenden.

Ad Officium lectionis

Lectio altera

Ex Epístola sancti Augustíni epíscopi ad Probam

(Ep. 130, 9, 18 — 10, 20: CSEL 44, 60-63)

Certis horis ad negotium orandi mentem revocemus

Semper vitam beátam a Dómino Deo desiderémus et semper orémus. Sed ídeo ab áliis curis atque negótiis, quibus ipsum desidérium quodámmodo tepéscit, certis horis ad negótium orándi mentem revocámus, verbis oratiónis nos admonéntes in id quod desiderámus inténdere, ne quod tepéscere cœperat, omníno frigéscat et pénitus exstinguátur, nisi crébrius inflammétur.

Unde et illud quod Apóstolus ait: Postulatiónes vestræ innotéscant apud Deum, non sic accipiéndum est, tamquam Deo innotéscant, qui eas et ántequam essent útique nóverat, sed nobis innotéscant apud Deum per tolerántiam, non apud hómines per iactántiam.

Quæ cum ita sint, étiam diu oráre cum vacat, id est cum ália bonárum et necessariárum actiónum non impediúntur offícia, quamvis et in eis, ut dixi, desidério illo semper orándum sit, non est ímprobum nec inútile. Neque enim, ut nonnúlli putant, hoc est oráre in multilóquio, si diútius orétur. Aliud est sermo multus, áliud diutúrnus afféctus. Nam et de ipso Dómino scriptum est quod pernoctáverit in orándo, et quod prolíxius oráverit: ubi quid áliud quam nobis præbébat exémplum, in témpore precátor opportúnus, cum Patre exaudítor ætérnus?

Dicúntur fratres in Ægýpto crebras quidem habére oratiónes, sed eas tamen brevíssimas et raptim quodámmodo iaculátas, ne illa vigilánter erécta, quæ oránti plúrimum necessária est, per productióres moras evanéscat atque hebetétur inténtio. Ac per hoc étiam ipsi satis osténdunt, hanc intentiónem sicut non est obtundénda, si perduráre non potest, ita si perduráverit, non cito esse rumpéndam.

Absit enim ab oratióne multa locútio, sed non desit multa precátio, si fervens persevérat inténtio. Nam multum loqui est in orándo rem necessáriam supérfluis ágere verbis. Multum autem precári est ad eum, quem precámur, diutúrna et pia cordis excitatióne pulsáre. Nam plerúmque hoc negótium plus gemítibus quam sermónibus ágitur, plus fletu quam affátu. Ponit autem lácrimas nostras in conspéctu suo, et gémitus noster non est abscónditus ab eo, qui ómnia per Verbum cóndidit et humána verba non quærit.

Tweede lezing

Uit de ‘Brief aan Proba’van de H. Augustinus, bisschop

(Ep. 130, 9, 18 — 10, 20: CSEL 44, 60-63)

 Op bepaalde uren moeten wij onze geest tot het gebed wenden

Laten we steeds van God de Heer het zalig leven verhopen en daarvoor altijd blijven bidden. En daarom moeten wij onze geest van andere zorgen en bezigheden, waardoor ons verlangen zelf enigszins verzwakt, op bepaalde uren afwenden en keren tot gebed en met de woorden van het gebed onszelf op on verlangen richten, om dit niet te laten verflauwen, zodat het geheel zou verkoelen en tenslotte volkomen zou verdwijnen, als het niet bij herhaling wordt ontvlamd.

Vandaar dat men het gezegde van de Apostel: Uw wensen moeten bij God bekend zijn, niet zo moet worden verstaan, alsof deze wensen voor God bekend gemaakt  worden die deze al kende voor ze bestonden; maar zij moeten voor onszelf bekend worden door onze volharding bij God, niet door onze pralerij bij de mensen.

Omdat dit nu zo is, is het niet verkeerd en onnuttig wanneer men veel tijd aan het gebed besteedt, dit is, wanneer andere plichten van goede en nuttige werken er niet door gehinderd worden, hoewel ook daarbij, door dat verlangen, zoals ik zei, men altijd moet bidden. Want het betekent niet, zoals sommigen menen, met veel woorden bidden, als men wat langer bidt. Iets anders is veel woorden, iets anders voortdurende aandacht. Want ook over de Heer zelf staat geschreven, dat Hij de nacht doorbracht in gebed en dat Hij met meer aandrang bad. Wat deed Hij hier anders dan on een voorbeeld geven, Hij, die in de tijd op de juiste manier bad en die met de Vader in alle eeuwigheid de gebeden verhoort?

Men zegt, dat de broeders in de Egyptische woestijn wel herhaaldelijk bidden, maar dan zeer kort en snel bij wijze van schietgebeden, opdat niet de zorgvuldig opgewekte aandacht, die voor het bidden zo uiterst noodzakelijk is, door te lange duur verzwakt en verdwijnt.  Daardoor tonen zij ook voldoende aan, dat men die aandacht, als zij niet kan blijven voortduren, evenmin moet laten afstompen, als dat men die niet plotseling moet afbreken, wanneer ze nog voortduurt.

Bij het gebed toch vermijde men het veelspreken maar niet het veelsmeken, als de vurige aandacht behouden blijft. Want veel spreekt men als men bij het bidden datgene war voor ons nodig is, met overvloedige woorden tracht te bereiken.  Maar onder veel bidden verstaat men; bij Hem, tot Wie wij smeken, aandringen met een voortdurende en vrome ontroering des harten. Want die zaak wordt meestal meer met zuchten dan met woorden bepleit, meer met wenen dan met spreken. Want onze tranen heeft Hij voor zijn aangezicht geplaatst en ons zuchten bleef niet verborgen voor Hem, die alles schiep door zijn Woord en geen menselijke woorden nodig heeft.

Retraite Priorij Thabor 2019 Thema "Godsontmoetingen"

Zometeen beginnen we de retraite met zingen van het Veni Creator en het openingsgebed.

Het Veni Creator is een Pinksterhymne die we zingen bij bijzondere gelegenheden om de zegen van God H, Geest af te smeken, in dit geval dat de retraite voor ons vruchtbaar is en ons tot heil strekt.

Het Veni Creator bidden we bijvoorbeeld ook bij een intrede zoals op 1 februari. Het gezang wordt ook gezongen bij het begin van een conclaaf om een nieuwe paus te kiezen. 

Gregorian Chant for Kids Wat ieder kind zou willen leren zingen!